Doodsangst in de duinen WE-300

Doodsangst in de duinen.

Met prachtig weer op de mountainbike gereden vanmorgen, totdat ik bij de kale duinen vlakbij de Heemskerker strandopgang over een pad reed, die het dichts bij zee ligt.

Toen ik naar rechts keek ontwaarde ik een groepje van 5 Schotse Hooglanders waarvan er een behoorlijk groot was.

Bij een nadere blik, herkende ik een stier in het beest en ik reed in rode kledij.

Plotseling zag ik hoe hij een vrouwtje een flinke stoot met zijn horens gaf, besloot ik er niet langs te rijden maar rechtsomkeer te maken.

Tijdens het omdraaien zag ik vanuit mijn ooghoek, dat het beest mij in de smiezen had en zijn kop zakte dreigend naar beneden.

Er schoot maar één gedachte door mijn hoofd, “wegwezen!”

Ik begon als een dolle op de pedalen te ranselen, heb hem altijd op het grote voorblad staan, dus schakelde de achterste versnellingen eenvoudig bij en dat was dringend nodig, want het beest had de achtervolging ingezet, omreden die ik niet kon bedenken.

Een onzinnige gedachte fitste door mijn hoofd, dat het beest het mtb pad zou volgen.

Maar natuurlijk niet, hij sneed die hele bocht af, zodat hij razendsnel dichterbij kwam.

Uit pure doodsangst reed ik op topsnelheid door, zie een steile heuvel links voor mij opdoemen, besloot razendsnel daar niet op te gaan maar nam een licht oplopend pad ter rechterzijde en zag tot mijn grote vreugde verderop een hek met een vee rooster, waar die beesten nooit overheen komen.

Ik nam een scherpe bocht en stoof over het rooster heen.

Ik kneep in mijn remmen en keek achterom.

Op de paar honderd meter waar ik overzicht had over mijn vluchtweg, zag ik helemaal niets.

Vermoedelijk had het dier de achtervolging eerder opgegeven.

Het bonken van mijn hart, klonk net zoals zijn hoefslagen.

 

 

Advertenties

34 thoughts on “Doodsangst in de duinen WE-300

  1. Pingback: Teken van leven of toch maar gewoon een WE-300 | Platoonline

    • Ik kwam hem afgelopen maandag alweer tegen, op een stuk stijgend mul zand waar ik niet tegenop kon fietsen, dus moest lopen.
      Gloeiende, gloeiende, ik werd nog groener van schrik.
      Af en toe keek hij naar mij maar misschien had ik respect afgedwongen, waardoor hij verder ging met grazen.
      Had waarschijnlijk anders geweest als er weer een koppel koeien bij hem in de buurt waren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s