Hieperdepiep

Heb een manie en ook griep.
Gloeiende, gloeiende!
Het hoofd wil van alles.
Maar het lijf zegt nee.
Kende deze situatie nog niet.
Wat moet ik er nu mee?

Advertenties

Een beetje ……

Hij zit net op de GROTE school
Groep 1
Weet zich nog niet te gedragen in het kringgesprek
Luistert niet naar wat de juf zegt
Thuisgekomen zegt hij tegen zijn moeder
Er zit toch zo een leuk meisje in mijn klas
Zij heeft allemaal spikkeltjes in haar gezicht
Net als de buurvrouw (die ook sproetjes heeft)
Denk zomaar
Een beetje……….
Kent u dat liedje

De 6e

Vanmiddag een bezoek gebracht aan de fysiotherapeut, omdat ik last bleef houden van een pijnlijke knieholte tijdens het wielrennen.
Ik moest mijn broek uitdoen, dus vroeg ik om een schaar.
Kreeg hem n.l. niet meer over mijn gigantische dijenspiermassa heen getrokken.
Affijn, hij trekken voelen en kneden en wanneer hij aan het vergelijken is met links en rechts, komt de aap al snel uit de mouw.
Het zat hem niet in mijn linkerbeen. Nee, duidelijk rechts. En laat ik daar nu juist die klachten hebben!
Dan komt het vreemde besluit, terwijl alles lang, groot, dik, enorm en gigantisch aan mij is, vertelde hij mij dat ik zeer korte hamstrings heb.
Daarna heeft hij mij geleerd om op een heel aparte manier mijn hamstrings dagelijks 5 keer op te rekken.
Wil zo graag van mijn klachten af, dat ik vandaag al stiekem aan de 6e keer bezig was.

Langzaam typen

Na een goede en snelle trainingsrit van afgelopen woensdag had ik hoop dat ik vandaag de straatstenen eruit zou wielrennen.
Niet dus!
Het bochtige parcours wat men koos door het Twiske heen en later in Waterland (boven Amsterdam) lag mij niet omdat je dan steeds weer opnieuw moet aanzetten.
Dus voor Monnickendam even lossen en bij de koffiestop daar nog nahijgend bijgekomen.
Men had daar net de vloer gedwijld en als je er dan met je klikpedaalschoenen overheen loopt, glibber je alle kanten op.
Na de koffie was iemand de gladde vloer vergeten en wel hoor, languit gestrekt!
Daarna met de wind in de rug naar huis toe en men wist weer allerlei omwegen te verzinnen.
Zodoende reed ik steeds moeilijker en mede doordat ik nog steeds last heb van een hamstringblessure en het flink pijn begon te doen, heb ik de groep laten gaan op 9 km van de streep.
Rustigaan naar huis gereden zodat ik al was uitgezweten en meteen onder de douche kon.
Normaal sta ik daarin, nu zat ik er niet eens in, nee, ik lag op de vloer, zo moe was ik.
Er schoten krampaanvallen door mijn benen en ik begon fietsen steeds leuker te vinden.
Ik kleedde mij aan………..liggend op bed!
Kan niks eten en ook niet drinken.
Moet dit stukje zelfs heel langzaam typen, na die 100 km.
Ben niet allen zo af als een bek maar ook bekaf.
En moe.
Loeimoe!

WE 300 Schakelen

Waarom toch had dat vijfjarig meisje veel meer van doen met haar vader dan met haar moeder.
Het was echt niet zo dat zij een liefdeloze moeder bezat, integendeel zelfs.
Haar moeder speelde fijn met haar tijdens haar jonge leven en was educatief met haar bezig, wat haar leergierigheid bevredigde.
’s Avonds voor het slapen gaan las zij altijd voor uit boekjes, die soms leerzaam waren en andere keren sprookjesachtig.
En vaak mocht zij helpen bij het bakken van cakes of appeltaarten.
Maar als haar vader thuis was, voelde zij zich helemaal opgelaten.
Haar liefde voor hem was als een soort verliefdheid, waardoor zij zichzelf steeds aan hem opdrong.
Ze had duidelijk behoefte aan de mannelijkheid die vaders zo kenbaar maken.
Zijn zware stem klonk zo mooi, als hij haar voor het slapen gaan een verhaaltje vertelde.
Hij deed dat nooit uit een boek, neen, gewoon uit zijn hoofd, waardoor het verhaal een eigen leven ging leiden, want heel ongewoon, ook zij mocht haar inbreng doen in het verhaal, waardoor vader weleens met haperingen doorvertelde, wat zij enorm leuk vond.
Fijn vond zij zijn nachtkus op haar voorhoofd, de stekeltjes van zijn baard kriebelde zo apart.
En wanneer hij, als hij bijna haar slaapkamerdeur achter zich dichttrekt, haar beloofd dat hij morgen een verrassing voor haar heeft, kan ze haast van geluk niet slapen.
De volgende morgen is zij al vroeg wakker en rent naar haar ouderlijke slaapkamer.
“Wat is de verrassing”, vraagt ze blij ongeduldig?
En vader die geeuwend wakker wordt, vraagt haar, “kun jij tot 5 tellen”?
“Ja natuurlijk”, antwoord zij enthousiast en ze telt hem voor.
Wat later zit zij naast hem in de auto met een kussen onder haar billen op de bijrijder stoel.
Vader zegt, “pak die knop en duw hem naar één”?