WE uittreding

Natuurlijk geloofde hij niet in onzinnige gebeurtenissen die niet realistisch waren. Maar plots nam zijn leven een wending, want  door drukke werkzaamheden voelde hij plots iets ´scheuren´ in zijn hoofd. Net of er iemand in elektrisch aan het lassen was. Vervolgens was het hek van de dam en artsen constateerden een burnout. Zichzelf niet meer herkennend zwierf hij rond. Probeerde te her integreren wat onmiddellijk mislukte. Zat doctoren achterna die hem genezen verklaarde. Probeerde kleine baantjes voor afleiding in zijn zinloze bestaan. Voelde zich enorm belast vanwege het feit dat hij geen kostwinner meer was maar nu zijn handje op moest houden. Psychologen en psychiaters hielden hem aan het lijntje met eindeloze gesprekken die niets hielpen. De belasting van de minst kleine dingen in het leven waren voor hem al veel  te hoog gegrepen, waardoor zich vormen van psychoses aandienden. Dingen die er beslist niet waren zag hij voor echt aan en men kon hem er niet vanaf brengen. Totdat wanneer de waarheid boven tafel kwam, hij zich zo gigantisch ongelukkig voelde dat hij geen uitweg meer zag. Het naast de spoorlijn staan werd bijna een dagelijkse bezigheid. En eindelijk, eindelijk meldde een psychiater hem na dik vier jaar dat hij een bipolaire stoornis had en dat daar medicatie voor was. De opluchting was zo groot. Ze hadden wat gevonden en als de pillen aan blijken te slaan voelt hij eindelijk de rust na zovele jaren. Totdat ……..hij liggend op zijn bed plotseling zichzelf ziet staan. De persoon veranderd als een zwerm bijen zoals in een tekenfilm is te zien en duikt bij zijn hart zijn lichaam in. Daarna ziet hij alles van binnen, het zakt naar zijn tenen. Wanhopig schreeuwt hij, “naar mijn hoofd, naar mijn hoofd, daar zit de burnout”. Maar de persoon verdween zoals hij gekomen was.

Advertenties

31 thoughts on “WE uittreding

  1. Indrukwekkend verhaal, een beetje je blog volgend autobiografisch?? Ook wel beklemmend. Veel dingen herkenbaar. Maar ook hier kan hij niets aan doen, is niet zijn eigen schuld al is dat makkelijk gezegd misschien. Mooie WE300.

  2. Was het maar een compleet verzonnen verhaal …. dan zou het réuze knap bedacht zijn ,….nu is het réuze goed verwoord en zéker niet minder knap dat er mee geleefd kan worden ,petje af voor hoe je ermee omgaat en vooral je openheid waardoor er meer begrip voor dit soort stoornissen kan komen !

    • Je hebt gelijk!
      Er zijn er vele die het ontkennen, want je kunt toch nog zoveel?
      Wie kan er nu over de 100 km fietsen en niet kunnen werken. Dat kweekt veel onbegrip.
      En je moest eens weten, als ik vandaag weer aan het werk kon ( met de nadruk op kon ) was ik vanmorgen om 06.00 uur begonnen.
      Zo graag wil ik weer aan de gang.

  3. Omdat er maar 300 woorden in mochten wil ik hierbij nog even wat bijvoegen.

    Het was bijzonder confronterend om plots een persoon naast je bed te zien staan die exact gelijk was aan mij.
    Het werd nog vreemder als de staande persoon mij in bed ziet liggen……..!
    Je staat elkaar een poos aan te staren.
    Daarna begint vanaf zijn hoofd bij de staande persoon alles in duizenden stukjes af te breken en zwermt mijn lichaam binnen.
    Dat was zo’n bijzondere ervaring dat ik in het binnenste van mijn lichaam alles kon zien.
    Zag mijn hart sterk pompen, het bloed door de aderen stromen.
    Zag mijn longen pompen, echt prachtig om te zien!
    Daarna naar beneden mijn buik, lever, alvleesklier, nieren, ik heb ze zo duidelijk gezien.
    Dan zak ik in mijn benen met geweldige spiermassa’s van het fietsen.
    En zodra ik in mijn voeten keek wilde ik dus de ander kant op. Ik wilde naar mijn hersenen om te kijken waar het fout zat met de burnout zodat ik het aan doctoren kon vertellen. En verdorie…………..dat ging niet.
    Het stopte gewoon bij mijn voeten.
    Heb dus ook nimmer meer de persoonsvorm die om mijzelf geleek gezien.
    Het was gewoon………….. over.

    • Ik heb je laatste reactie gelezen, ik ben stil. Dat een woord wat gegeven wordt in een schrijfopdracht zo veel openheid (en confrontatie) bij je teweeg brengt geeft aan hoe moeilijk het voor je is.

    • Ik heb zitten janken , om alles! Om wie je bent.. om wat je beleeft, om hoe je er mee omgaat, om hoe hoe je het beschrijft , om je humor.. en gewoon om alles. Je blogs lees ik elke keer en deze heb ik zelfs een paar keer gelezen de laatste dagen. Omdat het me aan greep. Omdat mijn beste vriendin ook hier mee zit( dat heb ik je aleens verteld he). Ik las pas: zij die leukste mensen zijn, zijn het meest depressief” Ik moest meteen aan jou denken.. Je bent de leukste Hulk die ik ken..! En tegelijkertijd jank ik om zoveel ellende dat je mee moet maken..*zietffnietsdoortraanvocht

      • Het is goed Thammie!
        Dank voor je Liefdevolle reactie
        En ik zit ook steeds te janken bij het lezen van de reacties.
        Enne…………….ik ken die Hulk niet zo goed eigenlijk.
        Ben hem steeds ff kwijt!

      • Ja ik lees ook nog steeds.. ook de reacties. Vind het zo knap maar ook zo ontzettend lief van iedereen, Dat er zo met je mee geleefd word. Dat Liefde zoveel facetten heeft. Wat je geeft krijg je terug , dat zie je maar weer. kleinhulkje.. ik ben blij met dat je zo alles deelt, dat je zoveel lef hebt. Je helpt er jezelf mee, door dat je omgeving en wij je beter kunnen begrijpen en ook anderen( mijn vriendin zit na 2 jaar dat het goed ging..,weer vast. En maar weinig mensen begrijpen dat. Ik zou zo’n weg blog als het jouwe dan wel heel groot willen maken en aan iedereen willen laten lezen..: Kijk dit is er ook zo een” De leukste buitenshuis.. maar ondertussen…” Lieve kleinehulk….. blijf nog maar ff klein nu…,je wordt vanzelf wel weer groter. Helaas ..groeiendegroeiende 😉 Maar wat er ook gebeurd… altijd blijven lachen..zelfs door je tranen heen. Dikke lieve kus. ozo!!

    • Nee, niet bang.
      Veel meer verwonderd.
      Zo iets houd je toch niet voor mogelijk als het je overkomt?

      Ik ben het hele voorjaar eigenlijk wel goed geweest, tot de laatste maand.
      Toen sloegen de stemmingswisselingen weer keihard toe.

    • Eerlijk gezegd had ik er enorme moeite mee om het op te schrijven.

      Laat dat spoken maar aan de HHH over 😉 die kan er een heel klein beetje mee omgaan.

  4. Ik meende hier gereageerd te hebben. Maar ik vind mezelf niet terug. Wel, nog maar eens geprobeerd. Ik vind het erg dapper dat je zo open over je kwaal hebt geschreven. Het is me maar niet even wat. Gelukkig krijg je wel de nodige respect. Ook van mij. Beslist.
    Dat het moeilijk moet zijn geweest het op te schrijven, realiseer ik me ook. Maar man, je hebt het gedaan. Wees trots op jezelf.

    Geweldige WE. Maar eigenlijk is het natuurlijk veel meer dan alleen maar dat.

    • Het was maar één aspect van het ziektebeeld, Plaat.
      Er is zoveel gebeurd.
      Maar ja, jij maakte iets los bij mij, wat ik eigenlijk alweer had weggestopt.
      Het leven gaat door voor mij en daar probeer ik er het beste van te maken.

  5. Ja, véél meer dan alleen maar een WE. Wat een indrukwekkend verhaal en dan ook nog eens autobiografisch… Ik heb respect voor je dat je er zo open over schrijft. Zonder gene. Dat siert je, Hulk. En dat maakt je denk ik ook zo sterk om door te blijven gaan met het leven zoals het is. Onmacht om er zelf voldoende verandering in aan te brengen. Maar je hebt wel de macht om er structuur in te brengen en te houden. En dan heb je ook nog de energie om mensen die in een dip zitten, omhoog te duwen uit de put. Chapeau! Je bent een waardige SIR Hulk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s