What’s. . . . . .?

Vanmorgen met een flink depressiehoofd naar de tandheelkundige praktijk geweest.
Eerst langs de mondhygiëniste die behoorlijk werk had en mega veel adviezen over mij heen stortte, die ik ter plekke meteen weer vergat.
Het dringt dan echt niet tot mij door, sorry hoor!
“Doet u gewoon uw werk maar”, verzuchtte ik mijn enige advies aan haar.
Prompt keerde de rust weer in de praktijkruimte terug.
Toen ik bij haar klaar was ging ik in de wachtkamer op de tandarts wachten.
Ik ging er drie keer verzitten om de tocht van de airco te ontwijken en zak op een gegeven moment in depressief gepeins weg.
Tussendoor ving ik steeds de stem op van de receptioniste/telefoniste op, die herhaaldelijk vroeg of de desbetreffende patiënten door tandarts Borus wilden behandeld worden.
Nu ken ik uit een ver verleden een huisarts met de naam Griep maar tandarts Borus is er ook een om in te lijsten.
What’s in a name?
Opeens voelde ik iemand aan mijn schouder schudden en er klonk vanuit de verte de stem van de tandarts die mij binnen riep.
“Ik zal u rustig behandelen”, zei hij wanneer ik plaats heb genomen, “want ik hoorde al van uw probleem”.
“Fijn”, dacht ik en concludeerde onmiddellijk, “geen gaatjes”.
Toen hij het gebit controleerde vroeg hij belangstellend, “wat doet u tegen een depressie?”
Omdat ik hem opdat moment met open mond geen antwoord kon geven, plaats ik hierbij even een foto van wat ik dan veel eet en wat hij onmiddellijk ten strengste afkeurde.
Maar echt, het helpt mij voor een poosje.

image

Als hij klaar is met de controle van mijn gebit, wil hij weten of ik misschien nog iets wilde vragen?
“Ja”, zeg ik.
“Wat verdiend een tandarts?”
Glimlachend zei hij, “google maar?”
“Anders nog iets?”, vervolgde hij
“Jawel, ik ben blij dat u Marc heet en geen Boor us”.
Ik hoor nu nog steeds de rollende schaterlach van zijn assistente.

Advertenties

9 thoughts on “What’s. . . . . .?

  1. Man… ik rol onder tafel van het lachen. Niet dat ik nu niet met je meeleef en zo (want natuurlijk doe ik dat) maar man, doe dan toch niet zo onnavolgbaar grappig. Ik kom niet meer bij. Ik zat zelf in een nadenkend dipje (een kleintje) maar daar ben ik nu helemaal uit en ga het onkruid met grimmig plezier tegemoet.

  2. Zo ongeveer was ook de reactie die ik gisteren van een vriendin kreeg toen ik als antwoord op haar vraag ‘hoe is het nu’ antwoordde… “ik moet hier in huis uitkijken dat ik niet struikel over laag hangende slingers en ballonnen omdat ik het leven zo’n geweldig feest vind momenteel”

    Het valt soms gewoonweg niet mee hè? En toch….gaan we maar door, simpelweg omdat de andere keus geen optie is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s