De glimlach

Wanneer ik gisteren diep depressief over straat strompel, kom ik langs een huis waar een eigenaar van een tuincentrum woont wiens vrouw al 15 jaar geleden is overleden aan kanker. De man heeft zich sindsdien totaal verloren in zijn werk en ik heb hem nog nooit zien lachen. Zijn dochter is met haar kind van ik schat 3 jaar oud net bij hem op visite geweest en gebied het kind de auto in te stappen. Haar dochtertje weigert nog een momentje en terwijl zij met haar kleine handje zwaait roept ze met haar heldere kinderstemmetje, “dag opa, ………..groetjes van mij”! Als zij daarop de auto inklimt, zie ik bij opa een volle glimlach verschijnen.

Draai het eens om?

Soms begrijp ik de dingen van het leven niet goed. Komt waarschijnlijk omdat ik een Hulk ben en daardoor nog wat groen ben? Ik begrijp wel dat onderstaande mij mogelijk lezers zal kosten maar daar barst ik toch van, enne, IK MAG TOCH OOK WEL EEN MENING HEBBEN? Ik heb problemen met het woord dierenvriend. Ik denk namelijk als je van een dier houdt, je het in zijn beste omgeving laat gedijen. Laten we als voorbeeld de rollen eens omdraaien. Hondenliefhebbers, doe zelf een riem om je nek? Poezenliefhebbers duik de tuin in van de buren en doe je behoefte aldaar. Paardrijdsters, het zijn altijd ‘sters’, ga dat beest zelf eens dragen? Vogelliefhebbers kruip in een kooi? Vissenliefhebbers duik in je vijver? Ik heb zo een medelijden met de alle dieren in een dierentuin! En vraag mij daarom bij alles wat in gevangenschap leeft af, “dierenvrienden”, hoe kunnen jullie DIT DOEN? Als je toch een vlinder in alle vrijheid ziet rondfladderen, een vogel in de lucht zie zweven, een dolfijn uit het water zie springen? Dat is m.i. hoe een dier in zijn natuurlijke omgeving hoort te leven! Daarbij begrijp ik goed dat volgens de schepping de mens boven het dier staat, maar…….wij zijn allemáál schepsels, dat moet je respecteren, toch?

Hulkgebrul

Vandaag vroeg opgestaan, snel wat gegeten en met een loeiende Hulkenbrul  (GLOEIENDE, GLOEIENDE) op mijn racefiets gesprongen (kwam even verkeerd terecht maar dat mocht de pret niet drukken, gloeiende, gloeiende!) Mijn favoriete Westenwindje stond er met een kracht van 4 of 5, dat betekent een bezoek aan Wassenaar waar mijn vriendin M. woont die ik met een bezoek wilde vereren. Heerlijk tegen de harde wind inbeuken waarbij ik het uitbrulde van genot, zo sterk voelde ik mij. Ik had geen eten meegenomen want ik verwachtte iets bij mijn vriendin M. te krijgen. Als ik Wassenaar binnen dender, zie ik W. A. op de golfbaan aldaar en………hij sloeg mis! “Ah, goed zo”, dacht ik, “dan heb ik M. voor mij alleen”!  Als ik bij landgoed ‘de Horsten’ verschijn, zie ik geen vlag wapperen dus M. was niet thuis. Gloeiende, gloeiende, nu kreeg ik geen eten en bovendien geen goed gesprek met M. tijdens onze wandeling over het landgoed ‘de Horsten’, waarbij ik zo graag speel met M’s kleine …….hondjes! Met een loeiend gebrul stapte ik weer op de fiets en reed door de duinen terug waarbij de felle wind mij in de rug blies waardoor ik hoge snelheden behaalde. Ik reed zowat bijna 60 km/uur, althans……… daar droomde ik van. Je moet toch wat doen op zo’n fiets? Katwijk, Noordwijk, Langevelderslag, Zandvoort, ik kon de plaatsnaambordjes bijna niet lezen, zo hard ging ik. Bij de pont van Velsen kreeg ik even 10 minuten rust vanwege de oversteek en kwam precies om 13.00 uur aan op de startplek van de woensdagrit alwaar een paar renners aanwezig waren. Ik dacht nog even om mee te rijden maar vond de rust voor mij nu belangrijker. Als ik thuiskom staat er een buurvrouw naar mij te kijken en roept enthousiast, “ik wist niet dat jij zulke mooie benen had, Hulk”? Ook dat nog!

De Gouden Gidsjes

Lang geleden schreef ik mij bij de plaatselijke fietsvereniging in voor een lange fietstocht. Ik betaalde fl. 1,50 en kreeg een routebeschrijving in mijn handen gedrukt. Verdwaasd sta ik het papier te bekijken en snap er geen ene hout van. VKL LA. Brug RD. PDST RA enz. enz. Ik besluit mijzelf aan te sluiten bij anderen die professionele apparatuur voor dat A-4 tje op hun fiets hadden gemonteerd, wat leek op iets van een doordraairol. Al vlug vind ik een paar dames met de goede snelheid en wij fietsen over meest onbekende wegen. Men heeft in de gaten dat ik nooit op mijn routebeschrijving kijk en zeer opvallend met hen meerijd. Als wij uiteindelijk de koffiestop bereiken in het bijzonder mooie plaatsje Rijpwetering vraag ik aan de dames mag ik mijn Gouden Gidsjes koffie met appelgebak aanbieden? Met een heerlijk aan stekelige lach over hun bijnaam, namen zij mijn aanbod met graagte aan. Voor mij gold gewoon, “voor wat, hoort wat”, want ik had anders de grootste moeite gehad om de juiste route te vinden. Dat is meteen de volgende vraag die één van de Gouden Gidsjes mij stelt, “had u het zonder ons kunnen redden”? “Nee”, antwoord ik droog, “ik kan namelijk niet lezen”! Gierend van de lach stookten zij ook de aanwezigen aan de andere tafels aan en ik besloot van de gelegenheid gebruik te maken tot nog meer hilariteit. “Dat wil zeggen, met het witte heb ik totaal geen moeite, alleen dat zwarte lukt niet erg”. Nou, of er een bom ontplofte. Eerst stilte voor de storm en daarna barstte het gelach aan alle kanten los. Op een gegeven moment zie ik ook de barman weer na een poosje met een rood hoofd boven de bierpompen tevoorschijn komen.