De laatste jaren van de Kneet (deel 1)

Een paar berichten over ‘de Kneet’ waar ik in het verleden mee reed. t.b.v. wielerliefhebbers en fans van hem op Twitter.

Al een poosje reed ik op dinsdag en donderdagmiddagen, met een groepje goede ‘ouderwetse’ coureurs, ritten van zo’n 70 a 90 km.
Deze mannen waren als goede whisky, hoe ouder hoe beter!
Daar leerde ik, dat je niet goed hoefde te zijn, niet sterk, geen talent, echter, wel slim en vooral taai.
Dat kwam mij goed uit, want die eerste drie genoemde had ik niet in mijn bezit.
Die vierde lukte mij erg goed, ik wist namelijk de beste afsnijweggetjes en het laatste leerde men mij wel onderweg, hoewel ik ooit de #Helletocht heb uitgereden, dus dat kon ik eigenlijk wel.
Terwijl ik altijd met toerfietsers had gereden, merkte ik hier meteen op, dat ik met wedstrijdrijders te maken had, er zat werkelijk waar, overal competitie in.
Wij startte in Beverwijk om vervolgens via Wijk aan Zee door het duingebied Noordwaarts te rijden.
Bij Egmond deed zich een fenomeen voor, want al die oude bazen stapten daar van hun fiets af voor een plaspauze.
Ik hoefde dit niet, ik ‘plaste’ al het vocht uit mijn hoofd, waardoor ik vaak werd gevraagd of ik een lekke koppakking had?
Als er publiek wandelde, gaven die vaak commentaar op de wildplassers en ik repliceerde hen door te zeggen, “tja, in Egmond Binnen is er een dopingcontrole, dus moeten ze het spul hier even kwijt”.
Na de pi(t)sstop, reed men opeens 10 km sneller per uur, zodat ik daar altijd mijn vraagtekens bij zette.
Ooit kwam ons eens een renner tegemoet rijden in het duingebied van Heemskerk en ik dacht, “verrek, Knetemann!”
Hij werd begroet door de andere renners, dus bleek het een bekende in de groep en ook hij piste van hartenlust mee, met de door mij toen zo gedoopte ‘pisploeg’.
Terwijl iedereen heerlijk zat te kletsen, probeerde ik niet te hijgen.
Bij Hargen aan Zee, ging het spel op de wagen, als wij de Hondsbossche zeewering opdraaiden, daar is een brede weg gelegen naast de dijk, waar geen auto’s mogen rijden.
Tijdens het opdraaien in de bocht, zie ik de Kneet met zijn linkerarm langs zijn stuur zwaaien en ik zeg hem, “de laatste keer dat ik dat gebaar zag, was in de Giro, toen het peloton een plaspauze inlaste”.
“Nee hoor”, zei de Kneet, “ik ga hier altijd simpel pootje over”.
Brullend van het lachen begonnen wij daar te koersen.
En zeker voor mijn doen, gigantisch hard.
Sterven deed ik in de wielen.

Advertenties

8 thoughts on “De laatste jaren van de Kneet (deel 1)

  1. Fenomenaal zeik-stuk 🙂 Hulk. Met plezier gelezen.
    tip: geef de titels van de stukjes over de Kneet even een nummer achter de titel. Oppervlakkige lezers (zijn die er wel?) zullen anders denken dat het één stuk is dat dubbel gepubliceerd is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s