Nieuwe auto

Vandaag een nieuwe (heel oude) auto gekocht.
Gaan wij een proefrit maken, roept Hulkinnetje ineens, “de stoelen zijn ook veel breder dan onze oude”.
En vervolgt dan, “kunnen wij nog wat meer eten”!

Advertenties

Storm

Opeens dien ik mij in maatschappelijkontwrichte omstandigheden te voelen.
Dat was een uitleg van een weerman over het code rood weeralarm.
Hulken hebben er een andere uitleg voor.
Een storm in een glas water!
Ik maak wel andere dingen mee, zoals de geestelijke stormen.
De gezichten van degene die je liefhebt, vervormen zich als wanstaltige gedrochten.
Schreeuwend probeer je anderen te wijzen naar het goede pad, dat enkel mijn zienswijze inhoud en opdat moment totaal verkeerd kan zijn.
Lichtflitsen die zich als brede banen je gezichtsveld belemmeren.
Het vluchtgedrag, waar je niet wilt zijn, eindigd alras door tegen een muur of gesloten deur aan te lopen.
Voorwerpen die je niet bevallen ontkomen niet aan je sloopwoede.
De krachten die je op die momenten in je hebt, zijn genoeg om een auto op z´n kant te gooien, enz. enz. enz.
Die storm, die m.i. verder gaat dan code rood en die eind vorige week woedde, heet psychose.

Voeden

´Alles wat je voedt, groeit´!
Bijvoorbeeld een baby, of het enorme Hulkenlijf.
Maar ook het goede in je, of het kwaad.
Zie nu weer eens de zwarte pietenrel?
Voedt het, waarna het zal groeien!
Aan jou de keus, wat je voeding geeft?
´Alles wat je voedt, groeit´!

Koffie

Zit links op de bank.
Mijn plek, ja!
Zoon zit rechts naast mij.
Pakt zijn beker koffie.
Wij Hulken drinken bekers, ja!
Brengt het naar zijn mond.
Opdat moment breekt het oor af.
Om erger te voorkomen.
Weet hij de beker mijn kant op te mieteren.
Gloeiende, gloeiende, gloeiende!
Gloeiende, gloeiende, gloeiende!
Gloeiende, gloeiende, gloeiende!
Gloeiend heet was die koffie.

Inkoppertje

Na jarenlang geklooi met Hema en Action leesbrillen, wilde ik weleens wat anders hebben.
Dus stapte ik zo´n winkel binnen van Hans, want die is wat anders!
Wat toch een enorm verschil met de Action.
Ik werd bij Hans Anders met alle egards ontvangen en er werd een oogmeting gedaan.
Vervolgens kreeg ik er te horen, dat zij genoeg wisten en dat ik met een paar dagen de bril kon ophalen.
Daarbij werd mij meteen de offerte voorgeschoteld wat de nieuwe bril ging kosten.
“Mag ik nog even gaan zitten?”, vroeg ik bij het zien van de prijs.
Dat mocht.
Want zeg nou zelf, als je Actionprijzen gewend bent, valt dit koud op je dak.
Wanneer ik zit, zeg ik tegen hen, dat ik de bril wel 2 weken later kom ophalen, want dan kon ik er nog even voor sparen.
Ze keken mij vreemd aan maar gingen akkoord met mijn voorstel.
Veertien dagen later kom ik de bril ophalen en zij gingen die eerst passen.
Bij de oogmeting had men mij diverse monturen laten zien en gevraagd, “welke ik wilde hebben?”
“Dat maakt mij niets uit”, had ik toen gezegd, “omdat ik er zelf toch niets van zie!”
Hoofdschuddend hadden zij mij aangehoord.
Wanneer de bril na enige buigwerkzaamheden volgens hen perfect op mijn Hulkenhoofd zat ( hij deed meteen al zeer ) kreeg ik een krant in mijn handen, die ik moest gaan lezen.
Toen was het mijn beurt om met mijn hoofd te gaan schudden.
Het winkelvolk raakte zowat in paniek en zij stelde mij in hoog tempo de ene vraag naar de andere.
Maar ik hield mijn gezicht strak in de plooi en zei hen uiteindelijk, “ik kan helemaal geen kranten lezen, waarom denkt u dat ik een leesbril wil hebben?”
Er viel een doodse stilte in de winkel, zelfs de aanwezige klanten stonden mij met open mond aan te staren.
“Jjjjjjja, ja, ja”, begon er een heertje met een rood hoofd te stotteren en waarbij het kwartje begon te vallen, “u denkt toch niet dat je met een leesbril op, meteen kunt lezen?” “Dan zult u eerst moeten leren lezen!”
“Ohhhh, zit dat zo”, zei ik begrijpend.
“Maar, wat kostte hij ook alweer?”
Met een heerlijke hartelijke hot Hulkengrijns stapte ik na betaling de winkel uit.

WE 300 Verwennen

Ik fietste na schooltijd het erf van onze boerderij op en zag daar een auto staan, waarop dat moment zich een grote kerel uit worstelde. “Verkopen jullie aardappelen”, vroeg de man met zware stem terwijl hij met een waggelende gang op mij af kwam lopen. “Jawel hoor”, antwoorde ik netjes. Daarop vroeg hij welke soorten wij verkochten en ik noemde die op, “Eerstelingen, Meerlanders en Bintjes”. Bij de naam Bintjes trok hij een vies gezicht en riep uit, “die moet ik niet, want die zijn niet te vreten”! Hij koos voor de Meerlanders. Ik leidde hem de schuur in waar diverse soorten aardappelen in kisten stonden. Opeens sta ik even te twijfelen, want de normaal zo gladde en mooi gevormde Bintjes zagen er wat verfomfaaid uit, waardoor ik dacht dat het Meerlanders waren. Ik pakte een zak en leeg de kist daarin, waarop de man afrekende. Wanneer wij aan het avondeten zaten, vroeg mijn vader, “wie heeft er een kist Bintjes verkocht?” “Bintjes?”, zeg ik, “daar stonden Meerlanders hoor”! Wel, dat kon niet want mijn vader had de laatste kist Meerlanders verkocht. Stond ik even te kijk, want vader werd erg boos! Een maand later komt ‘de waggelaar’ weer het erf oprijden, wanneer mijn vader en ik er aan het aardappelen sorteren zijn. “O jee”, dacht ik, “daar zullen we het krijgen!” Hij kwam op mij aflopen, priemde zijn worstvinger in mijn borst en dreunde, “jij heb mij vorige keer aardappelen verkocht”! “Klopt meneer”, zei ik ietwat bedeesd. “Die wil ik weer want ik heb nog nooit zulke lekkere aardappelen gegeten”! Ik wist niet hoe snel ik een zak Bintjes moet pakken en hem laat betalen voor de prijs van de duurdere Meerlanders. Wanneer hij is vertrokken, keek ik mijn vader grijnzend aan en zei, “kijk, zo doe je dat”!