Voorzichtig

Gisteravond besloten om een lange winterrit te fietsen.
Vanmorgen nog even getwijfeld want er hing wat regen in de buienradar.
Echter, wat een Hulk in zijn kop heeft. . . . .?!?!
Dus vol goede moed vertrok ik en vroeg mij al vlug af waarom de andere fietsers zo langzaam reden?
Wel, er stond wind!
Die was hard maar ik dacht dat ik de rit wel door kon zetten, ondanks het feit dat ik in Velsen Noord, een over de weg rollende kerstboom moest ontwijken.
Richting veerpont zag ik schoolkinderen met van die kratjes voorop de fiets, levensgevaarlijke capriolen uithalen.
Daar twijfelde ik toch echt nog wel even omdat het aan het Noordzeekanaal erg hard waaide.
Maar gloeiende, gloeiende, ik ben een Hulk en die zetten altijd door.
Aan de overkant, mijn weg vervolgd langs de begraafplaats van Driehuis Westerveld waarna ik op een open gedeelte te maken kreeg met windstoten.
En die zijn hartstikke gevaarlijk op een fiets.
Ik hield mijn stuur in een stevige greep en kneep met mijn billen het smalle zadel loeivast.
Totdat ik langs Duin en Kruidberg zo een harde windstoot te verwerken kreeg dat ik aan de overkant van de weg belandde en ik onmiddellijk besloot linksaf te slaan en naar huis terug te keren.
Op de pont aangekomen, zag ik daar een doorgeroest stuk gereedschap aan de wand hangen.
Het dient om overboord geslagen mensen uit het water te hengelen.
Geloof nooit dat ik mij daarmee laat vangen?

image

image

Reepje

Waarschuwing!
Absoluut geen medelijden bij verder lezen?
Gisteren was ik wat laat voor het  mountainbike starttijdstip, daarom niet ontbeten maar snel een reepje in mijn achterzak gepropt.
Buiten gekomen miezerde het van de regen en dat vind ik nooit leuk.
Maar positief geladen, racete ik met de wind in de rug naar de start, alwaar ik met luid gejuich werd onthaald.
Toen we het duingebied binnenreden merkte ik al vlug dat de ondergrond erg glad was en had moeite om het hoge tempo bij te houden.
Toen ik een keer een bocht uitvloog, hield ik de groep voor gezien en reed vervolgens een stuk plezieriger rond.
Zo’n klein uurtje later hoorde ik weer toejuichingen en vermoedde ik nog meer fans.
Echter, het waren de mannen van mijn eigen ploeg en verrassender wijze kon ik hen nu wel bijhouden.
Grote lol met elkaar en wat geniet ik daar toch van.
Opeens koos de leider een modderig en bochtig pad.
Enthousiast reed iedereen er met een noodgang doorheen maar de Hulk doet wat voorzichtiger en misschien ging het daardoor wel fout.
Na een scherpe bocht kwam ik plots volledig tot stilstand en greep snel een 5 cm dik boomstammetje vast wat prompt afbrak onder het Hulkengeweld. Nog vastzittend in de pedalen kieperde ik vervolgens in de waterige modderplas, met de boom over mij heen.
Gloeiende, gloeiende!
Ik voelde onmiddellijk het ijskoude water op mijn betonnen huid.
Mijn carbonnen hart sloeg over van schrik, terwijl ik met mijn ijzeren vuisten op mijn eikehouten hielen sloeg om los te komen uit de pedalen.
Toen dat gelukt was, rees ik langzaam vanuit de modderpoel overeind.
Liep even naar een wat droger gedeelte van het pad en klom weer op mijn fiets om vervolgens naar de wachtende groep te rijden, die van hun fiets af flikkerden van de lach, toen zij de besmeurde Hulk zagen aankomen.
Zij begrepen mij onmiddellijk, toen ik hen vertelde, dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde gaan.
Echter, dat viel nog niet mee met regen en harde tegenwind.
Steen en steenkoud kwam ik thuis.
Kleedde mij uit in de bijkeuken alwaar ik mijn vieze kleding meteen in de wasmachine dumpte.
Vervolgens een hete douche waar ik nog niet echt warm van werd.
De kou kreeg ik niet uit mijn lijf totdat ik ‘s middags van een geweldig verjaardagsfeest genoot en de alcohol mij langzaam verwarmde.
Hedenochtend kwam ik een verrassing tegen bij het legen van de wasmachine.

image

Nu hoop ik echt dat hij niet naar zeepsop smaakt?

Signaturen

Ze hangen, de signaturen, naar idee van mijzelf, omdat ik verleden jaar zo ontzettend veel handtekeningen heb moeten zetten, als gevolg van één beslissing.
Geschilderd door mijn jongste dochter, waardoor het voor mij ontroerende mooie schilderijen zijn geworden.
Wat een gigantische emotie ligt daarin.
De kleuren symboliseren een doelstelling.
Zwart, het inktzwarte jaar.
Rood, het lijden.
Blauw, de toekomst.
Hoewel ik de schilderijen nog vaak zal bekijken, zie ik niet meer om naar die tijd.
Wat gebeurd is, valt niet meer terug te draaien.
Bovendien, heb ik vergeven.
Nee, vergeten doe ik zo’n zwaar jaar niet maar in de vergeving vind ik mijn heil, mijn rust.
En ik verlang naar blauw.

image

De ballen

Wat?
Knijpt die Hulk er nu alweer stiekem van tussen?
Nee, echt niet hoor!
Mijn goede voornemen was dit jaar alles proberen iets een positieve kant te geven.
Dus nu ik weer door de ramen kan kijken, die ik afgelopen week (voor het eerst van mijn leven) heb gewassen, lig ik hier constant dubbel van de lach.
Bovendien krijg ik hier een gratis cursus liplezen.
Goed, u snapt er geen moer van dus ik leg het uit.
Ik woon in een zijstraat van de grootste winkelstraat te Beverwijk.
De straat of eigenlijk steeg, zoals hij heet en waar ik vroeger nog op de lagere school heb gezeten, is autoluw en dat bevalt mij uitstekend.
Echter, er is veel voetgangers verkeer vanwege de winkelstraat, dus voel ik mijzelf bijna op een terras wonen.
Er zwaaien veel mensen naar mij, mogelijk komt dat door mijn vriendelijk uiterlijk maar het kan ook een komen doordat ik naar hen toe zwaai.
Al met Al, (whats in a name?) een gezellige boel hier.
Nu de clou!
Dit is de dader.

image

Ja, ja, ik weet wat u wilt zeggen, dat is precies hetzelfde als de voorbijgangers hier, waardoor ik heb leren liplezen.
“Die heeft nog de kerstboom staan!?”
Zo’n typisch oud meutel vrouwtje met rollator blijft altijd even hoofdschuddend stilstaan, om dit gegeven aan haar dove man kenbaar te maken.
En zovele anderen doen dat ook, tot grote vreugde van de Hulk.
Vanmorgen schrok ik echter van mijn boom.
In plaats van de naalden waren er 2 ballen uit de boom gevallen.
Werkelijk geen idee hoe?
Misschien een stille hint?

Langzaam

Zo af en toe heb ik hier in mijn nieuwe huisje, last van een teken aan de wand.
Het begon met wat foto’s van kinderen en kleinkinderen, die ik een beetje heb weggemoffeld in een hoekje maar tegen wie ik elke morgen, als ik de trap af loop, “goedemorgen kinderen”, brul.
Verders hangen er wat spotgoedkope schilderijtjes uit de kringloopwinkel.
En nu heb ik als dure tegenhanger iets gekocht, wat ik echt graag wilde hebben en waar ik een hele poos naar heb gezocht.
Ik kwam in contact met het bedrijf ‘Werk aan de Muur’, waar ik gewoon kon uitleggen wat ik ongeveer zocht.
In een digitaal bestand van wel 138 bladzijden waarop een heleboel afbeeldingen staan, vond ik op pagina 27 mijn ideale panorama foto die ik op de door mij gewenste grote, op canvas heb laten bedrukken.

image

Ik vind het helemaal bij mij passen.
De rust die het uitstraalt en de kleuren vind ik prachtig.
Ook de rotsen aan de rechterzijde breken het geheel, anders is het enkel een saaie zonsondergang.
Schrok alleen van het bootje, had ik helemaal niet gezien vanwege reclame over de foto op de site.
Maar ik zou dit jaar proberen alles positief te bekijken, dus zie ik het onverwachte bootje als iets extra’s.
Ik ben er super blij mee!
Langzaam tover ik mijn huisje om in een paleisje.
Ik zie al erg uit naar de volgende bestelde wanddecoratie, die zal bestaan uit een drieluik van canvas, 50 x 50 cm, waarop elk in diverse kleuren  mijn handtekening staat.
Die keus heb ik gemaakt, omdat ik in 2015 enorm veel handtekeningen heb moeten zetten bij scheiding, huisverkoop en huisaankoop, plus bij diverse andere gelegenheden.
Ik vond dat wel een leuk idee!
Ze zijn bijna klaar, dus ik wacht in spanning af.

De gescheiden man

Om op een beetje normale manier door het leven te gaan, wroet de gescheiden man heel wat aan.
“Je eet toch wel goed”, vraagt een ieder die met mij begaan is?
“Natuurlijk”, probeer ik hen gerust te stellen, “altijd een 3 gangen menu”.
Voorgerecht, roze koeken, hoofdgerecht, speculaasbrokken, nagerecht,  Engelse drop”, repliceer ik hen.
Terwijl ik in real life het natuurlijk heel anders doe.
Ik verslind kroppen sla, bergen broccoli en doe ook uitjes op mijn hotdogs. 
Ondanks dat, dien ik zeker naar bezorgde familieleden, lees zusters, rekenschap af te leggen dmv foto’s van de bereidde gerechten te sturen via WhatsApp.
Tja, en dan moet ik zo af en toe met de Hulkenbillen bloot.
Onlangs een foto met 6 gebakken eieren op brood doorgestuurd.
Niet dat ik er moeite mee heb omdat te verzwelgen, neen, driewerf neen, het lag enkel aan een verkeerd inkoopbeleid.
Alsjeblieft niet verder vertellen maar ik had er per ongeluk 30 stuks ingekocht.
En die moeten toch een keer op, want anders heb je kans dat er kuikens in je koelkast rond gaan rennen.
En ik beken, er gaat meer verkeerd!
Vroeger, thuis, hoefde ik maar een lade open te trekken en het juiste gereedschap lag voorhanden.
Tegenwoordig?
Verschrikkelijk gewoon!
Onlangs maakte ik boerenkool, totdat ik aan het stampen toegekomen was.
Zo’n ding bezat ik niet, dus op een Hulkenholletje naar de winkels die allemaal net gesloten waren.
Gloeiende, gloeiende!
Hulp ingeroepen op Twitter en antwoord gekregen van Twitter Queen Angelique,
“Hulk, gebruik een vork”. Dat werkte!
Later wel een stamper gekocht en ook een blikopener omdat het een bende werd toen ik dat met hamer en beitel probeerde.
Vandaag at ik rode biet.
Aardappelen gekookt, bieten geschild en ik wilde een rasp pakken die ik helaas niet in mijn bezit had.
Lichtelijk panisch vond ik toch een ander stuk gereedschap waarvan ik dacht dat het daarmee wel moest lukken.
Ik grijnsde van oor tot oor vanwege mijn slimheid.
Legde een biet op een snijplank en sloeg onverbiddelijk toe met de stamper.
Nu had de biet daar andere ideeën over of wilde niet vermoord worden, dus deed het een wanhopige ontsnappingspoging om onder de stamper uit te glissen en schoot met een noodgang richting het nieuwe stoffen bankstel, wat hij op een haar na mistte en kwam tot stilstand tegen het tv meubel.
Ik heb hem met een dweil achtervolgd en tot de orde geroepen.
Daarna deed ik de bieten in een pan en stampte ze allemaal aan gruzelementen.
WHO NEEDS A RASP?
Nou, alles gekookt en opgewarmd kwam de gescheiden man uiteindelijk weer aan zijn ‘gezonde maaltijd’ toe.
Sssst, mijn zusters lezen hier tegenwoordig ook mee!
Dus. . . . .

image

Doodsangst in de duinen WE-300

Doodsangst in de duinen.

Met prachtig weer op de mountainbike gereden vanmorgen, totdat ik bij de kale duinen vlakbij de Heemskerker strandopgang over een pad reed, die het dichts bij zee ligt.

Toen ik naar rechts keek ontwaarde ik een groepje van 5 Schotse Hooglanders waarvan er een behoorlijk groot was.

Bij een nadere blik, herkende ik een stier in het beest en ik reed in rode kledij.

Plotseling zag ik hoe hij een vrouwtje een flinke stoot met zijn horens gaf, besloot ik er niet langs te rijden maar rechtsomkeer te maken.

Tijdens het omdraaien zag ik vanuit mijn ooghoek, dat het beest mij in de smiezen had en zijn kop zakte dreigend naar beneden.

Er schoot maar één gedachte door mijn hoofd, “wegwezen!”

Ik begon als een dolle op de pedalen te ranselen, heb hem altijd op het grote voorblad staan, dus schakelde de achterste versnellingen eenvoudig bij en dat was dringend nodig, want het beest had de achtervolging ingezet, omreden die ik niet kon bedenken.

Een onzinnige gedachte fitste door mijn hoofd, dat het beest het mtb pad zou volgen.

Maar natuurlijk niet, hij sneed die hele bocht af, zodat hij razendsnel dichterbij kwam.

Uit pure doodsangst reed ik op topsnelheid door, zie een steile heuvel links voor mij opdoemen, besloot razendsnel daar niet op te gaan maar nam een licht oplopend pad ter rechterzijde en zag tot mijn grote vreugde verderop een hek met een vee rooster, waar die beesten nooit overheen komen.

Ik nam een scherpe bocht en stoof over het rooster heen.

Ik kneep in mijn remmen en keek achterom.

Op de paar honderd meter waar ik overzicht had over mijn vluchtweg, zag ik helemaal niets.

Vermoedelijk had het dier de achtervolging eerder opgegeven.

Het bonken van mijn hart, klonk net zoals zijn hoefslagen.