Wielerstring

(ivm de vraag op Twitter om sexyer wielerkleding, hier nogmaals een aangepaste versie over de string)

Toen ik nog op lange ritten fietsen zat, besloot ik eens deel te nemen aan de ronde van het IJsselmeer, die jaarlijks werd georganiseerd door de destijds geheten Hoogoven toer club.
Omdat ik niet wilde opvallen, reed ik bijna helemaal achteraan, zodoende kon ik goed de koers lezen.
De rit werd begeleid door motoragenten, die elke kruising afzette zodat de groep veilig kon passeren.
Ik reed heel geconcentreerd, vanwege het feit dat je de eventuele fouten van je voorgangers diende te corrigeren maar voor de rest zie je over het algemeen maar zwarte konten.
De een wat dikker dan de ander maar omdat ik geen homo ben, vond ik daar werkelijk waar geen flikker aan, toch zat ik tijdens die lange oersaaie rit, uren naar die konten te turen.
Plotseling kreeg ik het idee om die zwarte broeken eens op te fleuren door ze wat sexyer te maken.
Zodoende is dus eigenlijk uit verveling het beginsel van de wielerstring geboren.
Helaas, omdat iedereen met een dikke zeem in de broeken reed, was deze gedachte bij voorbaat kansloos, want alleen met zo’n veter op een smal zadel, dat kan natuurlijk niet.
Toch ontwikkelde het idee zich verder in mijn hoofd en werd uiteindelijk toch de string werkelijkheid.
De oplossing was simpel, gewoon een zwarte streep in het midden van de broek en daarnaast diverse tinten huidkleurige broek, eventueel nog voorzien van een moedervlekje naar keuze of rood puistje.
Man, man, man, meid, meid, meid, wat is het sindsdien genieten in het peloton, je wilt gewoon geen kopwerk meer verrichten.
Bijkomend feit, de wielerstring bleek niet alleen een hot verkoop item te zijn maar ook een enorm goed trainingsmiddel.
Dit omdat elke wielrenner, die een paar honderd meter achter zo’n string aanreed, er zo snel mogelijk het zijne van wilde weten, dus dat werd een goede intervaltraining.

Advertenties

Koekje

Toen ik gisteren naar Volendam fietste, reed ik langs de oude boerderij van Schoehuis, die tussen Zaandam en Purmerend gelegen ligt.
Boer Schoehuis was een aardappelklant van mijn vader en kwam jaarlijks langs om vele zakken piepers voor zijn grote gezin op te halen.
Tot zover lukte alles goed, totdat hij werd uitgenodigd voor de koffie, dat was een ritueel, omdat je hem maar een keer per jaar zag.
Bij de koffie presenteerde mijn moeder altijd een koekje en Schoehuis sloeg die jammer genoeg nooit af.
Waarom?
Wel, hij doopte het koekje in de koffie waarna hij het in zijn mond stopte.
Daarna volgde het moment waarop de hele familie in spanning zat te wachten.  Die kerel begon daarbij zo verschrikkelijk te smakken dat het de gesprekken spontaan deed verstommen.
Mijn vader kreeg een lichte grijns op zijn gezicht.
Mijn moeder wist haar gezicht keurig in de plooi te houden maar haar ogen spraken boekdelen.
Mijn broer verschool zich zsm achter een krant maar wij zagen dat die krant plotseling begon te schudden.
Sommige familieleden kregen een ietwat rood hoofd van de ingehouden lach.
En mijn moeder wist dan nog wat olie op het vuur te gooien, door hem een tweede koekje aan te bieden.
Dat moment was voor enkele leden van de familie teveel en die sloegen ter plekke op de vlucht.
Schoehuis, een man met een verhaal!

Spelen

In tegenstelling tot afgelopen zondag ‘speelde’ ik met de benen vandaag.
Dat is een wielerterm, wat betekent, dat het je totaal geen moeite kost om te fietsen.
Toch was mijn plan om als een  zondags rijder te beginnen.
Zie foto?

image

Krantje tegen de kou werkt nog steeds goed.

image

Hier speel ik voor Japanner bij de Zaanse Schans

image

Hier speel ik voor sjienees in Volendam
Want even verder op de dijk, moest ik van mijn fiets afstappen, vanwege de drukte.
Het leek er wel Hong Kong.
En de hele dijk stond vol met die lelijke kerstbomen.

Koud en hongerig kwam ik na 102 km thuis.
Maar ik had eindelijk weer eens  superbenen!
Dan geniet je dubbel van zo’n rit.

Het huis achter de duinen

Vandaag een MTB toertocht gereden voor het goede doel, een huis waar gehandicapten zelfstandig kunnen wonen.
Ik reed voor geen meter vanwege de griep afgelopen week.
Maar echt volop genoten!

image

De Noordpier, zodat u weet dat ik niet stiekem ben afgesneden  (hobby van me)

image

De depressie berg (zo gedoopt door ons) op het gebied van GGZ Dijk en Duin

image

image

Duin gebied bij Bakkum aan Zee

image

Huis achter de duinen

image

Opbrengst

image

Temperatuur bij terugkomst ijsclub Kees Jongert  (vorst?)

Appeltje gepikt?

Hulkinnetje deed boodschappen en vulde een plastic zak met overheerlijke Elstar appelen.
Zij had ze geteld en dat was maar goed ook want als zij de zak in de wagen wil leggen, scheurde die open en alle appels rolden over de vloer.
Zij pakte een nieuwe zak en begon met  rapen, ondertussen de appels tellend.
Uiteindelijk mistte zij een appel en snapte niet waar die gebleven kon zijn, dus ging zij verder door met de resterende boodschappen.
Bij de kassa riep de cassiere het bedrag en Hulkinnetje pakte haar portomonnee uit haar tas en voelde daar gelijkertijd de vermiste appel.
“Wilt u deze ook nog even afrekenen, ik heb hem eindelijk gevonden”, zei ze lachend tegen de cassiere.
Bijna een appel gepikt! 

Mooi weer

Nou, toen was het mooi weer
En heb ik na het ontbijt, alle moed bijeen verzameld, om met mijn vet depressieve hoofd op de mountainbike te klimmen en begin daarop heel voorzichtig energieloos te trappen.
Gelukkig weet mijn stuur de weg, anders was ik vast en zeker nooit in de duinen terechtgekomen.
Na een lange poos waarin het besef van tijd mij was ontgaan, word ik wakker, midden in een akker van een tuinder en ik begrijp ineens dat ik ergens een verkeerde afslag had genomen.
Op een klein verzet, ploeter ik door de akker over de achtergelaten bandensporen van een tractor, die ik net zo lang volg totdat ik bij een uitgang kom, waarna ik het bos inrij.
Doelloos zwerf ik er rond, over de vele paden, die op dit jaargetijde vol liggen met natte afgevallen boombladeren en slissende geluiden maken onder mijn slap opgepompte banden.
Op een gegeven moment rijd ik over de Slingerweg, die wat mij betreft zijn naam volledig waar maakt want de ene bocht volgt de andere op, terwijl er geen hoogteverschillen in voorkomen.
Daar bemerk ik, dat ik eigenlijk best wel lekker rij en schakel een grotere versnelling, waarna ik er een flink traptempo erop nahoud.
Opeens bedenk ik, “het begint te werken”!
Door de bewegingen die ik maak, wordt er een stof, Endorfine geheten, aangemaakt die er voor zorgt dat de blokkade die tussen mijn beide hersenhelften is ontstaan, wordt opgeheven.
Daarna begin ik intens te genieten van het mountainbiken en de omgeving waarin ik mij bevind.
Prachtig zijn de ragfijne dauwdruppels die zich aan diverse grassoorten vasthouden en de lage mistbanken die nog op de spaarzame open terreinen voorkomen.
Op het bijzonder leuke Dodelaantje, met zijn vele kort draaiende bochten en kleine heuveltjes, krijg ik bijna een euforisch gevoel en geniet er volop.
Echter, het duingebied is op de onverharde paden, na half elf in de ochtend gesloten en ik heb spijt dat ik er niet de hele dag kan blijven, want ik weet wat mij te wachten staat.
Thuisgekomen, zit ik na het douchen op de bank een boterham te eten en ik merk aan de steeds langzaam wordende kauwbewegingen, dat de depressie weer keihard toeslaat.
Ik laat het bij die ene boterham, ik heb geen energie meer voor de tweede.
Maar………het blijft mooi weer!

Beest

Vandaag was ik een stuk aan het racefietsen en reed ik door de duinen richting huis.
Opeens zie ik hem en wat paniekerig pak ik mijn foon en probeer ‘het beest’ te fotograferen.
Dat lukte maar half, want hij verdomde het in eerste instantie om te poseren.
Dus had ik mijn lens ( heet dat zo?) dichterbij ingesteld en drukte op het knopje, when ever I can.
27 x mis geschoten en diverse keren half raak.
Je ziet ook niks op die foonschermen als de zon schijnt.
Ook vergeten de afstand weer terug te stellen.
Maar een kniesoor die daar op let.

image

image

image

Hier had hij net gevraagd of hij een rondje op mijn racefiets mocht?
“Ben jij een HULK “, vroeg ik hem streng?
Dat was hij niet en de teleurstelling druipt bij de volgende foto van zijn kop.

image

image

Hij verdween met zijn staart tussen….
oh nee die sleepte hij gewoon mee.