Grand Prix

Het Grand Prix seizoen start komende weekend, zowel voor mij en Max. Terwijl Max wat bredere banden laat monteren, houd ik het bij dezelfde van vorig jaar.

Ik heb ze goed gecontroleerd, nadat ik bij een training lek had gereden, op beschadigingen en slijtage.

In zo’n inkepinkje zit vrijwel altijd een stukje glas of een minuscuul klein scherp steentje, die op den duur een lekke band veroorzaken.

Ook de reserve binnenbanden nagekeken. Daar vond ik er 2 met een lek ventiel, dus vervangen door nieuwe.

Gisteren een trainingsrit gemaakt van 105 km naar 

Een snoeiharde en koude wind die mij op de terugweg door de duinen naar huis blies. Ik ben er klaar voor en ik hoop Max ook?

Het mysterie van Zeist

Omdat ik nogal een gevoelig jochie ben, werd ik gisterochtend wakker met heimwee. Ahhhh, zielig! Verstandige Treeske heeft daar alle begrip voor en laat mij dan weer terugkeren naar de kust. (ken je dat liedje?) “Dan zal ik je wielerkleding, die ik gewassen heb even pakken”, riep zij ijverig. Opeens zei ze, “ik mis je koersbroek”. “Geen idee”, bromde ik terwijl ik meer tegen het heimwee buikgevoel vocht. Wat bleek het geval, ik was vrijdag gaan mountainbiken, wat niet helemaal lekker ging vanwege een aanval van een hond, midden in het bos. Wist het loeder van mij af te slaan dmv een flinke tik met mijn fiets. En heb daarna met de daver in het lijf verder gereden. Dan lukt mtb-en niet goed meer, dat moet soepel gaan en niet met een verkrampt lijf. Thuisgekomen had ik mijn bovenkleding laten luchten aan de waslijn en mijn ondergoed in de waszak gedaan. Toen ik ’s avonds de kleding binnen wilde halen goot het van de lucht en heb ik het laten hangen tot de volgende morgen maar door de windstoten lagen ze toen verspreid door de tuin.Treeske ze daarna gewassen en mistte plots mijn koersbroek bij het opvouwen. Tijdens het ontbijt probeerden wij er samen achter te komen waar de broek gebleven was. Ik had de tuin nogmaals doorzocht en zelfs op het schuurdak gekeken. Op een gegeven moment viel het kwartje, ik had hem in mijn waszak gedaan die ik altijd mee naar huis neem. Treeske had die broek helemaal niet gewassen, hi hi! Zo werd het mysterie van Zeist simpel opgelost. En ook mijn heimwee. Heerlijk!

Zwevende kiezer

Beste mensen, ik was een zwevende kiezer! Dat is gewoon een Hulkenprobleem. Ik kreeg in het stemlokaal een gigantisch stuk papier mee met onwijs veel namen, die mij totaal in verwarring bracht. Nadat ik alle namen hardop had voorgelezen, snapte ik niet op wie ik moest stemmen. Toen ben ik teruggelopen naar degene bij wie ik mijn stemwijzer had ingeleverd. Die legde mij netjes uit, dat ik het beste één van de bovenste namen kon invullen, dan zou alles goed komen. Vol vertrouwen stapte ik opnieuw het stemhokje binnen en begon daar keihard de bovenste namen op te noemen. JESSE PAPAVER. MARK SMILEY. EMIEL VENTIEL. ALEX PECH. GEERT BRUL. BUMA STEMRA. enz. Omdat ik zwevende kiezer was, deed ik mijn naam eer aan en liet het rode potlood zweven boven de kandidaten. Heen en weer, heen en terug, totdat ik plotseling met een ferme klap de punt van het potlood in een vierkant vlak ramde. Gloeiende, gloeiende, die was raak. Vraag mij niet welk hokje het was, want de punt van het potlood brak spontaan af bij mijn zwevende keuze. Daarna heb ik toch zitten klooien om het formulier op te vouwen. Op het laatst heb ik er een prop van gemaakt en die met mijn voet platgestampt, waarna ik hem met een vuistslag door de gleuf van de stembus sloeg.

Ze is er weer

Ik kreeg een half uur eerder dan verwacht een appje met bericht dat ze geland was op Nederlandse bodem. Was al 2 dagen hyper als een pieper, dus sprong snel in de auto en reed richting Schiphol. Nu hebben ze bij Badhoevedorp de snelweg A9 verlegd, speciaal voor mij, zodat ik met een kwartier, dus veel te vroeg op het vliegveld aankwam. Dankzij of ondanks (ik oordeel er liever niet over, daar heb ik mijn personeel voor) Erdogan stonden ze mij daar met Uzi’s en Kalasjnikov’s op te wachten en sommeerden zij mij door te rijden. Gigantische drukte op Schiphol! Toen heb ik ergens geparkeerd voor het Sheraton hotel. Maar alras kwamen er bonnenschrijvers bij mij in de buurt, waarop ik ben gevlucht. Intussen talloze malen geprobeerd mijn geliefde te bellen, die niet opnam. Na mijn 24e rondje bij de arrivels gereden te hebben, belde Treeske mij met de melding dat zij bij de departures stond. Ik haar uitgelegd dat ik daar onmogelijk meer kon komen en dat ik ging parkeren in P6 zoals dat officieel hoort. Ik op het aankomstplein op ze gewacht maar heb in die mensenmenigte niemand kunnen ontdekken. Toen teleurgesteld naar de P6 teruggelopen en zie ik mijn schat daar bij de ingang staan. Heb haar met een vooraf beloofde Hulkenbrul verwelkomd! De koffers in de auto geladen en achteruit de parkeerplaats uitgereden. Terwijl ik dat deed en al helemaal rechtstond om vooruit weg te rijden, reed een onverlaat uit de tegenoverliggende rij ook achteruit weg. Diegene heeft schijnbaar nog geclaxoneerd maar dat heb ik niet gehoord vanwege de drukte om ons heen. Er ontstond een licht zichtbare schade toen onze voertuigen elkaar innig kusten. De man nam overal foto’s van en zou het verder regelen, zodat wij beide snel weg konden. In Zeist aangekomen koffers uitgeladen en heerlijk buiten gezeten met Trees haar dochter en schoonzoon. En vandaag zaten wij er weer.

Die 6 weken duurden heel lang. Maar nu zijn wij weer fijn bij elkaar.