Uit eten

Morgen moet ik uit eten, ik word getrakteerd vanwege mijn vele hulp aan mijn kinderen de laatste tijd.
Dat is nog eens een verrassing!
Maar de naam van die tent vertrouw ik toch niet helemaal, zeker nu het mij allemaal zo tegenzit de laatste tijd.
Het restaurant heet, “de Krokodil”! ! !

Hoogtepunt?

“Als alles meeloopt, krijg je een optocht”, zo schreef ik al op mijn vorige log.
Maar wat, als alles je tegen zit, zoals het mij nu al anderhalve week vergaat?
Vandaag weer een hoogtepunt beleefd.
Een dochter wilde een ander gasfornuis, want zo bleek vandaag, dat zij de rvs kleur van de hare (een Siemens) niet beviel.
Nu had mijn vrouw ergens bij een klant van de thuiszorg een witte gespot en die kon vanwege een verhuizing gratis worden weggehaald.
Dus beginnen ze mij weer een poos aan te staren, totdat ik ja zeg, omdat ik geen nee kan zeggen.
Ik vanmorgen dat ding opgehaald en vanuit een flat driehoog naar beneden gesjouwd, daarna naar mijn dochter toe en het apparaat haar huis binnengetild.
Sleutel ik haar oude los en wij beginnen met het schoonmaken van de witte.
Als dat gebeurd is, schuif ik de nieuwe in de daarvoor bestemde ruimte en er blijft een open strook van 10/15 cm open, tussen het aanrechtblad en het fornuis.
Dus, hebben ze het gewoon niet opgemeten en dochterlief vind de kleur opeens ook niet je dat! ! !
Gloeiende, gloeiende, gloeiende!
Die oude er weer ingezet, na schoongemaakt te hebben, en die witte op marktplaats gezet voor 75 euro met een hoop toestanden, want zij wist niet hoe ze de foto’s op haar laptop kon krijgen.
Uiteindelijk is dat ook gelukt en ik ga naar huis.
Word ik in de auto gebeld, belt dochterlief mij lees ik op het scherm.
Ik denk nog, “ik ben zeker wat vergeten”?
Haar mededeling was, dat het fornuis meteen al was verkocht en ’s avonds zou worden opgehaald.
Dan heb je toch mazzel hé?
Zou je denken?
Waare ik niet, dat ik door oom agent werd gespot met bellen in de auto dus ben ik nu 220 euro achter de wagen! ! !

Gaat het niet?

Als alles meeloopt, krijg je een optocht.
Maar wat gebeurt er nu als alles tegenzit?
Op dit moment durf ik mijn vinger niet eens meer uit te steken want ik raak hem gegarandeerd kwijt.
Niets lukt er, alles gaat werkelijk fout.
En hoe ik ook gloeiende, gloeiende, probeer het in goede banen te leiden, het is tot mislukken gedoemd.
DAN MAAR NIET! ! !
Ik wacht gewoon op volgende week.
Misschien verschijnt er een optocht?

Afscheid

Vanmorgen heel vroeg afscheid genomen van SuperPuberDochter.
Zij ging op ´schoolreisje´ naar Rome.
Dus gisteren alles gepakt en gewogen en nog een keer gewogen, dan toch maar die extra kilo make-up er weer uitgehaald, totdat alles klopte.
Zij had zichzelf nog vlug even verwend met een bijzonder leuk hoedje, waardoor ik haar bij de bus snel terug vond, in de enorme zenuwachtige drukte die daar heerste.
Na een knuffel voor haar en tegelijkertijd voor haar rugtas, stapte zij de bus in en vertrokken kort daarna al zwaaiend met mobieltje in haar hand.
Thuisgekomen duiken HHH en Hulkinnetje nog even in bed en slapen de laatste uurtjes.
Mijn mobieltje bromt even als ik bijna in slaap val en wanneer ik wakker wordt, lees ik haar sms dat zij op een vliegveld staat in Rotterdam.
Voor haar wordt dit de haar luchtdoop, dus allemaal wel dubbel spannend.
Moest ze even kwijt met haar sms.

Genoten

Vanmorgen de Pinarello besprongen en woest weggereden.
Beginnen plotseling allemaal automobilisten te toeteren, dus ik dacht, “zo vroeg al zovele fans?”
Maar als ik bij het eerste verkeerslicht stop, wijzen zij op hun voorhoofd en achter hen.
Ik kijk braaf om en zie een enorme stofwolk daar hangen, veroorzaakt door mijn Pina die ik na 2 maanden blessureleed was vergeten af te stoffen.
Met het schaamrood op de kaken poets ik een laatste stofje weg en vervolg mijn route.
Genietend van het eindelijk weer pijnvrij kunnen fietsen en de mooie Noord-Hollandse omgeving, waarbij ik verrukt het vers gemaaide gras ruik, rijd ik op een klein versnellinkje voort.
Ik voel aan mijn benen dat ik wel naar Den Oever ( 170km) kan fietsen maar weet dat dit niet goed voor mij is dus besluit ik een rondje Alkmaar te gaan.
En dan komt het aparte van het wielrennen, ik moet overal weer aan wennen.
De eerste bocht die ik instuur, haal ik maar net, omdat ik het fout doe.
Ik krijg al vlug gevoelige nekspieren, vanwege de racehouding, terwijl je toch vooruit moet kijken.
Alkmaar ligt gloeiende, gloeiende, opeens een stuk verder weg dan dat ik dacht.
Daar aangekomen oefening ik fluisterend het roepen van ‘paaltje, paaltje’ als ik zo’n ding zie staan.
Het in en uitklikken van de pedalen gaat ook nog niet moeiteloos.
Alles wat zo normaal gaat als je getraind ben, daar moet je nu bij nadenken en opnieuw oefenen.
Wanneer ik thuis kom, staat er 40+ op mijn teller.
En als je vraagt naar mijn gemiddelde snelheid, staat daar enkel bij, “GENOTEN”!

Gejoel

Raad eens wat ik kreeg voor vaderdag?
Drie nieuwe boxershorts!
Nou, dan ben ik hardstikke blij.
Tsjonge, jonge!
Twee waren er nog een beetje normaal.
Echter, nummer drie was een exoot!
Hij was wit.
En met rode letters was er op elk vrij plekje geschreven, “LOVE”.
Heel toevallig kom ik de badkamer uit met dat ding aan mijn lijf.
Nog toevalliger staan plots Hulkinnetje en SuperPuberDochter mij te bewonderen in mijn nieuwe outfit.
“Love is in the air”, joelt SPD, waarna zij niet meer bijkwamen van het lachen.
Ben snel naar mijn kamer gevlucht en mijzelf onder het dekbed verstopt.

Watjes, watjes en watjes

U begrijpt mogelijk dat het voor de HHH helemaal niet moeilijk is om over de koptekst te schrijven.
Ik behoor n.l. niet tot die categorie!
Ik doe er ook niets mee.
En, ik wil er verder ook niets mee te maken hebben.
Maar vele anderen onder u wel, zoals ik heb bemerkt.
Bijvoorbeeld, sommige vrouwen houden er een ´watje´ als man op na, zodat zij hem makkelijk onder de duim kunnen houden.
Bovendien gebruiken vrouwen de ´watjes´ erg veel
Neem b.v. de ´watjes´ in schijfvorm vanwege de make-up.
Of de zigzag ‘watjes’.
Echter, de laatste tijd kan ik er ook mannen op betrappen die het over ‘watjes’ hebben.
Op bijna elke verjaardag wordt er tegenwoordig over gesproken.
Na in eerste instantie een flinke investering, schijnen zij er uiteindelijk op te gaan besparen na zovele jaren.
Daarbij vliegen je de kilo ‘watjes’ je om de oren.
Nu weet u en ik uit ervaring dat een ‘watje’ niet veel weegt, dus met dat vliegen rond de oren kan best eens kloppen.
Lekker dom kijkend vraag ik dan aan hen, “wat moet je nu met 10 zakken zigzag ‘watjes’, want als je daar gewicht ervan bij elkaar optelt kom je precies aan één kilo ‘watjes’.
Nee, nee, nee, driewerf neen, ik had het niet helemaal begrepen!
Al die mannen hebben van die loei dure zonnepanelen op hun dak van hun mooie huis laten zetten, waardoor m.i. de waarde van hun woningen vanwege pure lelijkheid tenminste tienduizend euro zakt.
En nu zitten ze te wachten, te wachten, te wachten en maar wachten op ……..kilo ‘watjes’!
Bovendien worden zij nog veel sacherijniger als de zon niet schijnt, want dan moeten ze nog veel langer wachten voordat ze hun investering eruit hebben.
Begin mij zo langzamerhand af te vragen, “hoeveel ‘watjes’ telt Nederland?