Moeder Natuur

U weet misschien dat ik de laatste tijd flink aan het Nordic Walken ben. Goed voor het lijf en vooral voor de geest (wat bij mij super belangrijk is) Bovendien een goed alternatief voor het tourfietsen wat niet altijd kan vanwege natte wegen.
Zo liep ik hedenochtend met enorme Hulkenpassen door het woud van de Heemskerkse duinen. Roste met de stokken in de hardbevroren grond. En GENOOT! Bovendien als je dan opeens iets moois tegenkomt, wat moeder natuur je zomaar laat zien, geloof mij, de HHH werd lyrisch!

WE 300 Verwaarlozen

Al jong maakte hij kennis met de zee, door met zijn vader op een kotter naar garnalen te vissen.
Vader wilde graag dat hij mee ging helpen in het bedrijf en dat had hij ook jaren gedaan.
Echter, de eisen van de hedendaagse tijd waren niet gering voor jonge schippers.
Alles moest per vergunning geregeld worden en daarom doorliep hij allereerst de zeevaartschool.
Hij mocht niet bij zijn vader aan boord een praktijkstudie doen, deze moest eerst op een binnenvaartschip plaatsvinden en daarna voer hij over de wereldzeeën.
Het was moeilijk zich staande te houden tussen al dat ruwe volk maar algauw schopte hij het tot stuurman, zodat hij tot de elite van het schip behoorde.
Er was genoeg tijd aan boord om verder te studeren en hij deed al snel examen voor kapitein.
Met vlag en wimpel slaagde hij daarvoor en maakte zich op om bij zijn vader de garnalenkotter over te nemen.
Een orkaanachtige storm gooide roet in het eten, want dat schip verging met man en muis.
Na een periode van treurnis stapte hij op de grote vaart en kreeg een schip onder zijn hoede, de Probo Koala geheten, die scheepsafval vervoerde zo werd hem vermeld.
Als hij dat in de haven van Amsterdam aan een afvalverwerkingsbedrijf aanbied, wordt het daar geweigerd vanwege het hoge gif gehalte.
Hij krijgt van de firma waar hij voor werkt opdracht om met het schip ver weg te varen.
Een reis naar Afrika staat in zijn logboek.
Als hij de kust van Ivoorkust nadert wordt hem opdracht gegeven om via een pijpleiding die daar in zee ligt het schip leeg te pompen.
Hij is in de veronderstelling dat zijn bazen van Trafigura waar krijgen voor hun geld en weet niet dat hij het gif zomaar over land aan het lozen is

Gamma

Ik voel mij net de Gamma zo af en toe.
Constant wordt er hier aangebeld en daar staat weer zo´n snuiter met een pakketje in zijn hand, wat niet voor mij is.
“Wilt u misschien………….”? Ik ken het hele ritueel al uit mij hoofd.
“Ja hoor, want Hulken zijn heel aardig volk”, roep ik dan en teken vervolgens iets, wat niet voor mij is.
Later op de dag, meestal (NATUURLIJK) onder het avondeten, is het gerinkel hier niet van de lucht.
“Bedankt hoor, bedankt hoor, bedankt hoor, bedankt hoor, bedankt hoor”!
“Hé, hé, de gang is weer leeg hoor, Hulkinnetje”, roep ik blij.
Daarna doe ik tegenwoordig een stap het huis uit en kijk richting bovenkant voordeur. “Nee”, roep ik dan als één van de pakjes afhaler nog binnen gehoorsafstand is, “er staat geen Gamma boven de deur”!

Walk on

Vandaag de stoute wandelschoenen aangetrokken, die nog ingelopen diende te worden, i.p.v. op de racefiets, i.v.m. natte weg en veel wind.
Zodoende, Heemskerkerduin in, waar ik paaltjes tegenkwam met gekleurde pijlen en omdat ik ´oranje boven´ vind, koos ik ervoor om die te volgen.
Ik liep met Nordicwalking stokken en dat vind ik wel fijn, want dan heb je tenminste iets bij je als zo´n ´longhorn´ Schotse hooglander wat van je ´wil´.
Ben afgelopen zaterdag voor het eerst begonnen met het Nordicwalken, in groepsverband en daar werd mij gezegd dat een tussentijdse training mij goed zou doen, zodoende was ik daar vandaag mee begonnen.
Als ik na 2 uur begin te denken, “komt er nu nooit eens een einde aan die route?”, ontmoet ik een schone dame die mij vermeld dat ik vlak bij Johanneshof ben aangekomen, nadat ik haar de weg had gevraagd.
“Lekker dan!” Met dit gegeven wist ik dat ik nog ongeveer 5 kilometer voor de boeg had, terwijl ik al een beetje heel veel moe was geworden.
Toen ben ik gaan zingen, “de paden op, de lanen in”, waarna ik de tekst verder niet meer wist.
Toch kom ik uiteindelijk op een pad wat ik herken en zakt de moed mij in de nieuwe, nog steeds niet ingelopen, au, au, wandelschoenen, omdat ik bij dat punt wist dat het nog een enorm eind lopen was. Daar heb ik toevallig nogmaals een ontmoeting met dezelfde dame, die mij beloofd bij de 3e keer te trakteren.
Omdat mijn benen op een gegeven moment dienst weigerden ben ik vermoedelijk verder gelopen op de stokken.
Supermoe kwam ik bij de parkeerplaats aan waar ik meteen zocht naar een aanduiding van de pijlenkleurbordjes. Nergens te vinden, dus reed ik met de auto naar de ingang van de grote parkeerplaats en daar zag ik een bordje, waarop vermeld stond, de groene pijlen 2,5 km, de blauwe pijlen 5 km, de oranje pijlen 12,5 km………………………maar echt, het voelde aan als 125 km!

De beste wensen

Om aan de beste wensen te voldoen, heb ik gisteren voor het eerst anderhalf uur met van die stokken gelopen. Ben de naam even kwijt hoe dat heet maar ik voelde mij een papierprikker!
Volgens mijn dochter viel je hier van af, helemaal als je er ook nog minder bij at.
Nou, voorlopig is alleen mijn portemonnee erbij afgevallen!!!!!!!!!!
Gloeiende, gloeiende!
Ik kreeg stokken van mijn andere dochter maar die handbandjes waren veel te klein voor mijn enorme Hulkenhanden.
De eerste rit liep ik op mijn zondagse schoenen en dan is het goed dat die stokken bij je hebt, want je glijd daar steeds op uit, zeker als je in de rijk bezaaide Schotse hooglanderstront stapt.
Dus even tellen; schoenen 160 + handbandjes 20 + lesgeld voor 10x 65 + duinkaart 11 = 256 euro.
En dat enkel om een paar gram af te vallen!
Maar eerlijk is eerlijk, een mooie sport om te doen en wij lopen in een fantastisch mooi duingebied.
Nu had ik gelukkig ook nog wat sportartikelen hier thuis staan, dus vanmorgen het eerste rondje op de racefiets getrapt.
Nou daar moet ik ook nog wel even voor trainen hoor, want ik werd opeens ingehaald door een hardlopende zwarte Kip……..!
Ja vergeef me, ik weet zijn volledige naam niet meer maar hij trainde voor de halve marathon van Egmond volgende week.
Sta je toch even raar te kijken dat zo’n gast harder kan lopen dan jij kan fietsen en zich dan nog netjes wist voor te stellen ook nadat ik hem had verteld dat ik DÈ Hartelijke Hot Hulk was.

Goede voornemens

Ja, die heb ik!
Ik ga heel veel grammen afvallen.
Ik ga weer roken………….met de achterband van mijn racefiets.
Ik stop met facebooken…………maar sluit daar niet mijn pagina i.v.m. met de daaraan vast gekoppelde schaatsboek Helletocht pagina.
Ook zal ik daar nog schrijven op de besloten schaatsmarathon pagina.
Ik blijf bloggen en Twitteren.
En…………ik wens u allemaal de beste wensen voor 2014.