Langzaam typen

Na een goede en snelle trainingsrit van afgelopen woensdag had ik hoop dat ik vandaag de straatstenen eruit zou wielrennen.
Niet dus!
Het bochtige parcours wat men koos door het Twiske heen en later in Waterland (boven Amsterdam) lag mij niet omdat je dan steeds weer opnieuw moet aanzetten.
Dus voor Monnickendam even lossen en bij de koffiestop daar nog nahijgend bijgekomen.
Men had daar net de vloer gedwijld en als je er dan met je klikpedaalschoenen overheen loopt, glibber je alle kanten op.
Na de koffie was iemand de gladde vloer vergeten en wel hoor, languit gestrekt!
Daarna met de wind in de rug naar huis toe en men wist weer allerlei omwegen te verzinnen.
Zodoende reed ik steeds moeilijker en mede doordat ik nog steeds last heb van een hamstringblessure en het flink pijn begon te doen, heb ik de groep laten gaan op 9 km van de streep.
Rustigaan naar huis gereden zodat ik al was uitgezweten en meteen onder de douche kon.
Normaal sta ik daarin, nu zat ik er niet eens in, nee, ik lag op de vloer, zo moe was ik.
Er schoten krampaanvallen door mijn benen en ik begon fietsen steeds leuker te vinden.
Ik kleedde mij aan………..liggend op bed!
Kan niks eten en ook niet drinken.
Moet dit stukje zelfs heel langzaam typen, na die 100 km.
Ben niet allen zo af als een bek maar ook bekaf.
En moe.
Loeimoe!

13 reacties op “Langzaam typen

  1. Je zóu toch zeggen dat je het onderhand eens zou kunnen weten…
    Maar ik weet wel hoe het komt: je voelt je in je hoofd een jonge hond, maar alleen kunnen je benen je hoofd niet meer bijhouden :D Een loeigoeie rust toegewenst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s