WE 300 Verwennen

Ik fietste na schooltijd het erf van onze boerderij op en zag daar een auto staan, waarop dat moment zich een grote kerel uit worstelde. “Verkopen jullie aardappelen”, vroeg de man met zware stem terwijl hij met een waggelende gang op mij af kwam lopen. “Jawel hoor”, antwoorde ik netjes. Daarop vroeg hij welke soorten wij verkochten en ik noemde die op, “Eerstelingen, Meerlanders en Bintjes”. Bij de naam Bintjes trok hij een vies gezicht en riep uit, “die moet ik niet, want die zijn niet te vreten”! Hij koos voor de Meerlanders. Ik leidde hem de schuur in waar diverse soorten aardappelen in kisten stonden. Opeens sta ik even te twijfelen, want de normaal zo gladde en mooi gevormde Bintjes zagen er wat verfomfaaid uit, waardoor ik dacht dat het Meerlanders waren. Ik pakte een zak en leeg de kist daarin, waarop de man afrekende. Wanneer wij aan het avondeten zaten, vroeg mijn vader, “wie heeft er een kist Bintjes verkocht?” “Bintjes?”, zeg ik, “daar stonden Meerlanders hoor”! Wel, dat kon niet want mijn vader had de laatste kist Meerlanders verkocht. Stond ik even te kijk, want vader werd erg boos! Een maand later komt ‘de waggelaar’ weer het erf oprijden, wanneer mijn vader en ik er aan het aardappelen sorteren zijn. “O jee”, dacht ik, “daar zullen we het krijgen!” Hij kwam op mij aflopen, priemde zijn worstvinger in mijn borst en dreunde, “jij heb mij vorige keer aardappelen verkocht”! “Klopt meneer”, zei ik ietwat bedeesd. “Die wil ik weer want ik heb nog nooit zulke lekkere aardappelen gegeten”! Ik wist niet hoe snel ik een zak Bintjes moet pakken en hem laat betalen voor de prijs van de duurdere Meerlanders. Wanneer hij is vertrokken, keek ik mijn vader grijnzend aan en zei, “kijk, zo doe je dat”!

Advertenties

28 thoughts on “WE 300 Verwennen

  1. Zo moet je een klant verwennen en mijn vader die eerst boos was en nu 2 gulden meer ving voor een zak aardappelen.
    Dat de Bintjes, eigenlijk een patat en een fabrieksaardappelmeel aardappel bij ons wel goed smaakte, kwam vanwege het feit dat wij hem om hele zware kleigrond teelde.

  2. Ik kon het “gekneip” al voelen voor je Pa……maar kreeg al een flauw vermoedde dat deze meneer ze juist lekker vond de “meerlanders” ….Geweldig zo zie je dat sommige dingen tussen de oren zit 😉

    Mooie WE !

  3. Mijn vader was een goudeerlijke man.
    Daarbij kon hij loeikwaad worden als het ´anders´ ging!
    Hij deed ook altijd 36 kilo aardappelen in een zak, in plaats van de 35 kilo ( wat een half mud was )
    Bovendien rekende hij altijd een gulden minder als de buurman.
    Ik was anders! Ik werkte volgens het principe ‘ieder het zijne’.

  4. De blogkade is dus verdwenen. Dit heb ik met plezier gelezen
    en ondanks uw vergissing moest die vent met de worstdelen zo maar varen.
    Mss niet netjes maar ik stel het van hetzelfde laken een broek.
    De hooghartige zwam zomaar in hartelijkehothulkieshartjesstreek priemen dat is ongehoord 😉

  5. Pingback: De WE voor oktober 2013 | Platoonline

  6. Geweldig verhaal Hulk. Een handelaar in hart en nieren dus. Moge het met je boek ook zo gaan. Dat je het verkoop als historisch monument en dat de mensen dan in je richting priemen met de woorden. Doe mij nog tachtig exemplaren van dat boek, we hebben binnenkort een jubileum met de schaatsvereniging. Bij die verenigingen zit geld volgens mij, want veel contributie en bijna nooit ijs
    🙂
    Prima WE.

  7. Foei Hulk… vergissen is menselijk maar willens en wetens óplichten….. wat moet onze lieve Heer daar niet van denken !
    Ik wou trouwens dat er nog bintjes te koop waren héélijke pieper hoor, maar nérgens meer te koop!

  8. Ik wou dat ik het NOOOOOOOOOOOOOOOOIT gedaan had, Rietz 😉 😉 😉 😉 😉 😉
    Nu we het toch over verwennen hebben.
    Zal ik een paar zakken Bintjes langs brengen bij je?

  9. Nou ja , ik heb het je vergeven ,omdat je er zóveel spijt van hebt;-)
    Ik heb begrepen dat bintjes niet meer geteeld mogen worden wegens heersen ziekten. Toch nog eens aan m’n aardappelboer vragen !

  10. Schitterend verhaal, mooi verteld!
    Doet me denken aan een oom die geen vis lustte. Op een familiedag proefde hij na lang aandringen van schoonzussen één stukje roggebrood met zoute haring.
    Hm, was niet zo erg als hij gedacht had. Nog een stukje? Uiteindelijk kregen ze er een hele zoute haring met roggebrood in!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s