Expositie

Afgelopen weekend op een expositie geweest over de geschiedenis van de Wijkermeerpolder, die gelegen is tussen Beverwijk en Assendelft en waar mijn roots liggen.
Vele foto’s en landbouwwerktuigen waren er te zien.
Er lag leesmateriaal over de geschiedenis van de polder en daarom had ik als slimme Hulk even een E-mail gestuurd of ik daar mijn schaatsboek Helletocht mocht verkopen.
Boeren hadden n.l. in het verleden ’s winters weinig te doen en bonden dan graag de schaatsen onder, dus ik vond dat een historisch feit.
Na wat afwegingen van de beide organiserende genootschappen mocht ik er staan, tegen een vergoeding per verkocht boek.
Wel, naast de enorme drukte en gezelligheid, was er zo een speciale sfeer ontstaan, dat ik er dezelfde mensen de volgende dag weer zag lopen.
Naast dat feit, verkocht ik er maar liefst 24 boeken en dat succes maakte mij erg blij.

Advertenties

Melkpak

De eerste mobieltjes van het merk Nokia, zaten verpakt in een melkpak.
Als mijn dochter zo’n ding heeft aangeschaft, vraag ik haar om de verpakking want ik heb daar een speciale bedoeling mee.
Mijn broer wordt n.l. jarig en die ‘verwen’ ik al jaren met een speciale cadeaus, variërend van een appel, makreel, sinaasappel enz. maar dat ene jaar had ik een lumineus idee.
Ik paste een banaan in dat melkpak waar ik nog een toetsenbordje op getekend had en pakte het geheel keurig netjes in.
Nu moet u weten dat mijn broer en ik 2 handen op één buik zijn qua humor maar hij alles graag wil hebben en mij dat niet echt interesseert.
Als hij het papier eraf heeft gehaald, hoor ik hem helemaal verbaasd mompelen, “nee hé?”
“Ja hé”, beantwoordde ik hem vlug.
“Want als je bij Ursem ( ons wielertrainingsrondje ) helemaal kapot zit, komt zoiets natuurlijk goed van pas”, (doelend op de banaan die erin zat) terwijl hij dacht dat hij ermee kon bellen.
Als hij de het melkpak openmaakt en de banaan eruit haalt, begrijpt hij dat hij wederom weer eens flink is beet genomen door de Hulk en barst hij en zijn hele gezin uit in lachen.

ROT

Ik heb er zo een enorme rottijd op zitten qua bipolaire stoornis met de nodige medicatie dat het kostte bijna mijn huwelijk.
Nu maar weer proberen op te bouwen, als er al niet teveel is stuk gemaakt.
Sommige dingen zijn al niet meer te repareren.
Voel mij zo rot!

Meer pagina’s

Gratias, gratias, grote dank, mijn lieve vrouw”, riep Giovanni uit en kuste zijn vrouw overal in haar gezicht. Hij was zojuist vader geworden van zijn eerstgeborene waarna hij van pure blijdschap de hele verloskamer ronddanste. “Grande. Grande!”, riep hij elke keer uit. Iedere aanwezige kreeg van hem een knuffel totdat hij opeens bij zijn positieven leek te komen. “Angelo, Angelo, zo zal hij heten”, zonder zijn vrouw in dat besluit mee te betrekken. Daarna viel hij op zijn knieën en bad een wees gegroet in zijn moederstaal.

Ave, o Maria,
piena di grazia.
Il Signore è con te.
Tu sei benedetta
fra le donne.
E benedetto è Gesù,
il frutto del tuo seno.
Santa Maria, Madre di Dio,
prega per noi peccatori,
adesso e nell’ora della nostra morte.
Amen.

Wees gegroet Maria,
vol van genade.
De Heer is met u.
Gezegend bent u
onder de vrouwen.
En gezegend is Jezus,
de vrucht van uw schoot.
Heilige Maria, Moeder van God,
bid voor ons, zondaars,
nu en in het uur van onze dood.
Amen.

Eerder die middag was hij gebeld door het ziekenhuis dat zijn vouw aan het bevallen was, hij brulde bevelen naar zijn medewerkers en vertrok hardlopend naar de doucheruimtes.
Zo snel mogelijk waste hij zich en trok daarna zijn schone kleding aan waarop hij even later op de fiets sprong en met een vaart naar het vlakbij gelegen ziekenhuis reed. Daaraan gekomen parkeerde hij het en rende naar binnen. In het Italiaans ratelde hij tegen de receptioniste om haar te vragen waar zijn vrouw was. Zij snapte er niets van maar vroeg simpel de naam. “Totti”, riep hij uit. 5e verdieping uit de lift 2x rechtsaf en daar vragen, zei ze hem met een lieftallige glimlach. Giovanni stoof naar de lift en eindelijk ging er een open. Van de zenuwen was hij even kwijt welke verdieping maar het schoot hem op tijd weer te binnen. Zodoende kwam hij rennend de bevallingskamer binnen en zag zijn vrouw die net een perswee verwerkte. Ik ben er meisje, ik ben er riep hij tegen haar om haar gerust te stellen maar dat riep hij meer tegen zichzelf dan tegen haar. Machteloos stond hij daar naast haar, het is de ergste situatie die een man kan overkomen, hulpeloos toekijken. Daarna maakt hij een doekje nat en depte daarmee het zweet van haar voorhoofd. “Oh heerlijk, Giovanni”, zei ze.
Daar kreeg hij een goed gevoel van en bij de volgende perswee drukt hij haar kin op haar borst en riep dat zij haar oerkracht nu moest geven. Met een ijselijke kreet kwam het kind ter wereld. Waarna hij zijn vrouw begon te kussen en uitgebreid te bedanken.
Zij had opdat moment wel andere zorgen en pijn, hoewel zijn doldriestheid haar daar enigszins vanaf leidde. Eindelijk, eindelijk, eindelijk hadden zij een baby, want na een paar miskramen waarvan sommige in vergevorderde staat had zij de hoop opgegeven. En sinds die stress niet meer bestond en zij beide op een warme romantische zomeravond een copulatie van jewelste hadden doorgemaakt, die zij beide als zodanig nog nooit van te voren hadden ervaren, kon zij hem de volgende morgen reeds vermelden dat zij dacht zwanger te zijn.

Toen de verloskundige terugkwam met de baby uit de ‘testruimte’ kreeg de moeder de baby op haar buik, alwaar Giovanni meteen dicht bij zijn jonggeboren gezin kwam zitten.
Hij keek van de een naar de ander en kon tot zijn grote geluk zijn blik van beide niet meer losmaken en mompelde steeds maar weer opnieuw, “bella, bella, bambino”.
Van verre hoorde hij dat Angelo een heel gezonde baby was en op alle reflexen goed reageerde, het deed hem allemaal deugd. Toch had het kind nog iets bijzonders waarbij alle aanwezigen het over eens waren. Zij hadden nimmer zo een knappe baby gezien!

Giovanni Totti was een Italiaanse gastarbeider, zoals dat destijds heette, die Nederland nodig had voor de zo geheten smerige klusjes, die de Nederlandse arbeiders niet meer wilde doen. Hij was de zoon van een arme Italiaanse wijnboer uit Sardinië die geen droogbrood op de plank had liggen. Als er berichten in hun dorp binnen druppelen dat er in de Noordelijke landen het geld voor het oprapen ligt, bedenkt hij zich geen twee maal en gaat op reis. Per schip komt hij in de haven van Rotterdam aan alwaar hij hoort dat er meer en beter betaald werk ligt bij de staatsmijnen in Limburg. Als daar sluiting dreigt gaat hij werken bij de Koninklijke Hoogovens in IJmuiden aan het Noordzeekanaal, alwaar hij een 2 jarig contract wordt aangeboden met kans op verlenging. Als hij daar arriveert krijgt hij woonruimte aangeboden op een groot gastverblijfschip ‘de Arosa Sun’ geheten. Dit schip, hotelboot genaamd, was speciaal ingericht om buitenlandse gastarbeiders op te vangen. Zes dagen in de week was het werken voornamelijk in ploegendienst. Een dag in de week had men vrij en die vrijheid namen ze goed ter harte, want je bent natuurlijk wel man en als die mooie blonde Hollandse dames gunde je wel een blik waardig, liefst met een paar dansende opwippende wenkbrauwen. Dat was trouwens wederzijds, blond valt op donker! Wat een stukken waren die Italianen en Spanjaarden. Giovanni was voor een Italiaan groot, zo’n 1.80 mat hij, daardoor viel hij bij de meeste vrouwen in de smaak, want bij de kleintjes was de keus veel groter. Op een dansavond zagen ze elkaar voor het eerst. Giovanni’s hart sloeg een paar keer over toen hij haar spotte. Een prachtige blonde vrouw met alle rondingen eraan op de plaatsen waar die moesten zitten. Toen hij in een soort slow motion wijze op haar afliep en zijn ogen als magneten op haar gericht hield, kreeg zij hem al spoedig in de gaten. Meteen voelde zij een soort rilling over haar rug lopen. Als hij bij haar staat ziet zij zijn koolzwarte ogen, zijn scherpe kaaklijn, die voor haar de essentiële elementen waren voor een mooie man. En hij, hij keek in een paar werkelijk schitterende blauwe ogen, die hij nog nooit in zulke hoedanigheid had aanschouwd. Hij pakte haar hand en drukte er met een buiging voorzichtig een handkus op waarna hij haar zachtjes mee trok naar de dansvloer. De momenten die toen volgden zouden zij hun hele leven niet meer vergeten. Beide vonden elkaar in een tango die zo weergaloos was dat alle andere dansparen deed verstommen in hun bewegingen, gewoon om dit prachtige paar te aanschouwen. Na de dans gingen ze wat drinken, hierbij hoorde zij enkel hem zeggen, “bella!” Daarna bleven ze elkaar stomweg lang aanstaren totdat hij uit de droomwereld wakker schoot en naar zijn borst wees en zei zachtjes, “Giovanni”. Daarna wees hij naar haar en vroeg geluidloos met opgetrokken wenkbrauwen naar haar naam. “Keet”, krijste zij luid, om vervolgens in lachen uit te barsten, dat klonk als een riedel pianospel. Daarna begon zij rustig nee te schudden met haar hoofd want ze had bemerkt hoe geschrokken hij daarop had gereageerd. Daarom zei ze met haar meest zwoele stem, haar echte naam, “Annamaria!” Verrast keek Giaovanni haar aan, hij had niet alleen een mooie vrouw gevonden maar ook nog een met humor. “Bella, bella”, riep hij uit, “bella Annamaria”! terwijl hij gelijker tijd een lok haar uit haar gezicht streek. Na een heerlijke avond waarvan zij beide enorm genoten, bracht hij haar naar huis. Ze slenterde zeer langzaam om het moment van afscheid zolang mogelijk uit te stellen. Maar die momenten komen toch met gelukkig de afspraken van beide partijen om elkaar de volgende week weer te ontmoeten.

“Nee”, gilde de moeder van Annamaria, toen ze haar het blijde nieuws vertelde van de enorm leuke Italiaanse jongen die zij had ont moet en het niet langer voor zich kon houden. “Annamaria, dat gaat nooit goedkomen met die buitenlanders, ze maken je zwanger en gaan er daarna als een hazewindhond vandoor”. “Mamma”, zei Annamaria, “al zou hij dat doen, ik ben zo verliefd op hem, hij mag dat!” “Echter, ik weet zeker dat Giovanni niet zo een type is zoals u zich dat voorstelt”, waarna ze vervolgens met dromerige ogen naar haar kamer ging om daar verder verliefd door te mijmeren. Moeder keek haar hoofdschuddend na en besloot het er met haar man over te hebben. Toen die moe uit zijn werk thuiskwam, begon zij er meteen over. Vervolgens begon papa mee te jammeren, “niet mijn mooie dochter aan een Italiaan, daarmee basta!”
Als Annamaria naar beneden wordt geroepen, ziet zij aan beide ouders dat die het besluit al hebben genomen waarna zij zich strijdvaardig opstelde. “Vader, moeder, jullie hebben mij gelovig opgevoed, zodat ik nu de Heer God aanbid. Dat kan ik enkel omdat ik van Hem houd. Omdat ik van hem houd denk ik steeds aan Hem waardoor ik Hem ook kan aanbidden. Nu is Giovanni in mijn leven gekomen. Ik houd van hem. En……ik aanbid hem ook. Geen moment is hij uit mijn gedachte. Dit is mijn leven. Ik ga voor de Heer en ik ga voor Giovanni”, beëindigde zij haar prachtige relaas. “Dom meisje”, riep vader uit om haar alsnog op andere gedachte te brengen, “Je kunt God niet vergelijken met ene Giovanni”. “Klopt papa maar hij is mijn liefde net zoals God mijn liefde is” Daar wist vader niets tegenin te brengen. Hij gaf zijn dochter een stevige knuffel en zei, “doe wat je moet doen, mijn zegen heb je”.
Annamaria juichte “dank u vader”, en daarna vloog ze haar moeder in de armen want ze wist dat zij altijd hetzelfde dachten. “Ik zal hem snel aan jullie voorstellen dan kunnen jullie zelf een goed oordeel geven”, orakelde zij jubelend verder uit. Ze rende de trap op naar haar kamer zette haar transistorradiootje knalhard en zong vrolijk mee op een song van Cliff Richard.

De volgende week kwam Giovanni bij de familie van Annamaria eten. Hij stelde zich netjes voor en gaf eerst papa een hand waarna hij de moeder van Annamaria een handkus gaf in met gebogen lijf. Annamaria zag dat moeders onderlip even zakte en gaf haar een knipoog. De conversatie verliep stroef want men verstond elkaar slecht en ook Annamaria kon maar een paar woorden Italiaans en Giovanni slechts een paar woorden Nederlands (klotesak, opsodemiet, povverdik, enzo)
Maar na afloop van de maaltijd zei hij, “lekker eten!” En dat viel erg in de smaak bij mamma. Bij de afwas legde Giovanni met handen en voeten uit dat hij de volgende keer wilde koken.
Mamma knikte instemmend en vroeg wat hij daarvoor dacht nodig te hebben maar hij wist haar te overtuigen dat hij alle ingrediënten zelf zou meenemen. Een week later maakte het Hollands gezin voor het eerst kennis met de Italiaanse keuken vanwege een overheerlijke lasagneschotel, gemaakt door de meester kok himself, die op de Arosa Sun de hele week zichzelf suf had geoefend in zijn vrije uren op dit gerecht. “Geweldig lekker”, riep vader steeds uit en ook bij de andere leden van het gezin beviel het maal uitstekend, zodat Giovanni glom van trots. Omdat hij zo geweldig lekker had gekookt behoefde hij niet de afwas te doen, zodat hij samen met zijn vriendin buiten op de tuinbank kon gaan zitten. Even later sloten de andere familieleden zich daarbij aan zodat ze door de tuinbank heen zakte. Oh nee, er stonden gelukkig meer stoelen en buiten werd het een gezellige boel met muziek en een wijntje.Als er een tango wordt gespeeld vraagt Giovanni Annamaria ten dans op het grasveld. De dans duurt niet lang want het gras is er even te glad voor, waardoor zij even later kussend er doorheen rollen. Giovanni staat plots vlug blozend op en excuseerde zich even. Vader en moeder liggen dubbel van de lach en ook Annamaria liet haar speciale rollende lach weer horen. Wat later is het tijd geworden om afscheid te nemen waarbij Giovanni iets speciaals vraagt. Hij maakt met veel gebaar duidelijk dat hij een familiefoto van hen wil hebben die hij naar zijn familie in Italië wil sturen. Er wordt gezocht naar een recente foto in een doos en hij krijgt er ook nog een enveloppe bij. Bijzonder gelukkig en blij gaat hij naar zijn verblijfplaats na afscheid te hebben genomen van Annamaria. En het is hem gelukt, hij laat een blijde Hollandse familie achter.

Als Giovanni de foto met een begeleidend schrijven heeft opgestuurd komt er algauw antwoord terug met ook vanuit die kant negatief nieuws. “kom onmiddellijk terug naar Sardinië, wij hebben je hier nodig voor de druivenoogst”. Giovanni die zijn vader helemaal doorhad brulde van de lach toen hij het las. “De druivenoogst”, hikte hij na, hij verdiende hier in een maand het jaarsalaris van Sardinië. Hij kon hier ook goed sparen ondanks dat hij na Hollandse maatstaven weinig verdiende maar zijn levenskosten waren laag, daardoor steeg zijn spaarrekening vlug. Een vriend van hem verteld hem over de effectenbeurs en hoe je daar door slim kopen en verkopen van aandelen vlug goed geld kon verdienen. In deze opkomende conjunctuur deden de aandelen het geweldig en men werd haast slapend rijk. Toch deed Giovanni het heel voorzichtig aan en belegde maar een klein deel van zijn spaargeld op de beurs. Echter in de twee jaar dat hij hard werkte en belegde kon hij via zijn werkgever een huis kopen omdat ten eerste zijn 2 jarig contract werd verlengd en het grote bedrijf zuinig was op goed en verantwoordelijk personeel. Zodoende was een huwelijk aanstaande en dat werd gevierd met beide families. Annamaria was een sprookje, zo bijzonder mooi dat velen mannen maar ook vrouwen jaloers op haar waren. Giovanni had voor het eerst van zijn leven een pak aan en Annamaria kon hem amper terug, zo knap was hij. Zij bleef maar naar hem kijken en hij naar haar. Het leek weer op hun eerste ontmoeting. Het huwelijksfeest was onovertroffen ondanks de taalbarrière tussen de families want iedereen begreep de gemeentelijke huwelijksvoltrekking en omdat beide partijen het katholieke geloof aanhielden was ook de kerkelijke inzegening duidelijk. En feestvieren erna was natuurlijk helemaal geen probleem. Hoeveel er ook gedronken werd het werd een fantastische bruiloft. Annamaria en Giovanni dansten hun tango als nooit tevoren en iedereen genoot daar ten volle van. Als eerste vertrok het bruidspaar die elkaar bewaard hadden voor de huwelijksnacht. Als laatste de vaders die gearmd en stomdronken van de vele wijn uit Sardinë in de laatste taxi stapten.

“Hoe krijg ik die fantastische mooie bruidsjapon uit”, fluisterde Giovanni haar in het oor nadat ze elkaar lang gekust hadden in de slaapkamer, “ik heb er de hele dag al over nagedacht”, giechelde hij. Annamaria lachte niet te lang want zij was heet geworden van de kus van hem. Onder het kraagje zitten drie knoopjes, als je die los hebt vind je een rits. En die moet je heel langzaam open doen en ondertussen mijn naakte huid kussen. Giovanni kreeg er een groeiend gevoel van in zijn kruis. Met trillende vingers maakte hij de knoopjes los en trok volgens commando de rits heel zachtjes naar beneden. Onmiddellijk weken de twee kleding delen van elkaar weg en hij begon haar blote huid te kussen terwijl de rits steeds verder zakte. Plotseling voelde hij een paar handen bij de sluiting van zijn broek die al snel op zijn enkel zakte. Zijn handen hadden snel de haakjes van haar BH gevonden en maakte die moeilijk klemmende dingen los. Zij liet het kleding stuk vallen en draaide zich naar hem om. Ademloos keek hij toe naar haar prachtig gevormde borsten waarvan de tepels licht begonnen te groeien. Zij trok snel zijn jacket uit en begon aan zijn knoopjes van zijn overhemd. Als ze het onderste knoopje los maakt kan ze het niet laten om met haar hand daarna veder naar beneden te gaan en zijn nog ingepakte geslachtsorganen te betasten. Intussen kuste hij haar als haar oor haar wang en mond waarna hij zijn tong diep in haar brengt. Intens langzaam begint hij zijn tong langs de hare te bewegen en voelt haar nattigheid als hij per ongeluk expres zijn hand langs haar slipje laat glijden, zij kreunt zachtjes en duwt hem achterover het bed in. Voordat zij een sigaret opsteken zoenen ze elkaar innig en gaat de rest van de kleding uit. Hij ziet voor het eerst haar welgevormde achterste naakt en wordt daar zeer verhit van. Zij ziet een penis en had nooit verwacht dat deze dingen tot zo een grote konden groeien. Ze pakt hem met beide handen vast en begint er zachtjes mee te spelen terwijl haar rug streelt met zijn nagels. Ze kreunt het uit en gaat languit voor hem klaar liggen maar hij is nog niet klaar met het voorspel. Met zijn vlakke hand draait hij rondjes over haar buik en ‘vlucht’ dan plots snel over haar borsten om haar tepels zacht te beroeren. Hierdoor worden de tepels heel erg stijf en ze smeekt hem even later bij haar te komen terwijl ze haar benen spreidt. Hij voldoet aan haar vraag komt boven haar en voelt dat ze erg nat is daar beneden toch laat hij haar zijn penis handmatig naar binnenbrengen zodat het haar geen pijn zal doen. Met langzame bewegingen brengt hij zijn geslacht steeds dieper in het hare tot dat hij de maximale diepte heeft bereikt. Op het moment dat Annamaria denkt is dit nu alles begint Giovanni langzaam met draaiende heupbewegingen te neuken, zoals zijn vader het hem nog tijdens de bruiloft in zijn oor fluisterde, “doe het als Elvis Presley!” Annamaria ontdekt nu de werkelijkheid van de geslachtdaad en stuurt hem nog wat meer naar links. “Ja schat, daar moet je zijn”. “Oh oh ohhhh ooohhhh wat een gevoel”, fluistert zij hem toe. “Voel jij dat ook zo schat?”, vraagt ze hem hijgend. “Nou iets anders maar heel erg lekker hoor!”, antwoord hij haar. Al gauw bereikt ze haar hoogtepunt en kreunt daarbij zo hard dat Giovanni het ook niet meer op kan houden waardoor ze tegelijkertijd klaar komen. Ze nemen na afloop toch maar geen sigaret want zij waren beide nooit begonnen met roken. Verstrengeld in elkaars armen vielen ze in een onrustige slaap. Meerdere keren werden ze wakker en genoten van elkaar soms gewoon maar van de strelingen en soms weer in het echt.

Zoals in alle huwelijken ging het leven bij hen ook met ups en downs. Ze genoten enorm van elkaar maar de huisvesting kostten waren hoog en konden zij maar net opbrengen. Tot het moment van promotie van Giovanni, hij werd vervolgens ploegbaas en kreeg daardoor een veel beter salaris. Hij deed het enorm goed op zijn werk want hij verstond de kunde om zowel zijn bazen als het personeel tevreden te houden. Annamaria werkte in een kledingzaak en verdiende daar niet zoveel. Toch raakte ze hierdoor uit de financiële zorgen. Giovanni durfde niet meer op de beurs te speculeren want hij had er al eens een domper gescoord. Daarom waren de inkomsten uit hun werkzaamheden het enige wat ze bezaten. Op een morgen als de zon door een kier in de gordijnen beide wakker kietelde, draaide Annamaria zich naar hem om en fluisterde hem zachtjes in zijn oor, “liefje, ik ben niet ongesteld geworden deze maand, ik denk dat ik zwanger ben”. Hij wreef zachtjes haar blonde lokken uit haar gezicht en zei, “O meisje wat mooi”! “weet je wat dat betekend? Dat jij moeder wordt en ik een vader!” “Oh echt?” vroeg zei hem met gekheid in haar stem waardoor hij haar door begon te kietelen. “Houd op jij, ik ben zwanger, ik ben zwanger”, lachte zij. Wat een geluk overkwam hen, ze snapte er beide niets van en ze moesten het gewoon delen met anderen omdat deze situatie hen totaal onbekend was en het daarom niet alleen konden dragen. Vandaar dat ze besloten om de ouders van Annamaria in te lichten. Ook zij waren helemaal in de wolken met dit blijde bericht. Alle dagen werden voor hen ‘verwachtingsdagen’ totdat Annamaria plots een bloeding kreeg en volgens de verloskundige het kindje had verloren. Huilen belde zij Giovanni op zijn werk en vertelde hem het slecht nieuws. Hij beloofde haar zo snel mogelijk bij haar te komen. “Ik ben bij mijn moeder”, antwoordde ze hem snikkend. Haar moeder die in eerste instantie geschrokken reageerde op het nieuws troostte haar door haar enkel in haar armen te nemen en zacht in haar oor te fluisteren dat het ooit weer goed zou komen. Dat geloof moest ze vast gaan houden en zich niet laten verleiden in zelfmedelijden. Even later als Giovanni het huis kwam binnenstormen en begon te ratelen in het Italiaans wat hij altijd deed als hij was opgewonden. Gelukkig hervind hij plots zijn Nederlandse taal terug en zegt hij dat hij ontzettend veel van haar houdt. Deze woorden doen Annamaria zo goed en brengen haar echt troost. Het zijn ook de momenten dat je elkaar heel goed leert kennen in deze moeilijke omstandigheden. Hoewel Annamaria’s moeder lekker had gekookt kon zij maar amper iets eten en het stel vertrok na het eten dan ook snel naar huis. Thuis gekomen huilde Annamaria vele keren totdat zij uiteindelijk doodmoe in bed kroop. In Giovanni’s armen droomde zij onrustig weg. Giovanni kon helemaal niet dealen met deze situatie en werd boos door zijn Italiaanse temperament. Hij stapte het bed uit en liep naar beneden om in de koelkast wast drinken te zoeken. Daarna zocht hij zij rozenkrans en bad met de kralen omdat hij geen uitweg zag en zijn geloof in God hem dit deed doen. Hij was ervan overtuigd dat God hen leidde en kwam tijden het bidden plots op het idee, dat het kindje misschien door ongezondheid niet levensvatbaar was. Dit zou hij de volgende morgen aan zijn vouw vermelden. Nu een beetje gerustgesteld door zijn goede gedachten, kon hij ook slapen. De volgende morgen was het zondag en beide konden daardoor flink uitslapen. Als ze wakker worden huilt Annamaria haar eerste tranen van die dag maar Giovanni verteld haar van de ingeving die hij afgelopen nacht mocht ontvangen. Meteen zag hij de verlichting in haar mooie blauwe ogen die hij zo lief had. Na enig nadenken zei ze hem, “misschien heb je wel gelijk, ik zal hier met de verloskundige over gaan praten”. “Dank je wel, lieve man van mij!” En zij knuffelde hem lang en hartstochtelijk. Ga jij naar je moeder liefste, ik ga naar de kerk om God te bedanken want wie weet waar hij ons voor behoede, ik kom je daarna ophalen. Als Annamaria biji haar moeder is krijgt ze van haar vader te horen dat zij mogelijk in een rouwproces kan komen door het verlies van het kindje en dan verteld hij haar een opmerkelijk verhaal. Een rouwproces is als naar de fysiotherapeut gaan. Elk bezoek doet even pijn maar daarna is de verlichting er. Steeds minder wordt de pijn. Maar vergeten doe je het nooit meer! Wat had Annamaria toch een fijne ouders die haar zo bijstonden met wijze raad om haar miskraam te verwerken. Als Giovanni haar opzoekt is zij al een heel andere vrouw geworden dan toen hij haar achterliet. Ze vliegt hem om zijn hals en zegt hem dat alles goed zal komen. “Ik zal sterk zijn schat en met jou overleef ik alles en ze kuste zijn mond. Iets bevreemd keek ze hem aan en keek toen naar haar ouders die instemmend knikte zodat hij het voor waar aannam.

Hun leven draaide verder en algauw raakte zij opnieuw zwanger met opnieuw een verwachtingstijd. Maar ook deze brak af na 6 weken. “Het komt wel goed”, zei de verloskundige tegen haar, dit gebeurd zo vaak en ook hierna kun je nog een miskraam krijgen maar jullie beide zijn zo gezond dat het moet een keer goed komen. Voor de derde keer raakte zij zwanger en heel gek, ze deed niet meer aan een verwachtingstijd, nee, het werd een tijd van hoop en nog gekker, het kindje bleef zitten. 2 maanden, 3, 4, einde 5e maan ging het fout en moest zij naar het ziekenhuis. Het baby’tje bleek te zijn overleden en werd op de natuurlijk wijze verwijderd dus met geboorte opwekkende middelen. Dat was een zware klus met als resultaat ……………niets! Het gevolg hiervan was een depressie bij Annamaria die er flink bij haar inhakte. Wekenlang lag zij of op de bank of in haar bed, de boodschappen en het huishouden werden gedaan door de moeder van Annamaria want die was niet bij machte om ook maar iets te doen. De depressie was zo zwaar dat zij niet meer wilde eten, geen greintje levensvreugde meer bezat en enkel en alleen nog maar dood wilde. Ze vroeg zwak om een hele berg slaappillen zodat zij kon wegzakken. Giovanni zag zijn vrouw zo lijden en wist in eerste instantie haar niet te helpen. Zelfs zijn gebeden tot God hielpen hen niet verder. Ook hij werd er depressief van want hij mistte totaal zijn vrouw en daardoor zijn levenslust. Maar iets sprong in zijn geest waardoor hij plots de handvatten vond tot herstel, want waarom voelde hij zich thuis zo moe en rot en op zijn werk viel dat eigenlijk best wel mee.
Hij ging langs zijn schoonvader en moeder en lag hun uit wat hij ontdekt had. “Omdat ik mijn werk heb kan ik dit niet alleen doen”, waarop hij op zeer charmante wijze naar zijn schoonmoeder keek zoals alleen Italianen dat kunnen doen. “Wilt u a.u.b. uw dochter weer langzaam laten meedoen in het huishoudelijke arbeidsproces, want ik geloof zomaar dat zij die structuur nodig heeft om weer uit de depressie te komen?”. “Zo kan het in ieder geval niet verder want ik loop ook op mijn tenen”, riep Annamaria’s moeder hardop uit. “Ik geloof dat dit een goed idee is om te proberen en laten wij er maar mee beginnen ook”, vervolgde zij standvastig.

Eerste pagina

En wel hoor, de eerste pagina van mijn nieuwe boek is geschreven.
Eindelijk durf ik het aan.
Komt mede door de omstandigheden.
Opeens komen er dingen op je pad die zeggen, “doe maar”!
Webloglezers u heeft de primeur, de eerste pagina in ‘ongeregideerde vorm’ te mogen lezen.
Altijd een streepje voor hé, jullie?

Seks in de duinen

Hoofdstuk ? (weet nog niet of dit hoofdstuk 1 wordt)

Dank, dank, grote dank, mijn lieve vrouw”, riep Giovanni uit en kuste zijn vrouw overal in haar gezicht. Hij was zojuist vader geworden van zijn eerstgeborene waarna hij van pure blijdschap de verloskamer ronddanste. Elke aanwezige kreeg van hem een knuffel totdat hij opeens bij zijn positieven leek te komen. “Angelo, Angelo, zo zal hij heten”, zonder zijn vrouw in dat besluit te betrekken. Daarna viel hij op zijn knieën en bad een weesgegroet in zijn moederstaal.

Ave, o Maria,
piena di grazia.
Il Signore è con te.
Tu sei benedetta
fra le donne.
E benedetto è Gesù,
il frutto del tuo seno.
Santa Maria, Madre di Dio,
prega per noi peccatori,
adesso e nell’ora della nostra morte.
Amen.

Ave Maria
Wees gegroet Maria,
vol van genade.
De Heer is met u.
Gezegend bent u
onder de vrouwen.
En gezegend is Jezus,
de vrucht van uw schoot.
Heilige Maria, Moeder van God,
bid voor ons, zondaars,
nu en in het uur van onze dood.
Amen.

Zij had opdat moment wel andere zorgen en pijn, hoewel zijn doldriestheid haar daar enigszins vanaf leidde. Eindelijk, eindelijk, eindelijk hadden zij een baby, want na een paar miskramen waarvan sommige in vergevorderde staat, hadden zij de hoop opgegeven. En sinds die stress niet meer bestond en zij beide op een warme romantische zomeravond een copulatie van jewelste hadden doorgemaakt, die zij beide als zodanig nog nooit van te voren hadden ervaren, kon zij hem de volgende morgen reeds vermelden dat ze dacht zwanger te zijn.

Toen de verloskundige terugkwam met de baby uit de ‘testruimte’ kreeg de moeder de baby op haar buik, alwaar Giovanni meteen dicht bij zijn jonggeboren gezin kwam zitten.
Hij keek van de een naar de ander en kon tot zijn grote geluk zijn blik van beide niet meer losmaken.
Van verre hoorde hij dat Angelo een heel gezonde baby was en op alle reflexen goed reageerde, het deed hem allemaal deugd. Toch had het kind nog iets bijzonders waarbij alle aanwezigen het over eens waren. Zij hadden nimmer zo een knappe baby gezien!