Het kunstgebit

​Ik blijf bezig met herinneringen vanwege andere logjes. Dit keer een bij Narda.

https://nardablog.wordpress.com/2014/01/05/visserslatijn-en-het-verhaal-van-de-brandtoeter-uit-de-jaren-70/

Het was lange tijd vet stoer om met een klein motorbootje vanaf het strand de Noordzee op te varen om een paar kilometer uit de kust te gaan vissen met een hengel. Willem en zijn vriend Bert deden dat vaak en zo af en toe namen zij een gastvisser mee. Gedrieën voeren zij van wal en Henk, de gastvisser kreeg al een beetje een raar gevoel in zijn maag bij het doorsteken van de branding. Dat verergerde zich en op het moment dat ze de visstek hadden bereikt en de haken met aas overboord lagen moest hij overgeven. Dat was op zich niet zo’n ramp, ware het niet dat zijn kunstgebit daar ook mee overboord ging. Doordat gegeven werd hij nog zieker dan voorheen. Willem kreeg medelijden met hem en probeerde hem dmv een geintje wat op te vrolijken. Hij bond zijn eigen kunstgebit aan zijn vislijn, gooide hem onzichtbaar overboord en haalde hem na enige tijd boven. “Kijk nou eens, ik heb je kunstgebit gevangen, Henk”, riep hij vol enthousiasme uit. Toen Henk het gebit in zijn mond stopte, trok hij het er met dezelfde gang weer uit en gooide het in zee met de woorden, “dit is de mijne niet, hij past voor geen meter!”

22 thoughts on “Het kunstgebit

  1. met herinneringen bezig zijn is op zich niets mis, hangt van die herinneringen af hè?!

    Ik wens je alleen maar mooie toe en dat die die er al zitten heel snel zo vervagen dat ze geen impact meer op je kunnen hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s