Gesloten

Vanwege buitensporige vermoeienissen, voorlopig gesloten

Advertenties

Ingebroken

Gloeiende, gloeiende, er is hier zojuist ingebroken in mijn nieuwe huisje.
Ik kwam net thuis en zag nog net een paar duistere figuren de kuierlatten nemen.
Ik heb meteen aangifte gedaan over een blanke en twee donker uitziende figuren.
Die blanke liep niet zo snel maar die anderen waren zo foetsie.
Ze vluchten over de daken.
Ben me wild geschrokken, sta er helemaal van te shaken.
De politie achtervolgt ze nu want die waren zo ter plaatse.
Namen onmiddellijk foto’s van de plaats van het delict, vermoedelijk voor bewijslast.

image

En weer……..

Vandaag eens een droge dag en na al het witten en verhuizen ben ik op de MTB gekropen om na bijna 4 weken het genot van een zadel weer eens in mijn kont te proeven.
Vreemd om van Beverwijk de weg te vinden naar het duin en daarom kwam ik bij de Oudendijk ingang terecht, dus toog ik daarna richting Wijk aan Zee.
Ik merkte op, dat het zand er zeiknat bij lag en dat fietste fijn, zodat ik besloot om op de terugweg de zandkuil te nemen.
Moest er daar op het steile hellende vlak wel even af, (geen kracht genoeg) maar niemand zag het, dus echt erg vond ik dat niet.
Als ik wat later het beroemde en beruchte singletrack bestorm, zie ik na zo’n 150 meter 2 tegenliggers op mij af komen en tegelijkertijd (een koe van rechts komen die mij loeiend wilde bespringen) oh nee, een uitwijk mogelijkheid voor mij, die lang genoeg was om elkaar veilig te kunnen passeren.
Dat ging goed totdat mijn linker cranck achter een 2 cm dik jong boompje bleef haken waardoor mijn fiets supersnel linksaf wilde en ik er vanaf werd gekatapulteerd.
Ik kwam zo’n 4 meter verderop terecht op mijn rechterschouder waar ik in het voorjaar ook al eens op gevallen was in Alkmaar.
Helse pijnen schoten doorheen en de tegenliggers kwamen mij helpen.
(Tevens ging meteen het maandelijkse luchtalarm af en kwam de traumahelikopter, de politie, de brandweer, de boswachters, de ME en de militairen om mij bijstand te verlenen.)
Die ene wist met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, dat ik mijn sleutelbeen had gebroken, omdat hij dat zelf ook al 3 x mee had gemaakt en het waarschijnlijk dit keer mij gunde?
De andere bleek een buurman van mij geweest te zijn en ze boden aan mij naar huis te brengen.
Ik sloeg dit af, omreden dat wielrenners in de tour de France ook altijd doorrijden met een gebroken sleutelbeen.
Dus klom ik op mijn fiets en kwam er toen achter dat mijn zadel dwars stond.
Afstappen en weer recht gezet waarna ik wegreed.
Toen bedacht ik, “ik heb toch niets verloren tijdens de val”?
Mistte mijn telefoon, dus ik weer terug met mijn loei zere schouder.
Toen ik op de plaats van het delict kwam en niets vond, herinnerde ik mij dat hij thuis lag, want ik had hem gewoonweg niet meegenomen.
Langzaam mijn weg uit het duin vervolgd en bij elke hobbel hoorde ik iemand jodelen.
Ik kreeg Remco waanbeelden van You tube filmpjes voor ogen ( ploegmaat van me die zo’n fractuur verleden week opliep) en was blij asfalt onder mijn zachte banden te voelen
Thuisgekomen de huisarts gebeld en getwijfeld of ik eerst mijn fiets ging wassen en daarna mijzelf.
Ik koos voor het laatste.
Het HEERLIJKE vrouwelijke artsinnetje die voor doktertje speelde, begon allerlei rare bewegingen uit te voeren met mijn arm waarbij ik af en toe AU riep en met andere bewegingen mijn kaken stijf op elkaar hield.
GEEN SLEUTELBEEN BREUK!
Constateerde zij tot mijn grote geluk en wilde mij doorsturen naar het ziekenhuis voor foto’s.
Ik zei dat ik zoiets niet wilde, omdat ik afgelopen jaar genoeg op mijn bordje had gekregen en er geestelijk echt niets meer bij kon hebben.
Hebben wij samen afgesproken, mocht de pijn zo erg blijven, dat we dan alsnog foto’s gaan maken.
En ik vraag mij maar één ding af, ik moet nog een hele maand december doorkomen, wat voor een ellende ligt er nog in het verschiet voor mij dit jaar?
Er kan nu echt, echt niks meer bij.
Het is op!