Wanhoop

Hoe kon het gebeuren?
Dat gisteravond vroeg, een Hartelijke Hot Hulk hier kronkelend van de pijn en huilend van verschrikkelijk verdriet over de vloer lag te dweilen, die hij ’s morgens nog met de gewone dweil had gepoetst?
Daarbij nog enkele hulp appjes wist te verzenden en na inname van een zware oxazepam 50 mg in diepe slaap viel.
Vergeten de deuren te sluiten en wakker wordend op de vloer met een mistig hoofd.
Ook als ik nu naar buiten kijk is het mistig.
Misschien ligt dat aan het weer?
Misschien ligt dat aan mijn door medicatie vertroebeld hoofd.
De impact van een naderende scheiding, waarover ik met Hulkinnetje deze week heb gesproken is heel groot.
Zij heeft daarin aangegeven, dat ze door mijn ziekte niet verder meer kan leven met mij.
En dan denk ik, wat kan ik in hemelsnaam aan die ziekte, die ik buiten mijn schuld om kreeg en die in de toekomst nog zal verergeren, doen?
Veranderen kan niet meer.
Ik ben haar echte man niet meer.
Grote WANHOOP! 

Advertisements

18 thoughts on “Wanhoop

  1. Dat je scheiding definitief wordt, is een grote slag voor je. Zorg dat het niet je genadeslag wordt!
    En laat hulptroepen komen als alles je teveel wordt. Ook Hulken zijn uiteindelijk gewone mensen.
    Geef nooit op, lieve Hulk ❤
    Liefs en een knuffel

  2. Ach Hulkie toch…ik vind het echt heel erg voor je dat je eraan moet gaan geloven dat je alleen verder moet. Jij kunt er niks aan doen dat je die ziekte hebt nee, maar zij ook niet meer…
    Een heel erg dikke knuf krijg je van me, meer kan ik ook niet geven of doen! 😦

  3. Ja dat is verschrikkelijk, maar jouw ziekte hééft ook een grote impact op het leven van je partner , misschien soms wel op haar veiligheid en dan begrijp ik haar keuze net zo goed als jouw verdriet daarover.

    • Helemaal waar Rietzie
      15 jaar heeft zij het vol gehouden
      En nu……nu kan ze het niet meer
      Zij is helemaal op
      Haar liefde voor mij is langzamerhand verminderd
      Nu is de tijd voor haar gekomen om te gaan
      Maar God……………wat hou ik van haar

      • Dat maakt het allemaal niet makkelijker voor jou maar fijn dat jij óók begrip hebt voor haar afhaken. Ik hoop dat er toch nog een mooie vriendschap over mag blijven.

      • Op dit moment, dat heb ik haar ook gezegd, is mijn leven zinloos geworden zonder haar.
        Vandaag fietste ik zonder helm tussen 2 gesloten spoorbomen door.
        Heb de trein horen toeteren
        Een poosje later dacht ik ,”ik ga weer roken”.
        Maar als de scheiding een feit is, wil ik gewone omgang met haar op een verjaardag van onze kinderen oid
        Zeg ik nu
        Maar dat wordt ook nog moeilijk 😐

      • Het heeft geen zin haar een schuldcomplex aan te praten door dit soort dingen te zeggen.
        Je moet het met jezelf kunnen vinden maar dat moet geleerd worden.
        Het gaat alleen jóu aan of jouw leven nog zin heeft en óf het nog voldoende zin heeft kun je alleen maar zelf bepalen.
        Ik hoop dat je mensen in je omgeving hebt houdt die je hand vast willen ,zélfs als je het niet meer ziet zitten.

      • Ik ga haar ABSOLUUT GEEN schuldgevoel aanpraten.
        Ik heb het allergrootste respect voor haar gekregen, dat ze mij 15 jaar lang heeft kunnen dulden en bijstaan met die ziekte.
        En je hebt NOOIT en NERGENS hier ooit een onvertogen woord over haar gelezen.

      • @ Rietz je bent een schat!! Ik heb net alles voor gelezen aan manlief. Hoe blogmensen elkaar zo tot steun kunnen zijn ontroerd me meer dan ik kan zeggen. Dank je wel.
        En Jan.. ik heb na Rietz haar woorden weinig meer toe te voegen dan : hou je weg van die spoorbomen. met of zonder helm, lummel. Dikke knuffel

  4. Gloeiende, weer stevig dit schrijven van je.
    Ergens kijk je al weer verder in de toekomst, want er is een “na de scheiding” voor je… en wil je een gewone omgang met Hulkkinnetje en waarom zal dat niet zijn ….. ?!!!
    En Hulken hebben een harde kop, maar ook met helm een trein tegen willen houden is geen goed idee.
    Hulk .. sterkte knul.

  5. Zeker op het moment van scheiding is het voor beide partijen gewoon moeilijk, dat had ik ook al had ik zelf ook deze keuze gemaakt. Het is gewoon zo moeilijk voor allebei om daar goed uit te komen.
    Ons is het gelukkig gelukt, niet dat we bij elkaar op de koffie komen, maar we kunnen wel door een deur bij ons kind en daar ben ik zo blij mee. Maar in het begin tijdens of net na de scheiding zou dat ook niet mogelijk geweest zijn. Soms moeten dingen even zakken, allebei wennen aan het nieuwe leven. Het is voor jullie allebei een drama dat jullie veel liever anders gezien hadden.

  6. Ooit heb ik een scheiding doorgemaakt van de vrouw die me boven alles lief was. Ze was ongeneeslijk ziek en wilde graag terug naar haar geboorte-eiland, hier ver vandaan. Ik wilde haar niet kwijt, ik wilde niet scheiden, vond dat we nooit echt een kans hadden gekregen. Maar de familieclan was me te machtig (geloof me, dat is verschrikkelijk). Uiteindelijk heb ik met pijn in het hart toegestemd. Twee maanden later is ze vredig gestorven. Ze werd maar 27.
    Ik heb jaren van verdriet gekend. Het is nu 35 jaar geleden. Ze is nooit uit mijn gedachten en gevoelens geweest. Ondanks dat gaat je leven wel door. Er komen nieuwe kansen, er komt zelfs nieuw geluk. Daartussendoor zweeft de pijnlijke herinnering die allengs hanteerbaar wordt.

    Ik schrijf dit omdat ik gemerkt heb dat je, ondanks alles, toch door kunt gaan als je jezelf die kans gunt. Nu, geconfronteerd met jouw groot verdriet, voel ik je pijn alsof ik hem weer zelf beleef.
    Daarom kan ik geen makkelijke woorden schrijven. Maar diep vanuit mijn hart wens ik je toe dat je kunt doorzetten (in goede verstandhouding met haar die je nog steeds lief is) in de wetenschap dat tijd je vriend is en dat er hoe dan ook kansen komen om de draad, hoe moeilijk ook, weer op te pakken.
    We gunnen het je allemaal en jij weet een ding zeker, je hebt een virtuele familie die je zal blijven steunen.

    • Mooi en weer duidelijk geschreven
      Dank daarvoor
      Vanuit mijn geloof, help ik Hem nu even Zijn kruis te dragen
      En al mijn geliefden steken een handje toe
      Dat is geweldig mooi om die steun mee te maken
      Mijn eigen familie en daar bovenop de virtuele
      Ik ben een rijk en gezegende man
      Dank jullie wel

  7. Een Hulk die vooruit kijkt ziet Toekomst ziet Hoop en uit Respect voor en aan Hulkinnetje begrijp je haar als geen ander.

    Je ziekte ben jij niet en jij bent je ziekte niet Hulk , misschien klinkt het raar maar zijn gescheidde wegen goed voor jullie beide. Zij komt tot rust en jij hebt niet de triggers om je heen om te voorkomen om in een manische of depressie te komen voor jullie beide vallen de Zorgen om Elkaar een gedeelte weg en helpt jullie op weg naar een Toekomst wellis waar gescheiden maar “Ontspannen”.

    Dikke knuffel voor jullie beide !

  8. Misschien een schrale troost dat je niet de enige bent die verandert door een ziekte waar hij of zij zelf niets aan kan doen. Mensen krijgen gedragsveranderingen na een herseninfarct. Maar ook een heftige gebeurtenis kan 2 mensen die ooit heel close waren toch uit elkaar drijven.
    Hulkinnetje is moe, de rek is eruit. Haar kracht is op. Probeer niet aan haar te trekken hoe moeilijk dat ook is. En wees dankbaar dat ze in je leven is gekomen. Koester alle mooie herinneringen. Ik weet dat je dat zult doen. Hoe moeilijk dat ook is.
    En wie weet als Hulkinnetje weer wat rust in haar hoofd en lijffie krijgt hoe het zich dan zal gaan ontwikkelen. Sterkte in deze zware tijd! Zend je positieve gedachten toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s