Ontbijt

De afterparty begint met een gezond ontbijt.
Want wat kun je nu beter eten dan de LIEFDEVOLLE geschonken Hulkengroene taart van Treeske?

image

Advertenties

De fietstag

Na jaren weet ik eindelijk ongeveer wat een tag is. (hopelijk?)
Bij http://villasappho.nl/  Liesbeth vond ik er een, die op het Hulkenlijf is geschreven.

Heb je een fiets?
Zo ja, welk merk?
En waarom deze keuze?

Ja, ik heb 3 fietsen.

Herenfiets
Koga Miyata light speed
The best there is!
En vet duur!

Mountainbike
Merida 26 inch
Gekregen van een oud ijzerboer, opgeknapt en rijd heel goed met de Thunderburt banden

Racefiets
Pinarello Paris
Carbon frame
Campagnolo record groep
Campagnolo Shamal ceramisch gelagerde wielen
Zeer snel maar geen stijve fiets, rijd een beetje geveerd

Wat is voor jou de reden om te gaan fietsen?

Noodzakelijk, GENIETEN, sportief, gezondheid en bovenal voor mijn geestelijke gezondheid.

Beste, mooiste, fijnste fietstocht ever?

Mijn eerste Elfstedentocht. Daarbij zoveel meegemaakt. Heel muziekkorps reed hem ook. Bij aankomst van een stad instrumenten uit de auto en spelend door de stad heen, vervolgens inladen en fietsend naar de volgende stad.
Een hele remuda Friese paarden van meer dan 100 dieren zien rennen met de kleintjes er tussen. Juichende en zingende mensen langs de route.
Bandjes die in vrachtauto’s speelden langs het parcours. En het mooiste, langs de dijk naar Workum werd de Hulk enorm toegejuicht…………… dacht hij?
Het gejuich was echter voor een man op een transportfiets, met een grote mand voorop, die bij mij in het wiel zat!!!!!

Zwaarste fietstocht?

Op 9 jarige leeftijd, bij -18 graden in een zware sneeuwstorm tegen wind in, dik 4 km naar huis gefietst.
Totaal bevroren en onderkoeld maar net overleefd.
Staat beschreven in het boek #Helletocht

Goede vrienden met de fietsenmaker?

Echt niet!
Repareer alles zelf, behalve als ik het speciale gereedschap er niet voor heb.

Kun je je eerste fiets nog herinneren?

Ja, een kleine opoefiets, waarbij de crank bij elke omwenteling tegen het stalen kettingscherm sloeg.
“Pang, pang, pang!”

Vertel eens over je laatste grootste fietsblunder?

Omdat ik nog niet zolang in mijn nieuwe huis woon, zoek je als fietser altijd de kortste weg naar huis.
Dat is een bekend feit!
Die van mij leidde, dacht ik, tussendoor een paar hekjes van een voetpad.
Nogal vermoeid na een mtb rit probeerde ik mijzelf door de opening van de hekjes te wurmen.
Toen bleef ik plotsklaps met mijn stuur waar nog een extra paar handgrepen op de einden gemonteerd zaten, achter het hek haken. En natuurlijk voelde ik mijzelf niet lullig toen ik op de grond lag te dweilen.

Grootste fiets ergenis?

Oordopjes van muziek luisterende medefietsers.
Jeugdigen, die je tegemoet rijden en op een mobiel loeren.
Als schreeuwen niet helpt, zijn er bij ons lieden in de fietsgroep, die het mobieltje uit hun handen slaan.
Dove mannetjes, die als je belt, om gaan kijken en dan naar links sturen, waar ik dan net wil inhalen.
De allerergste zijn, drie naast elkaar slingerend fietsende schoolmeiden.

Gebruik je de telefoon tijdens het fietsen en waarvoor?

Enkel voor een foto en ik stap af als ik gebeld word.

Heb je nog fietswensen?

Nou en of!
De nieuwste S WORKS racefiets.
Iets van  € 15000.
De beste 29 inch mountainbike met de lichtste wielen en banden.
Leuke fietsvakanties houden.
En Happen en Trappen routes rijden.

Vonken

Dat de vonk is overgeslagen tussen Treeske en de Hulk heeft u 14 februari op onze beide weblogs kunnen lezen.
Dat Treeske en ikke daar weinig van snappen, is eigenlijk niet ter zake doende, maar wij beide zijn er zeer verbaasd over.
Dat twee, sinds kort ‘volslagen vreemden’, elkaar zomaar hebben gevonden en nu een twee eenheid vormen, met toch allebei hun eigen verleden.
Ja, gewoon gebeurd!
En nu stapelgek op elkaar!
En niet zomaar een beetje, de vonken vliegen er vanaf.
Letterlijk en figuurlijk!
Wat is het geval, Treeske heeft nogal wat zorg nodig zo ’s morgens na het opstaan.
Douchen, föhnen, opmaken en weet ik al niet meer?
De Hulk heeft dat niet nodig, bang voor water e.d. dus scheren en wat poetswerk dan zijn wij  (ik en mijzelf) weer het Hulkie.
Bovendien, ik beken kleur, dat groene spul boen ik niet echt niet van mijn lijf.
Dat is ook een beetje de schuld van deze kaas die ik vaak en graag eet.

image

Verder blijf ik daar erg gezond bij, dus aan mijn lijf geen polonaise!
Omdat ik ’s morgens dus veel eerder beneden ben, dek ik keurig netjes de tafel, zet koffie, want dat drinkt zij bij het ontbijt en ga vervolgens rustig op de bank zitten wachten tot zij beneden komt.
Met grote blijdschap rennen wij elkaar vervolgens tegemoet voor een goedemorgen kus.
En dan gebeurt er iets wat je gewoonweg niet voor mogelijk houdt!
Omdat ik een zeer beladen, maar nog meer een geladen persoon ben, schiet er een blauwe vonk vanaf mijn neus naar de hare.
Met recht, gloeiende, gloeiende!
Als door de ‘bliksem’ getroffen, deinst zij verschrikt terug om daarna in een explosie van lach te schieten en vervolgens supersnel de wc te bezoeken, want anders kan zij zich weer opnieuw verschonen.
Ik hoor haar schateren op de toilet en de Hulkenlach daverd door het huis.
Na ongeveer een kwartier keert de rust terug, want wij hoeven elkaar maar aan te kijken…………….!?
U begrijpt, bij onze liefde vliegen de vonken eraf!

Wasmachine

Toen wij nog in de kleine kinderen zaten, moest er flink wat gewassen worden.
Niet alleen de kleren maar ook natuurlijk de kinderen.
En omdat wij eerst een dochter kregen en binnen anderhalf jaar verblijd werden met een tweeling van hetzelfde geslacht, gingen die gelijktijdig in de douche.
De douche was een stalen cabine, waarin je genoeg kabaal kon maken.
Wij woonden destijds in een oud en zeker in de winter, een steenkoud huis.
Ik liet de drie meisjes tegelijkertijd douchen, zat op mijn knieën voor de cabine met het zeil achter mijn rug omgeslagen.
Om de kinderen enigszins warm te houden moesten ze rondjes rennen, zodat ze steeds onder de warme waterstraal terecht kwamen.
Elke keer als er een bij mij langs kwam, roste ik vlug met een washandje over hun lijfjes.
Groot plezier hadden zij daarmee en lieten dat blijken door gejoel en tegen de stalen wanden te bonken, zodat mijn vrouw zei, “ik ben blij dat mijn wasmachine niet zóveel herrie maakt”.
Oké, ik vertel dan maar niks over de centrifuge!

Koeienhorens

Vanmorgen ondanks het mindere weer toch de mountainbike gepakt en richting startpunt gefietst.
Geen goede benen bemerkte ik onderweg, dus toen ik bij de groep aankwam meldde ik, dat ik mijn eigen koers ging rijden.
Het was een grote modderpoel in het duin, dus besloot ik naar Wijk aan Zee te rijden, om daar te gaan intervallen op de hoge heuvel, die je van verschillende kanten kan beklimmen en afdalen.
Op weg daarheen zag ik in de verte een kudde hooglanders grazen.
Dichterbij gekomen, zie ik er een het pad oplopen waar ik overheen reed.
De koe bleef schuin op het pad staan, met zijn kont naar mij toegericht en begon zich met zijn enorme grote horen te krabben aan zijn linkerzij.
Ik zag dat ik er rechts nog net voorbij kon fietsen, dus dat deed ik. 
Op het moment dat ik ter hoogte van zijn achterpoten reed, besloot het dier te stoppen met krabben en draaide met een zwaai zijn kop terug, waardoor hij mij met zijn rechterhoorn de weg versperde.
Gloeiende, gloeiende!
Ik zag nog maar één mogelijk, ‘de koe bij de horen(s) vatten’!
Met mijn linkerhand greep ik de hoorn vast en wrong mij op die manier net langs hem heen.
Het beest verblikte of verbloosde niet maar de Hulk had de daver op het lijf.
Toen een andere mtb-er mij kort daarna passeerde zei hij in het voorbijgaan, “dat had ik niet gedurfd”.
“Een Hulk wel”, stelde ik hem heel erg  mans gerust.