Bert en Ernie

Men vraagt de laatste week steeds aan mij wat ik van de Tour de France vond?
Ze denken zeker dat ik er verstand van heb omdat ik ook een beetje op een racefiets rond toer.
Maar mijn antwoord daarop is steevast dat ik het dit jaar een kinderachtige vertoning vond.
Met etappewinnaar K3 en de in het algemeen klassement 3e geworden Pino, vermoed ik dat volgend jaar Bert en Ernie aan de start staan.

Advertenties

Digid

Ik weet niet hoe het bij u is maar ik verslind Digid aanvragen.
Als ik het nodig heb, en tegenwoordig wordt er overal een Digid voor gevraagd, kan ik niet inloggen.
Gebruikersnaam in combinatie met het wachtwoord klopt dan zogenaamd weer niet en na 3 keer proberen ben je op zijn Hollands gezegd, “de lul”. Want dan moet je een kwartier wachten totdat het opnieuw weer niet lukt. Uit pure wanhoop maar weer een nieuwe aangevraagd en als je dan alles goed doet, kun je eindelijk inloggen. Nu stond ik vanmiddag bij een ijsboer een ijsje te bestellen en die snuiter achter de toonbank keek mij een beetje wantrouwend aan, zodat ik dacht, “ik hoop niet dat ik voor deze bestelling ook mijn Digid moet invullen?” Maar gelukkig hoefde dat niet en ik was kapitaalkrachtig genoeg om die lekkernij te betalen. Heb het trouwens weleens anders meegemaakt toen ik bij de MAC de drive-in op fietste en een bestelling insprak. Ik wilde 7 ijsjes. Werd mij duidelijk gemaakt dat zoiets niet mogelijk was. Je kon er enkel met de auto bestellen. Lekker milieuvriendelijk. Echter, regels zijn regels! Sindsdien hebben ze mij er nooit meer gezien. Nu verzin ik en list om onder die Digid uit te komen.

Rust

Al een maand is het rustig in mijn hoofd.
Een ongekende weelde is dat.
Ik weet niet wat mij overkomt.
Geniet er wel ontzettend van.
Eindelijk mijn eigen ik weer te ontmoeten.
Jezelf zijn!
Bij een MRI-scan bleek dat ik kleine hersenen had en er verder niets bijzonders te zien was.
Vreemd, maar dan heb ik eindelijk ook eens iets kleins!
Men had ook een verhoogde waarde gevonden van mijn schildklier, misschien dat daar in de toekomst nog iets van winst te behalen valt.
Verder kreeg ik via een tip van een vriendin het advies om met facebook te stoppen.
Dit medium werkt voor ons soort mensen veel te prikkelend.
De ´triggers´ waren enorm en ik zie nu pas in, nu ik ´vlak´ ben hoe gelijk zij had.
Er MOET nu niets meer.
Het mag nu.
Wat een rust!

Secondelijm

Al jaren kamp ik met een secondelijm syndroom. Terwijl ik over het algemeen toch niet onhandig genoemd kan worden, zit ik met secondelijm altijd te wroeten. Ik weet nog dat ik van mijn fietsbril de glazen schoon poetste en ik er opeens een glas van in mijn handen hield. Wel, met een beetje secondelijm zat het zo weer vast, wat een prachtig spul is het toch. Totdat ik bij het eerste verkeerslicht aangekomen mijn bril wat omhoog duwde en bemerkte dat hij aan mijn wenkbrauw zat vastgelijmd. Mijn duim en wijsvinger zijn regelmatig aan elkaar vastgelijmd, mijn middelvinger en wijsvinger en dan er precies tussenin aan elkaar vast. En probeer dat maar eens los te maken? Gisteren stuntte ik weer eens, ik was bezig met Hulkinnetjes fiets om een spatbordstangetje vast te lijmen en legde het tubetje zolang even op een stoel. Vervolgens kwam kleine Paultje het buurjongetje van anderhalf jaar bij ons het erf op rennen en brabbelde in zijn eigen taaltje honderduit. Draaide eerst eens flink aan de trappers van de fiets en zag toen het tubetje wat hij met zijn graaihandjes wilde pakken. Ik ben hem net voor en steek het tubetje in mijn zak, zo, daar kon hij niet aankomen. Vervolgens vergeet ik het hele voorval totdat ik ’s avonds voor het slapen gaan mijn broek uittrek die op zijn beurt mijn onderbroek meeneemt. Ik voelde in mijn zak het tubetje secondelijm zitten en vermoedde dat het heeft gelekt. Ik legde het op een papieren zakdoekje op het nachtkastje en probeerde mijn broek los te maken van mijn onderbroek. Dat lukte pas na een ferme Hulkenruk die een flink gat in mijn onderbroek scheurde. Geloof mij, secondelijm rules my life!