Stopwoordjes

Kent u mensen met stopwoordjes?

Gloeiende, gloeiende, ik wel!

Eerlijk gezegd, ik moet ze niet erg.

Gelukkig ben ik gloeiende, gloeiende, niet zo.

Neem nu mijn overbuurvrouw, sinds wij net zijn verhuisd vanuit dat kasteel wonen wij t.o. Sappie. Diens vrouw zegt bijna in elke zin, “dat je zeg”!

Nou vraag ik je, “moet dat gloeiende, gloeiende, nu steeds”?

Ik heb het ooit nog eens erger meegemaakt.

Dat was tijdens een potje biljarten met een mannetje die voor de gewoonte had elke keer ,“ik zal maar zeggen”, te roepen.

Nu doet zich plotseling zo een hilarische situatie voor, waardoor ik onder het biljart doorkruip van het lachen.

Hiervoor dient de lezer te weten dat voorop de biljartkeu een leertje zit geplakt waarmee men de bal wegstoot. Dat leertje heeft de naam ‘pommerans’ mee gekregen.

Afijn, die kerel is lekker aan het stoten en roept ineens, “me pom ‘ik zal maar zeggen’ merans ligt eraf”!

Gloeiende, gloeiende!

Advertenties

18 thoughts on “Stopwoordjes

  1. Ach, elk vogeltje zingt zoals het gebekt is en met de hoed in de hand komt men door het ganse land.
    Maar toch: stopwoordjes gebruik ik nooit, al zeg ik het zelf. Sommige mensen praten geheel in door andere aangeleerde zinnen. Vreselijk, om niet te zeggen: gloeiende, gloeiende. Nee, een mens dient origineel te zijn, al zeg ik het zelf. Dus ik geef je helemaal gelijk, hulk. Mensen praten net als schapen. Gelukkig ben jij daar een uitzondering op. Ik ook, al zeg ik het zelf;

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s