WJD 6


Janneke Al (20) houdt voor Katholiek Nieuwsblad een reisblog bij over haar belevenissen tijdens de Wereldjongerendagen (WJD) in het Poolse Krakau.
In onderstaande bijdrage blikt ze terug op de eerste dagen in Krakau.

Gemengde gevoelens

Vandaag komen we aan in Krakau! Het is maandag. We zien vanuit onze bus op de snelweg overal bussen met jongeren rijden. We zwaaien naar ze als ze dichtbij rijden. Ik heb gemengde gevoelens. Ik ben blij dat we naar Krakau gaan en verdrietig omdat we onze gastgezinnen achterlaten. We komen rond 16.00 uur aan en mogen meteen naar de kerk. Deze kerk is speciaal voor alle Nederlanders, hier krijgen we de komende dagen catechese. Na alle praktische informatie te hebben gekregen gaan we naar de school waar we de komende nachten slapen.

Uit liefde

We zitten met achttien meiden in een lokaal. Ik moet echt wennen aan zoveel mensen om me heen. Je bent hier geen moment echt alleen. Ik leg snel al mijn slaapspullen klaar en ga dan even in de gang zitten om uit het raam kijken. Het grappige is als iemand je hier alleen ziet zitten komen ze juist op je af, natuurlijk gewoon uit liefde. In de avond gaan we richting het centrum op zoek naar eten. Overal zie je mensen met dezelfde rugzakjes.Deze hebben we namelijk gekregen van de organisatie in de kleuren van de WJD: rood, geel en blauw.

Waarderen

Ik heb nu al zin in regen, want dan heeft iedereen die gekleurde poncho’s aan. Een menigte vol met deze kleuren. Ik lach al bij het idee. We gaan die dag naar een van de grote velden waar de WJD gevierd worden. We krijgen daar een korte rondleiding en gaan vervolgens op zoek naar de lunch. Hier op dit veld is ook de mogelijkheid om te biechten. Dat wil ik graag en ik ben niet de enige. De priester geeft mij een super goed advies. Ik had verteld dat ik het moeilijk vond om niet geïrriteerd te raken aan mijn vrienden vanwege de vermoeidheid en alle indrukken. Hij snapte het heel goed. Hij vertelde mij: “alles wat je hier meemaakt, maak je maar een keer mee. De leuke dingen, maar ook de minder leuke dingen. Probeer het allemaal te waarderen want je maakt het nooit nog een keer op deze manier mee”.

Deelgroepmoment

Die middag geef ik dit advies door aan mijn lieve vrienden. We hebben een deelgroep moment. Dat hebben we al een tijd niet meer gehad maar het is al snel duidelijk dat we dit nodig hadden. We vertellen allemaal zulke mooie dingen. We zijn gegroeid in ons geloof en in onszelf. We hebben iemand die echt de nabijheid van God bij zich heeft gevoeld in de vorm van barmhartigheid. Er is iemand die de volgende stap wil zetten in het geloof namelijk de eerste heilige communie. De rest heeft vooral dingen te zeggen over groei in zelfacceptatie of in de omgang met medemensen. Het is een heel emotioneel deelgroepmoment. Iedereen is geraakt en onze band is een stuk versterkt. Door dit moment komen we te laat bij de openingsmis van de WJD, maar we zijn er niet voor niets heen gelopen. “Helllooo” hoor ik iemand roepen. Ik kijk op en daar staan vijf van onze Poolse vrienden uit de gastgezinnen. Ik glimlach en we rennen naar elkaar toe voor een dikke knuffel. We zijn weer herenigd, en dat in het drukke Krakau.

Advertenties

Goede daad..

"Iris Papilio"

Voor het geval jullie het nog niet weten zal ik het nog even melden. Mijn Jan is een ontzettend zorgzame en behulpzame man…

We gingen boodschappen doen en Jan parkeerde de auto. Eenmaal uitgestapt zagen we een piepklein vrouwtje amechtig tegen een autootje duwen. Het autootje wilde kennelijk niet starten..

Ze sprong meteen in de houding toen ze Jan uit zag stappen en vroeg: “Mieneer, hebbe u een startekabel”. Jan verstond haar niet maar gelukkig begreep hij na herhaling wat ze bedoelde en natuurlijk had hij een ‘startekabel’ in de auto..

De man van het vrouwtje had niet veel verstand van dit soort dingen, ik ook niet, dus heb ik me er uiteraard niet mee bemoeid. Gelukkig is Jan oorspronkelijk automonteur van beroep, dus hem hoef je niks wijs te maken. In no time was het klusje geklaard en konden de mensen weer verder rijden. De bedankjes vlogen door de lucht.

View original post 19 woorden meer

WJD 5

Janneke Al (links).

De Wereldjongerendagen (WJD) in Krakau zijn in volle gang. Zaterdag en zondag zijn de hoogtepunten van de WJD: de avondwake en de heilige Mis met paus Franciscus in de openlucht. Janneke Al (20) houdt voor Katholiek Nieuwsblad een reisblog bij.

In onderstaande bijdrage beschrijft ze het afscheid van haar gastgezin in het Poolse bisdom Opole, waar ze tijdens het voorprogramma van de WJD verbleef.
Elkaar gesteund

Ik ben super vroeg op, ik voel me niet zo lekker vanwege het slaaptekort. Maar na het aankleden krijg ik van mijn gastgezin thee om even op te warmen. Vandaag is de laatste dag in Opole bij ons gastgezin. Ons laatste ontbijt hier en de laatste keer dat we iedereen hier zien. Ik heb een zwaar gevoel in mijn lichaam. Onze koffers staan al klaar in de gang en als het tijd is om te gaan zie ik mijn Poolse moeder emotioneel worden. Tranen in haar ogen en ook ik begin te huilen. In vier dagen zijn we familie geworden. In vreugde en in verdriet hebben we elkaar gesteund en nu zien we elkaar misschien wel nooit meer. We maken nog een familiefoto en gaan naar de kerk om daar van de hele groep afscheid te nemen. Zodra we daar aankomen stromen de tranen over mijn wangen. Ik ga iedereen hier enorm missen. Ze waren zo gastvrij, lief en gezellig. Ik heb er geen woorden voor hoe ik het gevoel van de laatste dagen kan omschrijven. Het was een geweldige ervaring die ik nooit ga vergeten en die diep in mijn hart is genesteld

WJD 4

Janneke Al (tweede van links) met reisgenoten in Polen.

De Wereldjongerendagen (WJD) in het Poolse Krakau zijn begonnen. 900 Nederlandse jongeren zijn afgereisd naar Polen om de WJD mee te maken. Onder hen Janneke Al (20), die voor Katholiek Nieuwsblad een reisverslag bijhoudt.

Hieronder haar vierde bijdrage, waarin ze terugblikt op het voorprogramma in het Poolse bisdom Opole.

Voor familie en vrienden bidden

“Kom laten we een kaarsje opsteken”, zegt mijn neef. We lopen met zijn vieren door de kerk in Częstochowa van de Zwarte Madonna. Ja, dat wil ik wel een kaarsje opsteken voor alle thuisblijvers. Ik laat wat tranen vallen. Ik heb geen heimwee hoor, ik ben vooral blij dat ik deze kans krijg om in Polen voor mijn familie en vrienden te bidden.

Częstochowa is de geestelijke hoofdstad van Polen en de Madonna heeft haar eigen speciale verhaal. Vroeger is zij ooit een keer gestolen. Toen ze haar steeds verder van huis meenamen werd ze ook steeds zwaarder. Om het te verlichten probeerden ze haar stuk te maken en begon ze te bloeden. Nu is ze gerestaureerd en hangt ze in deze belangrijke Poolse kerk.

Energie

In de namiddag gaan we op weg naar Opole! Onze gastgezinnen ontmoeten. Spannend! De reis in de bus duurt super lang en ik lig dan ook lekker even bij te slapen. Als ik wakker word rijden we door heuvelachtig gebied. We hebben een super mooi uitzicht en zien af en toe een klein dorpje. Veel buurtbewoners komen kijken wat die grote bus hier nou moet. Kleine kinderen zwaaien en dan snap ik het. Ze weten wie we zijn! Dit is één van de plekken waar een deel van de groep gaat logeren.

We worden verdeeld over vier parochies en gaan vervolgens in tweetallen naar gastgezinnen. Als wij aankomen bij onze parochie staan de Poolse jongeren klaar om ons een welkomstknuffel te geven. Ze vormen snel een koor en beginnen aan een welkomstlied. Ik voel me meteen helemaal opgelaten. Van hoe moe ik nog was in de bus naar hoeveel energie ik nu ineens voel. Al snel worden er schema’s tevoorschijn gehaald en Nicole en ik mogen mee met Robert een jongen van onze eigen leeftijd.

Excursie

Aaaaahhh. Ik slaak een gilletje als we hard door de bocht gaan met de auto. Wat rijdt die jongen hard! In de avond bij de barbecue leer ik dat iedereen hier zo wild rijdt. Als Nederlanders bedenken we dat we een liedje gaan zingen voor de Poolse jongeren en we leren hun onze handklap op de tafels. Je merkt dat iedereen nog een beetje los moet komen, maar ook dat iedereen het erg naar zijn zin heeft. Als we weer teruggaan naar het gastgezin drinken we samen een Tyskie, Pools bier. Dat smaakt goed! En daarna lekker naar bed.

In de ochtend kregen we een groot ontbijt! We werden naar de kerk gebracht en daar stond een bus op ons te wachten. We gingen op soort van excursie. Eerst naar een heel mooie villa met een kerk erbij en daarna naar een heel groot kasteel. “Yaaasss”, hoor ik iemand schreeuwen terwijl we een foto maken. Met de Polen veranderen we meteen onze houding voor de foto. We krijgen al dezelfde flauwe grapjes.

Mooie avond

Na de excursie hadden we vrije tijd met de familie. Ik werd bedolven met kleine kinderen die met me wilde spelen en Nicole ging met Robert motorrijden. In de avond hadden we een sportavond, die georganiseerd was door de gastgezinnen. We hebben lekker gegeten, gekletst, gevolleybald en gevoetbald. Alles kon! Zelfs levend mens-erger-je-niet!

De volgende dag was nog leuker! Eerst liepen we met zijn allen de kruisweg wat echt super mooi was en daarna hadden we een vrije middag. Met de helft van de groep zijn we toen naar het zwembad gegaan. Heerlijk met elkaar gestoeid en gespeeld. Lekker even alles losgelaten en kind zijn. Daarna werd er getrakteerd op een ijsje. Super lekker! In de avond hadden we aanbidding. Wat ik heel mooi vond was dat we toen de rozenkrans gingen bidden. Er werd voorgebeden in het Pools en geantwoord in het Nederlands. Dit was echt een super mooie avond.