WJD 4

Janneke Al (tweede van links) met reisgenoten in Polen.

De Wereldjongerendagen (WJD) in het Poolse Krakau zijn begonnen. 900 Nederlandse jongeren zijn afgereisd naar Polen om de WJD mee te maken. Onder hen Janneke Al (20), die voor Katholiek Nieuwsblad een reisverslag bijhoudt.

Hieronder haar vierde bijdrage, waarin ze terugblikt op het voorprogramma in het Poolse bisdom Opole.

Voor familie en vrienden bidden

“Kom laten we een kaarsje opsteken”, zegt mijn neef. We lopen met zijn vieren door de kerk in Częstochowa van de Zwarte Madonna. Ja, dat wil ik wel een kaarsje opsteken voor alle thuisblijvers. Ik laat wat tranen vallen. Ik heb geen heimwee hoor, ik ben vooral blij dat ik deze kans krijg om in Polen voor mijn familie en vrienden te bidden.

Częstochowa is de geestelijke hoofdstad van Polen en de Madonna heeft haar eigen speciale verhaal. Vroeger is zij ooit een keer gestolen. Toen ze haar steeds verder van huis meenamen werd ze ook steeds zwaarder. Om het te verlichten probeerden ze haar stuk te maken en begon ze te bloeden. Nu is ze gerestaureerd en hangt ze in deze belangrijke Poolse kerk.

Energie

In de namiddag gaan we op weg naar Opole! Onze gastgezinnen ontmoeten. Spannend! De reis in de bus duurt super lang en ik lig dan ook lekker even bij te slapen. Als ik wakker word rijden we door heuvelachtig gebied. We hebben een super mooi uitzicht en zien af en toe een klein dorpje. Veel buurtbewoners komen kijken wat die grote bus hier nou moet. Kleine kinderen zwaaien en dan snap ik het. Ze weten wie we zijn! Dit is één van de plekken waar een deel van de groep gaat logeren.

We worden verdeeld over vier parochies en gaan vervolgens in tweetallen naar gastgezinnen. Als wij aankomen bij onze parochie staan de Poolse jongeren klaar om ons een welkomstknuffel te geven. Ze vormen snel een koor en beginnen aan een welkomstlied. Ik voel me meteen helemaal opgelaten. Van hoe moe ik nog was in de bus naar hoeveel energie ik nu ineens voel. Al snel worden er schema’s tevoorschijn gehaald en Nicole en ik mogen mee met Robert een jongen van onze eigen leeftijd.

Excursie

Aaaaahhh. Ik slaak een gilletje als we hard door de bocht gaan met de auto. Wat rijdt die jongen hard! In de avond bij de barbecue leer ik dat iedereen hier zo wild rijdt. Als Nederlanders bedenken we dat we een liedje gaan zingen voor de Poolse jongeren en we leren hun onze handklap op de tafels. Je merkt dat iedereen nog een beetje los moet komen, maar ook dat iedereen het erg naar zijn zin heeft. Als we weer teruggaan naar het gastgezin drinken we samen een Tyskie, Pools bier. Dat smaakt goed! En daarna lekker naar bed.

In de ochtend kregen we een groot ontbijt! We werden naar de kerk gebracht en daar stond een bus op ons te wachten. We gingen op soort van excursie. Eerst naar een heel mooie villa met een kerk erbij en daarna naar een heel groot kasteel. “Yaaasss”, hoor ik iemand schreeuwen terwijl we een foto maken. Met de Polen veranderen we meteen onze houding voor de foto. We krijgen al dezelfde flauwe grapjes.

Mooie avond

Na de excursie hadden we vrije tijd met de familie. Ik werd bedolven met kleine kinderen die met me wilde spelen en Nicole ging met Robert motorrijden. In de avond hadden we een sportavond, die georganiseerd was door de gastgezinnen. We hebben lekker gegeten, gekletst, gevolleybald en gevoetbald. Alles kon! Zelfs levend mens-erger-je-niet!

De volgende dag was nog leuker! Eerst liepen we met zijn allen de kruisweg wat echt super mooi was en daarna hadden we een vrije middag. Met de helft van de groep zijn we toen naar het zwembad gegaan. Heerlijk met elkaar gestoeid en gespeeld. Lekker even alles losgelaten en kind zijn. Daarna werd er getrakteerd op een ijsje. Super lekker! In de avond hadden we aanbidding. Wat ik heel mooi vond was dat we toen de rozenkrans gingen bidden. Er werd voorgebeden in het Pools en geantwoord in het Nederlands. Dit was echt een super mooie avond.

Lassen

Lassen is een proces waarbij twee stukken metaal aan elkaar worden gesmolten dmv een hoge temperatuur te creëren.

Solderen is ook een vorm van lassen, dat wordt echter meer gebruikt bij verbinden van elektrische bedradingen.

Maar hoe Belgen solderen is voor mij een raadsel?

Weet u het?

Foto genomen bij een schoenwinkel.

WJD 3

In te leven hoe deze mensen zich gevoeld moeten hebben’
22 juli 2016
Auteur: Janneke Al

Janneke Al (20) is met de reis van het aartsbisdom Utrecht mee naar de Wereldjongerendagen (WJD), die van 25 tot en met 31 juli plaatsvinden in het Poolse Krakau. Het voorprogramma van deze reis vindt plaats in het Poolse bisdom Opole. Voor Katholiek Nieuwsblad houdt Janneke een blog bij over de reis naar de Wereldjongerendagen.
Hieronder haar derde bijdrage.

Ik slaak een diepe zucht terwijl ik over een onverhard pad loop. Rechts van mij het spoor, links hekken met prikkeldraad. “Ik kan me voorstellen dat als je deze hekken ziet, je het gevoel hebt dat mensen makkelijk konden ontsnappen maar voor de duidelijkheid het prikkeldraad stond onder stroom”, zegt de gids.

Gescheiden

Ik denk aan die woorden en probeer me in te leven in hoe deze mensen zich gevoeld moeten hebben. Eerst al dagen lang in de trein op elkaar gepakt zonder sanitaire voorzieningen. Stinkend, en de temperatuur moet zomers echt heel heet zijn geweest. In de winter zullen er misschien wel mensen zijn doodgevroren. Dan bij aankomst waarschijnlijk opluchting: we zijn uit die coupé, frisse lucht! Maar misschien ook wel meteen verwarring, want je werd meteen gescheiden van je echtgenoot of je zoon of dochter. Dan naar de douches want iedereen moest gedesinfecteerd worden.

Auschwitz-Birkenau

Als ik daar loop is er niks meer over van de zogenaamde douches. Verwoest om bewijsmateriaal te voorkomen. Gek eigenlijk, dan hadden ze toch wel door dat waar ze mee bezig waren echt wel heel slecht was. Voor lezers die het nog niet doorhebben we lopen met ons deelgroepje door voormalig concentratiekamp Auschwitz-Birkenau.

Paardenstallen

We proberen ons voor te stellen hoe het in de Tweede Wereldoorlog moet zijn geweest. De barakken waar de mensen sliepen waren opgezet als paardenstallen. Gemaakt voor 52 paarden, maar in de oorlog de slaapplaats van vierhonderd mensen. Naar de wc? Dat mocht twee keer per dag in dertig seconden, tegelijk met ongeveer 150 anderen. Gek genoeg had je dan nog geluk, want als je niet fit genoeg was maakte je al geen kans meer. Huppakee, de gaskamer in. Bij één van de kuilen gekomen waar het as werd gedumpt blijven we staan, zonder met elkaar te praten, begint iedereen stil aan een gebed.

WJD 2

‘Een heel fijne verrassing’
Dziendobry Polska! We zijn aangekomen in Polen! Zondagavond om 19.00 uur zijn we met iets meer dan honderd jongeren vertrokken vanuit Utrecht. Al snel kwam er foute muziek uit de speakers van de bus en hebben we lekker gedanst en gezongen. Ook werd er een gitaar tevoorschijn gehaald en begonnen we met de eerste lofprijzing van de reis. Daarna de lichten uit en proberen te slapen. Dat was nog wat, met z’n allen in een bus een lekkere positie proberen te vinden. Uiteindelijk heb ik gelukkig vier uur kunnen slapen, maar ik was een uitzondering. Toen ik mijn ogen opende reden we al in Polen! Om ons heen overal landbouwvelden en af en toe een leuk karakteristiek huisje. Het valt me op dat er veel meer kleur in de gebouwen wordt gebruikt, een heel gezellig gezicht! In Nysa aangekomen kregen we ontbijt op het seminarie en vervolgens gingen we met al onze bagage naar het hotel. Ja! Een hotel! Super chill. Dat had ik niet verwacht, maar het is wel een heel fijne verassing.

‘Wat een talentjes hier!’

Een, twee, drie, vier. Een, twee, drie, vier, jump, jump. In Nysa kregen we een danslesje! En daarna een rondleiding door de stad, verzorgd door Poolse jongeren en begeleid door geestelijken. De mensen zijn hier ontzettend gastvrij en ze zorgen ervoor dat we ons goed vermaken. Als afsluiting kregen we een ijsje! Lekker smullen. We sloten de dag af met een heilige Mis waarin WJD-deelnemers en -begeleiders de muziek verzorgden. Wat een talentjes hier! Ik heb met plezier mee gezongen.

‘Zeker weer doen’

Even een flashback, ik had verteld dat ik graag nog wilde biechten voor de WJD. Dat is gelukt hoor! Ik ben vorige maandag naar Heiloo geweest. Ben daar naar de heilige Mis geweest, heb gebiecht, en voor de paus gebeden en…! Ben door de heilige deur gegaan! Wat was dat een goed gevoel, helemaal opgelucht. Ik ga dat zeker weer doen!

Wereldjongerendagen

Blog van mijn jongste dochter Janneke over de WJD in Polen.

Tulpen of windmolens

Stap voor stap komt het dichterbij. Steeds meer krijg ik er zin in. Met al mijn lieve vrienden op reis.

Welke reis? De Wereldjongerendagen natuurlijk! Ik heb al wat dingen gehoord over vorige WJD.

Dus ga ik binnenkort met de meiden souvenirtjes kopen in een leuke Nederlandse stad. Ja, Nederlandse souvenirtjes. Misschien armbandjes of sleutelhangers van tulpen of windmolens. Ik heb namelijk gehoord dat veel mensen spulletjes ruilen met elkaar als aandenken! Wat lijkt me dat leuk dat je een aandenken hebt aan alle interessante mensen die we gaan ontmoeten.

Biechten

Ik ben ook al een beetje bezig met praktische voorbereidingen. Een nieuwe regenjas kan van pas komen!

En natuurlijk de geestelijke voorbereiding. Wat ik graag nog wil doen voor dat ik erheen ga is biechten. Ik doe dat eigenlijk nooit, ik doe alsof ik er afkeer voor heb maar eigenlijk ben ik er een beetje bang voor. Hopelijk overwin ik mijn angst voordat we gaan!