Kus

Mijn vader

Mijn vader was een eenvoudige landbouwer en sportman pur sang!
Schaatsen en wielrennen waren zijn passie.
Sterk was hij niet maar daarom genoot hij niet minder van de sporten die hij bedreef.
Omdat hij een amicale vent was, kreeg en had hij vele vrienden in de sport.

Zo fietste hij vaak op zijn racefiets met spatborden, samen met een vriend naar de 35 km verderop gelegen kunstijsbaan in Alkmaar waar beiden gingen schaatsen. Uren trainen voor als er ooit weer natuurijs zou komen.
Toen ze daarmee klaar waren, fietsten zij weer terug naar huis.
Die vriend werd later nog een bekende schaatser, want na afloop van een Elfstedentocht, ging hij nog even op de finishlijn van de Bonkevaart op zijn hoofd staan.
Tijdens de terugtocht vertelde mijn vader hem een opmerkelijk verhaal.

Hij was lid van de wielergroep “de Geit” uit de Rijp en zij toerden vaak door Noord-Holland.
Bij het plaatsje Schardam aangekomen, gelegen aan het IJsselmeer vlak onder Hoorn, besloten zij een koffiestop in te lassen.
Als mijn vader zijn fiets tegen een hek plaatst ziet hij een briefje van 25 gulden op de grond liggen.
Omdat er niemand in de buurt was, stopte hij het maar in zijn zak als zijnde, ‘de eerlijke vinder’.
Tijdens het koffiedrinken ziet hij een dame die wil gaan afrekenen een beetje paniekerig handelen, omdat zij in alle zakken van haar kleding zit te wroeten.
“Bent u soms iets kwijt”, vroeg hij beleefd.
“Ja”, antwoordde de dame, “ik had 25 gulden in mijn zak maar nu niet meer”.
“Ach”, zei mijn vader, “dan krijgt u die toch gewoon van mij”.
De vrouw keek hem verbaasd aan, waarop mijn vader lachend vervolgde, “ik vond deze 25 gulden zojuist buiten bij mijn fiets”.
Hij gaf de vrouw het geld en die bedankte hem heel blij met een kus op zijn wang.
Nou, dan kan je de reacties van zijn fietsmaten wel raden?

Toen hij het verhaal aan zijn schaatsmaat vertelde, reden ze door de dorpsstraat van Castricum en toen mijn vader het woord ‘kus’ uitsprak, was hij mogelijk nog steeds onder de indruk daarvan, want zijn kunstgebit ontsnapte daarbij uit zijn mond en viel kletterend op straat.
Vlug ging hij in de remmen en bracht het gebit snel in veiligheid.
Hij stopte het smerig geworden gebit echter niet in zijn achterzak van zijn shirt maar spoelde het even af in een plas regenwater en stak het daarna gewoon weer in zijn mond.
De mensen die daar getuige van waren lagen helemaal dubbel van het lachen.

Advertenties

14 thoughts on “Kus

  1. Dit log is GENOMINEERD
    Ben zeer vereerd
    Hulken zijn LOEISTERK
    Maar hun hartjes………..

    De nominatie betreft, de beste anekdote van 2014, van de WAF op Facebook
    (Wielrenners Anekdote’s en Foto’s)

  2. Wat een práchtig verhaal! het doet me ook denken aan mijn vader, dat was géén sportman maar toen hij op latere leeftijd alsnog een kunstgebit had( na jáen zonder tanden gelopen te hebben) kon hij er niet mee eten. dus stopte hij het in zijn rode zakdoek vóór het eten en na de maaltijd er zó weer in;-)

  3. Jullie zijn ook wel een speciaal soort mensen. Hulkenhumor tot in jullie kleinste teen 🙂 Wat een leuk verhaal en wat zal je vader ervan gesmuld hebben..
    Fijne zondag en liefs,
    Kakel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s