Paaswonder 2

Kreeg gisteravond bericht van iemand die mij na aan het Hulkenhart ligt, dat zij na een 10 jarige ziekte plotsklaps was genezen.
Omdat ik goed bekend ben met deze ziekte, wisselde wij weleens mails uit en vroeg ze mij in al haar ellende om raad.
Haar ziekte was een depressie waaruit ontsnappen onmogelijk leek te zijn.
Depressie kan ik enkel met Engelse woorden omschrijven want die passen er het beste bij.
Depressie is ´a hell hole´!
Echt het zwartste gat waarin een mens kan vertoeven!
En vaak enkel door een stofje wat men in zijn bovenkamer mist.
Het rare is, met wat voor een goed bedoelde suggesties je bij de patiënt ook aanklopt, het bij hen helemaal niet ‘binnenkomt’.
De dodelijke vermoeidheid blokkeert hen de weg naar genezing.
Daarom is er vaak maar één weg naar genezing voor hen, waardoor ik nu even in hoofdletters overschakel.
EEN IEDER DIE AAN DEZE ZIEKTE LIJD, DIENT GEHOLPEN TE WORDEN DOOR EEN NAASTE, DIE ELKE KEER MEEGAAT NAAR EEN PSYCHIATER BEZOEK.
DIT OMDAT DE PATIËNT ZELF NIET GOED DE KLACHTEN KAN AANGEVEN ( ZIJ KUNNEN LIEGEN ALS DE BESTE OF WETEN EENVOUDIG NIET HOE ZIJ ERVOOR STAAN ) IS HET NODIG DAT DE PSYCHIATER DE JUISTE INFORMATIE VERSTREKT KRIJGT.
Dan zal er een serie stofjes (medicijnen) op de patiënt worden losgelaten die in het ene geval totaal niet werkt en in het andere geval vreselijke bijwerkingen vertoont.
Echter, plots vind men een stof die wel aanslaat en door meer of minder daarvan te gebruiken kan leiden tot grotendeels herstel.
En nu het grote wonder.
Een super schrijfster onder ons is zo goed als genezen van deze zware ziekte.
Lieve Mirjam, kon vannacht niet slapen.
Zo blij was ik voor je!

http://kakelbont.freeweb.nl/?p=8639

Advertenties

Paaswonder

Wanneer SPD (Super Puber Dochter) van zomerkamp terug kwam zat zij vol van Luc.
En ook van de kleine Lucjes, want daar liepen er nog wel wat van rond en ze geleken allemaal op Luc.
Al gauw werd er daarna een uitnodiging voor een logeerpartij ontvangen en wij brachten SPD en haar vriendin ver het land in.
Bij aankomst even gezellig wat gedronken in de mooie grote tuin en het huis bewonderd want zij hadden net als wij 7 kinderen.
Als wij naar de auto stappen en beide ouders ons begeleiden horen wij van haar dat zij borstkanker heeft.
Hulkinnetje wilde meteen weten of de logeerpartij niet teveel voor haar was maar dat ontkende zij ten stelligste, waarna Hulkinnetje beloofde voor hen te zullen bidden.
Terugrijdend kon ik niet begrijpen dat een moeder van zo’n prachtig gezin deze ziekte overkwam.
Na terugkomst van de logeerpartij hebben de kinderen regelmatig contact via facebook maar over moeders ziekte gaat het nooit.
Ik ben er zo mee aan, dat ik een paar misintenties heb laten opdragen en met naam en toenaam dat heb laten doen, zodat de hele kerkgemeenschap voor haar zou bidden.
Zelf, in het wekelijkse uur van de aanbidding bad ik vaak zoals in de bijbel staat, “als ik de zoom van uw kleed maar kan aanraken, zal ik genezen zijn”!
Vanavond zegt SPD plots, “de moeder van Luc is kankervrij”!
“Ik weet het al een poosje maar was het vergeten te vermelden”.
Ik weet dat er af en toe genezingen plaats vinden maar mag ik deze een Paaswonder noemen?

Sneeuwhoofdpijn

Wanneer ik vanmorgen wakker werd wist ik al hoe laat of het was zonder de wekker te checken.
Hoefde ook helemaal mijn bed niet uit te stappen om uit het raam te gaan kijken.
Begon spontaan te zingen, “Il dreaming of a white Pasen”!
Maar hield daar vlug mee op want het knetterde in mijn hoofd van de pijn.
Als ik mijn enorme Hulkenbenen het bed uit zwiep en opsta, zie ik de felle schittering van buiten komen.
Doe snel een toilet bezoek en duik weer in bed.
Dat is de beste plek voor een zeer Hulkenhoofd.
Nooit heb ik hoofdpijn, sinds de tijd dat ik gestopt was met roken.
Maar bij iedere sneeuwbui, voel ik ‘de bui’ al hangen!

OWAL

Onze fietsclub OZAL ( Op Zondag Altijd Lol ) heet op woensdag OWAL.
Vandaag heb ik die even omgedoopt in OWAJ.( J=Janken )
Ik heb heel erg slecht gefietst.
Ik zal dat even uitleggen ( eigenlijk is het niet uit te leggen )
Ik spring enthousiast op mijn supersmalle zadel, brul effe AUW en fiets dan op een hele lichte versnelling naar de 700 meter verderop gelegen startplek.
Daar staan ploeggenoten waarna wij na enige mans gesproken woorden gaan fietsen.
Ik neem snel de koppositie zodat ik het tempo kan drukken en in de gelegenheid kom, om mijzelf in te rijden.
Vaak gaat dat de anderen te langzaam en zij nemen dan de koppositie van mij over.
Snel duik ik in de slipstream om met heel snel draaiende benen de groep bij te houden.
Hier word ik echter zo moe van dat mijn hartslag enorm stijgt en ik boven het ‘praattempo’ uitkom.
Praten is dan niet meer mogelijk en ik hoop en ik hoop zo dat de pijn uit mijn benen verdwijnt.
Op een gegeven moment gaat het tempo nog hoger zodat ik een zwaardere versnelling moet schakelen.
En dat is nu juist funest voor mijn zere benen die ik eigenlijk al vanaf de start voelde.
Vandaag was weer eens zo’n dag dat alles zeer deed.
Af en toe schreeuw ik het uit van de pijn als ik per ongeluk een gaatje heb laten vallen die ik zelf dicht moet trappen.
Wanneer wij dik over de helft van de afstand waren ben ik zo moe dat ik helemaal achteraan ga rijden, want ik zwalk over de weg en zit te trillen van vermoeidheid op mijn fiets waarbij ik een gevaar word voor de anderen.
Eindelijk komt er rugwind en hoop ik dat mijn benen wat rust krijgen.
Valse hoop is dat, want het tempo gaat omhoog en ik heb moeite de groep bij te houden.
Plots zie ik in de verte een verkeerslicht en daar gaat mijn truckendoos open.
Onmiddelijk houd ik mijn benen stil en laat de groep door het groene licht rijden en ik, ik kom lekker te laat.
Wat is een rood verkeerslicht fijn!
Ga naast mijn fiets staan en trek ombeurten mijn hak van mijn been tegen mijn kont om de boel eens lekker op te rekken.
Daarna springt het licht op groen en rijd ik langzaam naar de wachtende groep.
Want zodra ik er ben weet ik dat het tempo omhoog schiet en wederom keren de zere benen meteen weer terug.
“Wat is fietsen toch leuk”, probeer ik mijzelf op te monteren en denk daarbij aan de bank die thuis op mij wacht.
Als wij dichterbij het eindpunt komen kunnen wij nergens meer snel rijden vanwege de verkeersdrukte en routesituatie.
Ik vind dat heel erg fijn……….. dit keer.
Als je goede benen hebt, kom je bovenstaande problemen helemaal niet tegen.
Dan geniet je tenvolle!
Ik weet van jaren her, dat deze onverklaarbare slechte benen situatie zich altijd wel een keer voordoet, totdat de vorm eraan komt.

De uitnodiging

Tiedelideliet, tiedelideliet, klinkt mijn telefoontje en gromt daar gloeiende ook nog eens bij.
“Met Hartelijke”, brul ik Hulks met mijn stentorstem in het foontje die daarbij van schrik haast uit mijn knuisten glipt.
Neem altijd op met mijn voornaam, vind dat wat vriendelijker overkomen dan mijn middelste naam want daar denken ze nogal eens wat bij, en helemaal niet met mijn achternaam want heb al eens meegemaakt dat men de lijn op zo’n moment afbreekt.
Heb ooit weleens geprobeerd mijn hele naam te noemen, maar ja dat kostte de tegenpartij teveel belminuten.
Daarna met mijn initialen, toen schoten vele in de lach, snapte ik niet zo goed want als ik HA HA HA brul, is dat niet om te lachen, toch?
“Groerigrermrorrgrrern”, hoorde ik verschrikt iemand zeggen en denk meteen, “die had beter 112 kunnen bellen want ‘Flikken Maastricht’ is dichtbij”.
Degene aan de andere kant van de lijn vervolgd zijn gesprek in een gloeiende, gloeiende, haast onverstaanbaar gegorgel.
Hij sprak niet met één aardappel in zijn keel, nee, hij had daar een heel mud voor nodig!
Heel langzaam begin ik te begrijpen dat hij mij wil uitnodigen voor de koningskroning van WA.
Dit, omdat ik een ‘doodgewoon’ mens was.
Datgene had hij van M. vernomen.
De eeuwige lezers van mijn logs herinneren zich misschien nog wel mijn fietstochten naar Wassenaar wanneer M. mij nodig had omdat WA. weer ergens ter wereld water aan het pompen was.
Kon zij haar dagelijkse problemen even met mij bespreken tijdens onze wandelingen over het landgoed de Horsten, waarbij ik dan vaak streelde over M.’s kleine……………………… hondjes.
De ‘aardappel’ vroeg mij of ik genegen was te komen omdat zij dan over konden gaan tot het versturen van de officiële uitnodiging.
Ik vertelde hem dat ik er nog even over na moest denken vanwege het simpele feit dat ik mij geen ‘doodgewoon’ mens voelde.
“Ben wel een HULK hé”, bulderde ik tegen hem en hoorde iets kletteren aan de andere kant, wat klonk als een vallende telefoon.
Als de ‘aardappel’ weer aanspreekbaar is, vertel ik hem dat hij een week bedenktijd krijgt om over het feit na te denken of ik een ‘doodgewoon’ mens ben?
Voordat ik afsluit, brul ik hem nog één keer toe, “u heeft gesproken met de HA HA HA”!
Gloeiende, gloeiende, denk niet dat hij mij ooit nog gaat bellen?