Koorts

Na verleden week een flinke griep overleefd te hebben, stond ik vanmorgen op met hevige koorts. De rillingen liepen bij mij over de rug. Het fenomeen schaatskoorts waart hier rond die de Hulk totaal in zijn greep heeft. In gedachten zie ik mijzelf over de komende natuurijsvlaktes jakkeren. Diep door mijn knieën zakkend gons ik met een perfecte techniek over het zwarte ijs. Korte snelle slagen tegen de koude wind in, waarbij ik af en toe een vreugdebrul uitstiet. Met wind in de rug flits ik met rustige lange halen over de ijsvloer. Wat een onwerkelijk mooi gevoel!

Nu de realiteit! Ik kan dat namelijk weer sinds de CBD-olie.

Domme Hulk! Je hebt in jaren niet op het ijs gestaan ivm de medicatie die je neemt, waarvan je erg trilt vooral bij inspanningen. En als één sport inspanning vereist is het schaatsen. Ook ‘krabbelen’ word al moeilijk voor je, laat staan om die verschrikkelijk moeilijke techniek vol te houden. Je bent ongetraind! Echt, na 100 meter zak je figuurlijk door het ijs. Hulk, wat heb jij nog op natuurijs te zoeken?

Oké, dan volg ik de aangeleerde cognitieve gedragstherapie. ‘Breng gevoel en verstand op één lijn en maak dan pas een beslissing’

Gloeiende, gloeiende, dit word heel erg moeilijk voor mij. Ik ben bijna van de chemische medicatie af. Mogelijk dus ook van het trillen, hoewel ik niet weet hoelang het spul doorwerkt.

Laat ik het volgende afspreken. In volledige veiligheids verpakking, helm, knie, heup, elleboog en polsbescherming ga ik proberen de 35 km lange eilandspoldertocht te schaatsen, die ik als 9 jarig Hulkie in 1963 voor het eerst reed. De startplaats is Graft. Mocht dat lukken en ik blijf heel, dan verderop in de week ook nog de 30 km lange Bannetocht, met de startplaats Jisp, alwaar ik in 1986 de verschrikkelijke, ontzettend zware Helletocht aanving.

Het is mij helemaal duidelijk, met koorts stap je je bed in. Met schaatskoorts het natuurijs op!

Advertenties

Een spannende fietstocht

Vandaag met het prachtig mooie winterweer een flinke fietstocht gemaakt, die verrassend spannend werd.

Deze hielden de wacht!

Ik fietste van Zeist binnendoor naar Soesterberg en kwam op een gegeven moment op het Zeisterspoor. Zo heet die weg namelijk en die ligt bezaaid met militaire kazernes. Ik kwam er veel militaire voertuigen tegen die ik niet allemaal durfde te fotograferen.

Er stonden enorm veel afschrikwekkende waarschuwingsborden langs de prachtige Leusderheide.

Motorcrossers zijn de ergste! Gevolgd door wielrenners in groepsverband en E-bikers.

Zou dit de ‘vuurbal’ zijn of de plaatselijke chinees?

En ik als pacifist vind dat hele militaire gedoe onnodig en alleen maar tot verschrikkelijk verdriet leiden.

De gevolgen van!

Dit bord staat er niet voor niets.

Ook gezien op het militaire oefenterrein. Als dit prototypes zijn voor Trump’s Mexico wall dan keur ik ze goed. De wereld is voor ons allemaal.

Zo ook deze kabouterflat. Die gaan met hun tijd mee.

Tot slot een heerlijke afdaling. Alleen jammer dat ik de andere kant op moest.

Amplitude

Kijkend naar de verrichtingen van de paren bij het kunstrijden op de schaats, maakt Treeske de opmerking, “dat lukt jou niet met mij!” Ik zie een Chinees zijn partner met één hand, hoog boven zijn hoofd, rondjes laten draaien. Minzaam zeg ik tegen haar, “onderschat nooit een Hulk en let daarbij vooral op mijn heerlijke amplitude”.

Heerlijk werk

Ik had een goede jeugd! Ik mocht alles, behalve vloeken en dat kon ik nu juist als de beste. Ik kon eerder tractor rijden dan fietsen. Ik hoefde niet naar de kleuterschool, dus vouwen, knippen of tekenen leerde ik niet. Wat ik wel leerde was werken. Als jochie van 4 liep ik door een twee hectare groot erwten gewas, duiven te verjagen. Met in beide handen twee pannendeksels die ik dmv ze tegen elkaar aan te klappen, zoveel mogelijk herrie te maken. Een soort van wandelende vogelverschrikker dus. De duiven vonden de erwten best wel lekker en hadden het grote voordeel dat zij konden vliegen. Was ik met mijn korte beentjes 300 meter naar het einde gelopen, vlogen de duiven over mijn hoofd een heel eind terug en zetten hun maaltijd daar voort. Ik was blij dat mijn vader een jager bestelde, die op het schadelijk wild schoot. Echter er waren altijd nieuwe klussen. Bijvoorbeeld werd ik om 05.00 uur mijn bed uitgehaald en mocht ik tuinbonen plukken. Om 08.00 uur ontbijten en daarna naar school. Als ik om 16.00 uur uit school kwam mocht ik na een vieze lauwe beker melk, want we hadden een melkkoe en de dagelijkse hoeveelheid melk moest wel op, weer tuinbonen plukken. ’s Avonds na het eten nogmaals tot 20.00 uur. Er waren daarnaast altijd klussen, eggen, zaaien, wieden, maaien, hooien, rooien, sjouwen, ploegen enz. enz. Mijn vader was landbouwer en kwam uit een tijd waarin alles handwerk was. Dat hield hij vol en nam ons als kinderen daarin mee. Wij stonden bijvoorbeeld wekenlang aardappelen te sorteren en uien te staarten. Dat laatste deden wij met een mesje. Ui pakken uit een kist, staart eraf snijden en in een andere kist leggen. Honderdduizenden stuks, staand in een koude schuur. Echt, heerlijk werk!

Schijt aan!

Er viel een paarse enveloppe in de bus voor een bevolkingsonderzoek betreffende darmkanker.

Nu heb ik daar helemaal geen last van maar was wel nieuwsgierig hoe het in zijn werk ging. De eindeloos lange beschrijving kan ik kort samenvatten. Put the poep on the paper en steek met ferme prikken een speciaal stickje in drol. Hoe minder poep, hoe beter het onderzocht kan worden. Zodoende veegde ik het puntje van de stick af tussen duim en wijsvinger, omdat ik er een hele drol mee uit de pot hees. Vervolgens de stick in het buisje stoppen en in een retourenveloppe terug sturen. Wel, ik kan je nu al vertellen, dat is eens maar nooit meer! Hulken maak je niet zomaar gek, dat waren ze allang.