Echt genoten

Begint ie weer over dat gezeik met die scheiding met zijn echtgenoten? Nou, mooi niet! Gisteren het plan opgevat om samen met een vriendin in de omgeving van Giethoorn te gaan “happen en trappen”. (Google dat maar?) Prachtig weer en heerlijk fietsen in een schitterende omgeving, waar ik al meerdere malen had gereden. Dus eigenlijk hoefde ik niet op de kaart met de routebeschrijving te kijken, ware het niet dat het eerste restaurant anderhalf jaar lang had leeg gestaan en de nieuwe eigenaren die er pas 3 weken in waren gekomen mogelijk dachten, dat “happen en trappen” erbij hoorde. Zo ook ik, die feilloos de route nog wist na enkele jaren. Toch rees er plotseling twijfel bij de eigenaar en mij wanneer wij een soepje als voorgerecht kregen aangeboden, dat absoluut niet te eten was. Ik vond het ook vreemd, want op onze volgende voucher stond dat wij daar van de soep zouden genieten. Wat bleek, er werd ons na wat heen en weer gebel uitgelegd dat wij in een verkeerd restaurant zaten. De lieve eigenaar liet ons echter niets voor de smerige soep en de lekkere cola betalen en wees ons de weg naar het goede restaurant. Zodra wij weer op de fiets zaten konden wij ons lachen niet meer inhouden en slingerden gierend over de weg naar het volgende, niet te vinden doel. Navraag leverde het juiste adres op en wij werden door een hele lieve jonge ober begeleid naar een bijzonder rustige plek op een bordes bij het water. Weer een cola besteld en een carpaccio, toen dat eerste gebracht werd, werden wij onthaald op een kikkerorkest vanuit de vijver, dus weer brullend van de lach over de zogeheten rustige plek. Daarna hebben wij de verdere route op de juiste wijze gereden en bijzonder genoten van de heerlijke gerechten onderweg. Bovendien het prachtige landschap van het natuurgebied de Nationale Weerribben met plaatsjes als Kalenberg, Blokzijl, Jonen, Muggenbeet en die andere weet ik niet meer, o ja, Giethoorn. Met weinig wind en bijzonder weinig mensen op de route, super genoten van alle rust die er heerste. Dat had het Hulkje weleens even nodig.

Nee

Veel gebeurd de laatste dagen.
Eerste gesprek gehad met kloosteroverste en mijzelf mondeling in laten schrijven aldaar.
Het wachten is daar op de verbouwing van het zorghotel.
Mocht de (woning)nood aan de man komen, kan ik daar voorlopig ook terecht in het gastenverblijf.
Daar krijg ik een kamer 5×5 met balkon 7×9 (echt waar) en aparte gedeelde douche/bad gelegenheid.

Gisteren een gesprek gehad met een zogeheten mediator, die ik meteen alligator noemde, toen ik haar prijs vernam, wat betreft de scheiding. 
Heleboel vragen moeten beantwoorden waar ik geen zin in had omdat ik nu met enorm veel dingen geconfronteerd word, die ik vanuit mijn standpunt bekeken, helemaal niet wil.

Op de lange terugweg was het doodstil in de auto, totdat ik haar iets vroeg waar ik maar een heel kort antwoord op kreeg en wat mij een pijnscheut in mijn Hulkenhart bezorgde.
“Geef je nog om mij?”
“Nee”

Zoals mijn vader

Zoals mijn vader, die landbouwer was, ooit knielde op het land toen hij daar afscheid van nam en prevelend bad, “dat ik God mag bedanken, dat ik hiervan mijn kinderen te eten mocht geven”, zo kniel ik hier voor het laatst in dit huis en dank God, dat ik mijn kinderen hier een veilige plek mocht geven en er gelukkig mocht zijn met mijn vrouw.

Zoals mijn vader……
Amen.

Nieuw licht

Na 5 weken verschijnt er een nieuw licht voor de Hulk.
Gisteren een laatste gesprek gehad met Hulkinnetje, waarbij ik op een verzoening hoopte, nu de soep niet zo erg heet meer was.
Maar zoals ik al had verwacht, hield zij voet bij stuk.
Gloeiende, gloeiende, over en uit!

Ik ben vandaag met verhuizen begonnen omdat de woonsituaties van haar en mijn jongste dochter onhoudbaar bleken te gaan worden, heb ik mij supersnel opgegeven voor het tv programma ‘ik vertrek’.
De toekomst zal leren of ik in dit geval de juiste stap ga doen.

Tussentijds verscheen er een bericht via de mail van mijn oudste dochter die in het klooster zit, met de mededeling dat ik daar terecht kon in een zorghotel en vrijwilligerswerk kan verrichten. 
Dit terwijl ik net iets voor mijzelf had geregeld hier in de buurt.
Ook kon ik, zolang het zorghotel nog niet klaar was, een onderkomen krijgen in het gastenverblijf.

Gloeiende, gloeiende, de Hulk moest nadenken en dat gaat het beste op de racefiets.
Mijn rit ging via Langevelderslag tegen een keiharde wind in en ………..de weg liep langs het klooster.
Daar voelde ik dat ik ‘gestuurd’ werd.
En denk erom bipolairen kunnen voelen als de besten, vooral als ze nog Hulk zijn ook.

Toen ik 14 jaar oud was wilde ik priester worden.
Ik vroeg toen om een roeping.
Wel die kreeg ik prompt in de vorm van Hulkinnetje, dus…………nu zijn we 45 jaar verder, Hulkinnetje vertrekt en de Hulk word geen priester meer maar komt in een klooster waar hij zijn leven aan God kan wijden.
Want ik heb intussen geleerd, door een erg harde les, dat Hij de Enige is waar een mens ECHT op kan vertrouwen.

Ik hoor u nu allemaal verontwaardigd roepen, “en wij dan Hulk, die jou onvoorwaardelijk steunen in je moeilijke tijd?”
“Klopt, jullie zijn de ledematen van Christus, Zijn Zoon”.
Hij die enkel het goede doet.
Enkel ons kan leiden in het goede.
En Die zegt, “wie in Mij geloofd, heeft eeuwig leven”.

En Hij stuurt nu de Hulk, die Hem in grote wanhoop en in diep verdriet Hem had gevraagd, mij te leiden ………….
het klooster in.
Vraagt en ge zult verkrijgen!
Klopt en er wordt opengedaan!
Hij die oren heeft, luistert naar Mijn stem!
En ik heb Hem gehoord.
En ik geef gehoor aan Zijn stem.

Wanhoop

Hoe kon het gebeuren?
Dat gisteravond vroeg, een Hartelijke Hot Hulk hier kronkelend van de pijn en huilend van verschrikkelijk verdriet over de vloer lag te dweilen, die hij ‘s morgens nog met de gewone dweil had gepoetst?
Daarbij nog enkele hulp appjes wist te verzenden en na inname van een zware oxazepam 50 mg in diepe slaap viel.
Vergeten de deuren te sluiten en wakker wordend op de vloer met een mistig hoofd.
Ook als ik nu naar buiten kijk is het mistig.
Misschien ligt dat aan het weer?
Misschien ligt dat aan mijn door medicatie vertroebeld hoofd.
De impact van een naderende scheiding, waarover ik met Hulkinnetje deze week heb gesproken is heel groot.
Zij heeft daarin aangegeven, dat ze door mijn ziekte niet verder meer kan leven met mij.
En dan denk ik, wat kan ik in hemelsnaam aan die ziekte, die ik buiten mijn schuld om kreeg en die in de toekomst nog zal verergeren, doen?
Veranderen kan niet meer.
Ik ben haar echte man niet meer.
Grote WANHOOP! 

Hobbeltjes

Vanmorgen op de mountainbike geklommen en richting duinen gefietst.
Door jarenlange ervaring wilde ik aan het einde van de straat al omkeren, want ik voelde superslechte benen onderaan het lijf.
Maar een Hulk zet door, zo ook zelfs toen het begon te motregenen.
In het duin ploeterde ik met een ‘nog net niet van mijn fiets af flikker snelheid’ over de onverharde paden.
Bij een mulle zandstrook aangekomen waar ik normaal redelijk goed doorheen rijd, stond ik nu na een paar meter al ‘Hulk te voet’.
Ik ben er ook helemaal niet bij met mijn hoofd en maak steeds beginnersfouten. Ik fiets gewoon door en mijn oog valt op een groepje van vier dames die wat verderop besluitloos om zich heen staan te kijken.
Als ik bij hen aan kom merk ik de vragende blikken op.
Een van hen vraagt aan mij, “weet u misschien de weg naar de hobbeltjes?”
Ik glimlach even bij het idee wat ik zou gaan zeggen.
Het duingebied is namelijk gelijk aan het levenspad.
Ik wijs om mij heen en zeg, “overal om jullie heen zijn heuvels maar om er te komen moeten jullie eerst door diepe kuilen”.