In de lucht

Na een zeer zware depressie, kon zaterdag niet bij mijn 3 jaar jong geworden kleinkind op bezoek, niet ’s avonds naar de Bintangs, (komt een apart log over) ook zondag een uitnodiging van een fietsmaat moeten afslaan. Gisteren ging het wat beter, kon een was draaien en koken. Vanmorgen bij het opstaan nog niet top maar het zou wel ‘top weer’ worden, dus op de mtb gestapt en de duinen in gefietst. In het begin dacht ik, “ga maar naar huis”, echter geleidelijk ging het steeds beter.

Het geheim daarvan is dat ik door bewegen een stofje aanmaak wat Endorfine heet en dat mij steeds beter laat functioneren. Dan zou je zeggen, waarom beweeg je afgelopen zaterdag dan niet. Nou, in een echte depressie staat mijn brein in blokkeerstand. Bovendien ben ik zo verschrikkelijk energieloos dat ik poep liever in mijn broek, bij wijze van spreken, als dat ik naar de toilet ga. Mentaal ben ik zo destructief, dat ik enkel aan manieren denk hoe ik zo snel mogelijk dood kan gaan. De tegenstrijdigheden hierin spelen ook een grote rol in de pure wanhoop van de depressie. Je weet niet waar je het zoeken moet. Niets is zoals het lijkt.

Op een gegeven moment krijg ik dankzij de bomenslopers even rust met de mtb. 

Maar daarna geniet ik weer super van het fietsen door de natuur. Want dat is wat MTB-en zo mooi maakt. Na half elf mag ik mij niet meer op de onverharde paden begeven, zodoende haastte ik mij naar de verharde wegen en reed vervolgens naar huis. Even mijn fiets schoongespoten bij een carwash en sprak daar nog iemand die mijn schaatsboek had gelezen. Hij had er, zo als zovelen, van genoten. En dat hoor ik graag.

Eigenlijk wilde ik met dit mooie weer nog meer fietsen, dus na wat te hebben gegeten ben ik van schoeisel gewisseld en op deze fiets gesprongen.

Ik reed er enorm fijn op met een licht verzetje, dat is gewoonweg heel snel trappen, wat de beste training is in dit jaargetijde. Op een gegeven moment zie ik in de buurt van West-Graftdijk in de verte iets in de lucht hangen. Verbaasd vroeg ik mij af, wat dat zou kunnen zijn. Dichterbij gekomen, herkende ik het onmiddellijk. De lente hing in de lucht! Toen ben ik verder gefietst naar……

Ik kwam daar kort na elkaar twee idioten tegen op een racefiets. Zij reden namelijk in korte broek en dat bij 10 graden. Geloof mij, met wielrennen dien je de beenspieren zo warm mogelijk te houden. De meesten schakelen om bij 15 graden en dan kan het net. De laatste van de 54 kilometers kreeg ik het koud, ondanks de vele kleding die ik droeg en het hoge beentempo. Een hete douche was dik verdiend! En terwijl ik dit schrijf veranderd de lente hier in de herfst.

Gelukkig

Geluk?

Ik zocht het niet meer. Het geluk was over voor mij. Het lag begraven in de echtscheiding met mijn vrouw, die niet meer tegen mijn ziekte bipolariteit kon. Tegelijkertijd raakte ik daarmee het geluk van het gezinsleven kwijt, wat mij erg aan het hart ging. Mijn structuur, geliefde woonhuis en andere materiële dingen waarin ik gelukkig was, plotsklaps allemaal kwijt door die kloteziekte. Door die ziekte heb ik mijzelf zo gehaat dat ik niet meer wilde leven. Alles hield op te bestaan, dus waarom nog verder leven? O ja, voor de buitenwereld probeerde ik mij goed te houden, want wat kon ik goed liegen. Maar in gedachte stond ik langs de spoorlijn, liep ik de zee in, staarde ik naar doosjes medicijnen.

En toen dreef er zomaar een reddingsboei voorbij, die ik pakte, losliet, weer pakte, losliet en daarna stevig vastgreep. Een Zeistermeisje, levenslustig, vrolijk, ontzettend lief, die alle zorgen vrolijk wegwuift. Ik begreep onmiddellijk dat ik zo iemand in mijn leven nodig had. Hoewel ik nog regelmatig worstelde met mijn verleden, want 40 jaar huwelijk kieper je niet zomaar overboord. Echter verleden is verleden en komt niet meer terug. Toekomst is er altijd! Daarom heb ik precies een jaar geleden, de keuze gemaakt om verder door het leven te gaan met mijn Zeistermeisje. 

Zodus lieve Treeske, ben ik het afgelopen jaar steeds meer om je gaan geven. Het groeit en het bloeit. Ik vertrouw jou! Ik hou van jou! En ik zal, wat er in mijn vermogen ligt, goed zorgen voor jou! Je hebt mij weer gelukkig gemaakt!

❤💑💞🌹🌸🌷💞💑❤


Mon Cheri

Ik kreeg van Treeske haar lieve dochter twee dozen met elk 15 chocolaatjes. De reden hiervoor was, mocht ik Trees nu zo erg missen, dan mocht ik er een opeten.

Enfin, we zijn dik twee weken later en ik heb ze bijna allemaal al op.

Volgens mij mis ik haar heel erg!

Zo zout…..!

“Wat eten jullie vandaag?” “Stamppot!”

Kennen jullie die irritante vervelende reclame van de Lidl? 

Vandaag ging ik stamppot eten. Maar dan gewoon.

Ohhhh lekker, beetje zout, beetje peper en een gehaktballetje erbij van de ………. Lidl. Toen ik een klein gedeelte van de bal proefde, verschoot ik van de hoeveelheid zout die erin zat. En geloof me, eigenlijk is mij niets te zout. Na het eten de verpakking van de 4 gehaktballen erbij gepakt en de ingrediënten aandachtig gelezen. Het stond er gloeiende, gloeiende nog duidelijk op ook.

Ze hebben er eerlijk antwoord op gegeven, er zit 2 keer zout in een bal van 100 gram. Lees eens de gemiddelde voedingswaarde, dan zie je dat er 2,19 gram zout in zit. En dat keer twee, is 4,38 gram in één gehaktbal??? En als je dan weet dat een volwassene, daar stijg ik als Hulk natuurlijk wel bovenuit hé, maximaal 6 gram zout per dag mag consumeren, dan begrijpt u misschien dat ik het ‘zo zout nog niet heb gegeten’!