Hard geslagen

Soms word je zo hard geslagen in het leven, dat zelfs een HHH niet meer opstaat.
Ik kan even niet zeggen hoe intens gemeen mensen kunnen zijn.
Ik snap ook helemaal niet hoe dit zo kan gaan?
Wat ik wel weet, dat ik door deze omstandigheid in een superdepressie terecht ga komen.
De komende tijd zal één grote worsteling worden met mijzelf.
Als u niets meer van mij hoort?
Het ga u goed.
Ik heb u Lief.

Advertenties

47 thoughts on “Hard geslagen

  1. Lieve HHH pijn komt vaak uit een totaal onverwachtse hoek juist van mensen waar je het niet van verwachtte of aan zag komen, er over denken kan geen kwaad als het maar niet met je op een loopje gaat. Steek liever de gedachten in die, die er voor jouw toe doen en jij voor hun.

    Wat ik jouw gun is vrede en rust in je hoofd en weet dat buiten ons nog vele aan de Heerlijke Hot Hulk goedheid en eerlijkheid gelooft xxxx

  2. Mocht dit verhaal wat onsamenhangend overkomen?
    Ik ben nog flink onder invloed van medicijnen.

    Onze oudste dochter had haar roeping gevolgd en was een anderhalf jaar geleden in een klooster ingetreden.
    Eerst een paar maanden op proef in Mechelen (Limburg) en dat beviel haar zo dat zij heeft doorgezet en kwam in een klooster in de buurt van München (Zuid Duitsland) te wonen
    Zij leefde daar met vallen en opstaan naar tevredenheid en kreeg onlangs 14 dagen vakantie, die haar terugwierpen in het ‘normale leven’.
    Zeer gelukkig vertrok zij weer blijmoedig naar het klooster terug, want ze had er enorme zin in.
    Daar vertelde zij haar vakantieverhalen en liet zich ontvallen dat haar vader de eerste week daarvan wat depressief was.
    Afgelopen zaterdag moest zij bij moederoverste op gesprek komen, die zij in dat hele jaar maar één keer had gesproken.
    Dat was in een periode wanneer zij er twee maanden verbleef en nog flink zoekende was of ze het keukenwerk en de vloeren dweilen wel zou kunnen volhouden, vanwege haar opleidingen drs. Literair, Schoevers secretaresse, lerares, radio veejee enz.
    Moederoverste vertelde haar dat de gemeenschap niet verder met haar door wilde gaan vanwege het feit dat haar vader een bipolaire stoornis had en zij dat in haar genen kon hebben.
    Totaal verbluft, omdat zij haar roeping verloren zag gaan, heeft zij gezegd dat zij daar geen last van had.
    Bovendien beschuldigde moederoverste haar van leugens want zij had dit in haar ‘geloofsbrieven’ aan moeten geven. Dit had mijn dochter wel gedaan, bovendien waren haar ouders een paar dagen op bezoek geweest in Mechelen waar deze kwestie ook ter sprake was gekomen.
    Men kon haar geloofsbrieven echter niet meer terug vinden!
    Zij trok zich na dat gesprek huilend op haar kamer terug want haar wereld stortte opdat moment ineen en gaat haar spullen pakken.
    Als moederoverste daar zonder aan te kloppen binnenstapt (zij wordt door de andere nonnen op een soort voetstuk geplaatst en ieder praat haar naar de mond) gooit mijn dochter haar de deur uit.
    Als zij later tot bezinning komt, doet zij de nederigste stap die een mens kan maken.
    Ze valt op haar knieën voor moederoverste en smeekt om in het klooster te mogen blijven.
    Daarop wordt de prior gebeld en in dat gesprek komt meteen weer de bipolariteit aan de orde.
    Maar ook nog iets, ze vond mijn dochter wat autoritair.
    Dat ging om de volgende punten; de dweil die ze had opgehangen na het dweilen kon beter op een andere plek liggen want daar droogde die beter! ! !
    Wanneer zij aangeeft niet alleen de 2e stem te zingen in het koor, werd dat opgevat als kritiek, je mocht daar blijkbaar geen overleg over voeren?
    Terwijl ik als vader het helemaal eens was na onze vele gesprekken tot intreding in een klooster en er zo’n gelukzalige vrede mee had, blijkt nu dat mijn ziekte, waar ik zelf niets aan kan doen en mijn dochter al helemaal niet, de stok achter de deur om haar de toegang tot het kloosterleven bij die orde te ontzeggen.
    Zij heeft onmiddellijk het klooster verlaten en heeft een hotelletje genomen en als zij zondag de H.Mis in de kapel van het klooster meedoet is haar vaste plaats al ingenomen door een andere zuster. Na de H.Mis neemt zij afscheid van haar medezusters en vertrekt.
    Daarna belt ze mij op dat ze naar huis komt en kan tijdens dat gesprek eigenlijk alleen maar snikken.
    Als ik haar vraag naar de oorzaak, zegt zei dat het om een paar vage redenen ging.
    Afgelopen maandagavond komt ze hier thuis aan.
    Dan horen wij ook de hoofdreden van haar vertrek en begint bij mij het schuldgevoel te borrelen, waaraan ik dreig kapot te gaan.

    Verontwaardig bedenk ik, hoe het toch mogelijk is dat zo´n Liefdevolle gemeenschap als een klooster mijn dochter, die alleen maar goed wil doen en haar roeping wil volgen, haar afwijst op de ziekte van haar vader.
    Ik vind dit ZO verschrikkelijk erg voor mijn dochter!
    Ik mag geen oordeel geven en al helemaal deze mensen niet veroordelen maar dacht dat Jezus hen Farizeeën noemde?

    Graag wil ik ook dat u niet hierover gaat oordelen of veroordelen?
    Het leven gaat zoals het gaat!

  3. Volgens mijis er een hele reactie van mij verdwenen.
    Geen idee waar die beland is want daar heb ik de hele situatie in uitgelegd.

    In ieder geval, de psychiatische hulp heeft goed werk verricht.
    De knoop in mijn hoofd ontward zich langzaam.
    Ik geef mijzelf niet meer de schuld dat mijn dochter door mijn ziekte is ontslagen uit het klooster.

    Bedank voor jullie super Lieve medeleven in deze kwestie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s