Jodelen

Strooi geen zout in een open wond!
Houd dit spreekwoord in de gaten bij onderstaand verhaal?
Tijdens de lange fietstocht van gisteren merkte ik onderweg al dat het niet helemaal goed zat in het kruis. Ach, af en toe een beetje verzitten en wat trekken aan de broek verhielp het probleem wel tijdelijk. Het grootste probleem is namelijk dat ik nogal zwaar geschapen en linksdragend ben, gloeiende, gloeiende, nu allemaal niet beginnen te joelen, ja? Vandaar dat mijn linkerbeen bij elke pedaalslag langs mijn genitaliën schuurde. Dat houd je dan zo’n 116,5 km vol want wielrenners zijn spijkerhard! Vervolgens komt het allerfijnste van wielrennen, het douchen erna. Dus ik spring vol genot onder de straal en begin me daar toch te jodelen. En geloof mij, dat kon ik helemaal niet! De oorzaak ervan was dat het zweetzout wat van mijn hoofd en mijn Hulkenbody langs het schuurplekje liep en daarin als een Suarez begon te bijten. Gloeiende, gloeiende, echt niet fijn!

Advertenties

Extra training

Sinds afgelopen zaterdag eindelijk weer eens op de racefiets gezeten, dit vanwege allerlei voorjaars perikelen in het hoofd en blessures aan het lichaam. Lekker mijn eigen tempo gereden maar het lichaam word echt wel moe na zo lange periode van stilzitten. Afgelopen dinsdag even op de fiets naar de apotheek voor een nieuwe lading medicijnen en nog een boodschapje in het dorrup. Op de terugweg passeerde mij een auto die iets op zijn dak had liggen tegen de rechter dakrailing aan. Omdat er dichtbij een kruising volgde, zette ik er even de spurt in om hem daar in te halen. Ik zie daaraan gekomen, wat er op het dak lag. Een boodschap zakje van onze slagerij, die herken ik uit duizenden. Als ik bij de auto kom, trekt die weer net weg en steekt de weg over. “Gloeiende”, dacht ik, “die kant moet ik helemaal niet op”. Maar zoals een goede Hulk betaamd, wilde ik de man helpen en fietste als een gek achter die auto aan met het idee, dat hij zeker moest stoppen voor de volgende altijd drukke rotonde. De man had mazzel en reed zonder te moeten wachten die rotonde op en aangezien ik een wijdere bocht moest maken raakte ik op een behoorlijke achterstand, echter, ik kon nog steeds het zakje met vleeswaren op het dak zien liggen. Nogmaals ging ik op de pedalen staan en ranselden ze op en neer. Intussen bedacht ik, als het zakje van de wagen afviel, ik als eerste de worst zou vinden en ik kreeg er onwijs veel trek in. Begon al aan vindersloon te denken en dergelijke. Daarna kreeg ik een rood stoplicht tegen waar hij nog in groenstand doorheen had gereden. Heel in de verte zie ik hem verdwijnen en ik rijd stront bezweet naar huis terug, hopende dat hij zijn boodschapje thuis op het dak terug zou vinden. Enfin, even lekker getraind!