Zegeningen

Ik hoor tegenwoordig iedereen roepen, “tel je zegeningen Hulk!”
En als voorzetje zegt men dan, “je hebt 7 prachtige en liefdevolle kinderen”
Natuurlijk, beaam ik dat onmiddellijk.
En dat de douchekop en de thermostaatkraan nu in de juiste stand blijven staan, bejubel ik dagelijks zeker zo’n 10 minuten toe.
“En je kunt nu helemaal zelf bepalen wat je eet?”, hoor ik hen zeggen.
“Klopt, dit is mijn ontbijt”.

image

“Je kan nu gaan en staan waar je wilt”.
“Zeker, dat kan ik”.
“Maar liever ……….”
“Zeur niet man, velen zouden stiekem gelukkig zijn met de privileges die jij nu hebt”.
“Ja maar ……..”
“Nee jongen, pak je aan, zoek de weg die je nu moet gaan?”
“Houd nu gloeiende, gloeiende je kop eens dicht?”
“Jij voelt de pijn van het afscheid niet, waarbij je hart verscheurd wordt van verdriet”.
“Dat je niet meer kunt eten vanwege het ‘zware steen’ gevoel in je buik”.
“Dat je jezelf ‘s nachts wakker maakt door het uitschreeuwen van haar naam”.
“Dat je oerlelijke kamerplanten niet weggooit, omdat zij ze altijd zo liefdevol verzorgden”.
“Nee, zij was mijn zegening!”
“Vanaf het eerste moment dat ik haar zag en tot het moment dat zij zonder gedag te zeggen de deur uitging, waarna ik uren daarna het waanbeeld van haar kreeg, dat zij voor mij lag, met een in elkaar geslagen hoofd en een doorgesneden keel”.
“Daarna heb ik goed gehandeld in een halve psychotische toestand, want dit mocht mijn allerliefste vrouw nooit, nooit, nooit overkomen”.
“Ik had het huis hermetisch afgesloten, gordijnen dicht en een briefje aan de deur, waarop stond”.
ALS JE WEG WILT? GA.
ALS JE WIL TERUG KOMEN?  KOM.
Bericht aub door brievenbus.
“Daarna een app gestuurd naar de kinderen met de mededeling dat zij voor hun moeder moesten zorgen, omdat ik aan de pillen ging”.
“Daarna zijn alle hulpdiensten uitgerukt nog voor ik van verdriet iets kon innemen met alle gevolgen van dien”.

image

image

Tel je zegeningen!
Er is maar een zegening die telt voor mij ……….
En die is voorgoed verdwenen!

Hunkerende dames

Stapte ik vanmorgen vroeg op de mountainbike om de stress en de ellende van de laatste tijd even kwijt te raken, werd ik wat verderop gekomen tegengehouden door mensen die dranghekken aan het plaatsen waren.
Ik probeerde mij er met moeite doorheen te wurmen en vroeg tegelijkertijd aan een van de werkmannen,  welk evenement er vandaag op het programma stond.
Diegene vertelde mij dat zij de hekken plaatsen, vanwege een verwachtte toeloop van een enorme hoeveelheid hunkerende dames  ( zijn woorden waren eigenlijk ‘wilde wijven’ ) die zouden proberen om een Hulkenknuffel te scoren. “Vraag mij niet wat dat betekend, ik doe enkel mijn werk”, zo sloot hij zijn pleidooi af.
Hevig geschrokken keerde ik naar huis terug, mij intussen afvragend hoe dit ‘Axe man’ probleem af te wenden.
Zou ik de nieuwsdienst inschakelen o.i.d. of gewoon mijn eigen kanalen gebruiken.
Ik besloot voor het laatste te gaan en merkte aan de vele retweets op Twitter dat het zijn vruchten af wierp.
Het zit namelijk zo, dat wij niet zullen scheiden.
Pech dus voor alle hunkerende meiden.
Ik houd mij aan mijn huwelijksbelofte!
Wat God ooit verbonden heeft, zal de mens niet scheiden.

Herstel

In verband met een wonderbaarlijke goede geestelijke gezondheid, is de geplande opname gecanseld.
Ben daar in principe wel blij om.
Kan nu in mijn eigen veilige huis blijven en zal niet geprikkeld worden door een andere omgeving.
Krijg bijzonder veel hulp aangeboden.
Psycholoog voor als ik het echt moeilijk krijg.
En er zijn zelfs mensen die via de psychische zorg, huishoudelijke apparatuur kunnen komen uitleggen.
Nu nog iemand vinden die de tuin kan omspitten ;)

Spiegel

In deze tijd van allerlei emoties die als een gek rond gieren.
Daarbij de dingen die geregeld moeten worden.
Daarnaast de taakverdeling die er gloeiende gloeiende niet meer is, want ik moet nu leren de plee te boenen, heb ik besloten mijzelf eens een spiegel voor te houden.
Dat is weleens goed in zo’n zware periode als deze.
En meteen kom ik al tot een rare ontdekking.

image

Vermoed dat ik OEHOE wenkbrauwen heb?

Gesterkt

Mede door de vele lieve en goedbedoelde reacties voel ik mij gesterkt.
Maar nog meer door de perfecte hulpverlening van mijn super lieve kinderen, die een 24 uur hulpdienst draaide.
Echter vanwege de overvloed aan hulp, werd ik getriggerd.                                                                                                           De vele mij welbekende gezichten deden heel goed hun best maar iedereen had zijn eigen inzicht erin.
Daarop besloot een LOEISTERKE zoon (kon een Hulk zijn) het roer in handen te nemen, want die zag in, dat er maar één kapitein op het schip nodig was.
Kostte mij wel flink wat gehaktballen maar je moet wat. ;-)
Bovendien wist gisteren mij een professionele hulpverlener, mij iets van een weg te laten zien die ik in de toekomst moet gaan.
Daar had ik echt wel wat aan, want de situatie was voor mij opdat moment totaal uitzichtloos.
De professionele hulpverlener die vanmorgen langskwam, sprak mij op eenvoudige wijze nog meer moed in, zodat ik gesterkt de opname in kan gaan.
Ik beloof een berichtje wanneer dit gaat gebeuren.

Het komt weer goed

Die tekst hoor ik de laatste dagen veel van mensen die het goed met ons menen en ons graag gelukkig willen zien.
Laat ik jullie uit die droom helpen.
HET KOMT NOOIT MEER GOED TUSSEN ONS.
Hulkinnetje is jarenlang door mijn ziekte langzamerhand gesloopt.
Haar ‘batterij’ is leeg! Zij is op!
“Ach”, zeggen de mensen, “geef haar een poosje rust, zodat de batterij weer bij haar wordt opgeladen”.
Denk je nu echt dat zij zich daarna opnieuw door mij laat leegzuigen?
Daarbij in ogenschouw nemend, dat de bipolariteit zich bij mij door de jaren heen steeds meer en meer zal verergeren.
Nee, als zij zou besluiten terug te komen, verklaar ik haar volkomen voor gek.
Je zal maar moeten leven met iemand die met een noodgang van gevoelens veranderd, met daarbij de nodige snelle  stemmingswisselingen die dat met zich meebrengt.
Ik kon haar dus niet beloven in een van onze laatste gesprekken, om mijn leven te veranderen en zo ons huwelijk te redden, vanwege het feit dat ik mijzelf totaal niet in de  hand heb.
In dat opzicht ben ik eerlijk tegenover haar gebleven, terwijl dat gegeven ons beide intens verdriet gaf.
“Maar gelukkig word je opgenomen Hulk”, roepen er velen, “daar krijg je de handvatten om veel beter met je problemen om te gaan”. “Dan kun je gaan werken aan het herstel van jullie huwelijk”.
Ja ja, vele handvatten werden mij al aangereikt, door intussen al meer dan 40 hulpverleners, waarbij een enkeling iets bracht, waar ik werkelijk iets mee kon doen.
Veel verschillende medicijnen geslikt.
Ik heb dus bar weinig vertrouwen in de opname, zeker omdat ik nu overmand en afgeleid ben door het grote verdriet.
Wel heb ik het vermoeden dat wij elkaar blijven respecteren, als de emoties wat zijn verteerd.
De emoties, die ons beide nu verscheuren.
Het is goed maar tevens heel vreemd dat ik nu niet met een depressie te kampen heb, want anders had u dit nooit gelezen.