WE Verhalen 2

Wanneer ik nog ´groen´ was (niet moeilijk voor een Hartelijke Hot Hulk, toch ) en super in de pubertijd mijn weg probeerde te vinden, werd ik door mijn vriend Cor, ja degene uit mijn schaatsboek Helletocht, uitgenodigd om naar de bioscoop te gaan.
Ik had niets met bioscopen, denk dat ik er te creatief voor was, wilde altijd mijn eigen ding doen en het niet laten opdringen door een film of iets dergelijks.
Cor was een man van weinig woorden en daar hield ik wel van, hij vermeldde mij enkel dat er een film, ‘Woodstock’ genaamd draaide in het Kennemertheater van Beverwijk.
Wanneer de film begon, kreeg ik acute slaapproblemen.
De film ging over een muziekopenluchtconcert ergens in de Verenigde Staten van Amerika, vlakbij het plaatsje Woodstock.
In die tijd heerste de flowerpower en de Vietnam cultuur waar musici destijds, onder rijkelijke invloed van drugs, hun “talenten” probeerden te verkondigen.
Ik vond er geen ene moer aan en was op een gegeven moment van plan de bioscoop te verlaten.
Op een gegeven moment stond er een volgende band klaar en ik zag er een mager schriel mannetje met een gitaar in zijn handen staan.
Vanaf de eerste klank die hij daaruit produceerde was ik helemaal verkocht!
De band Ten Years After geheten met hun leadzanger Alvin Lee heeft sinds dat ogenblik mijn muzikale leven vorm gegeven.
Het nummer wat zij daar speelde ‘Ill going home bij helicopter’ sloeg bij mij in als en bom.
Op een gegeven moment kon ik niet meer blijven zitten en ben gaan staan.
Dat voorbeeld volgden velen in de bioscoop en even later was het een swingende massa aldaar.
Iedereen vond het geweldig die interactie te beleven!
En wanneer ik dit nummer weer hoor, lopen de rillingen over mijn rug en zing ik keihard mee!

Advertenties

19 thoughts on “WE Verhalen 2

  1. Juist vandaag publiceerde ik een verhaal over mijn werk in de luchtvrachtbranche van 1965 tot en met 1977. In die periode voerden wij voor de toenmalige platenmaatschappij dozen vol platen in van juist dat Woodstock-concert. Dubbele LP’s en uiteraard was er voor iedereen die bij opns bedrijf werkte een exemplaar als dank voor het snelle werk wat we verichtten. Want die platen werden ‘gevreten’. Bij het draaien waren er niet zoveel nummers en artiesten die me echt boeiden. De smaak kwam later pas. En nu is het een ware klassieker en dat concert een mijlpaal in de muzikale geschiedenis…

  2. Gek genoeg zegt die naam van die artiest me niets ,de band wél, maar waarschijnlijk zal ik het nummer wel herkennen als ik het hoor ,ik ben niet voor niets een “kind uit de flower power tijd” 😉
    Maar ik had in die tijd al een gezinnetje en Woodstock heb ik alleen op ons eerste tweedehands zw/wit TV tje kunnen volgen , niet écht een manier om de sfeer mee te krijgen want ook het TV geluid was toen natuurlijk maar héél matig.

  3. Pingback: WE-300: November 2013 | Platoonline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s