In de lucht

Na een zeer zware depressie, kon zaterdag niet bij mijn 3 jaar jong geworden kleinkind op bezoek, niet ’s avonds naar de Bintangs, (komt een apart log over) ook zondag een uitnodiging van een fietsmaat moeten afslaan. Gisteren ging het wat beter, kon een was draaien en koken. Vanmorgen bij het opstaan nog niet top maar het zou wel ‘top weer’ worden, dus op de mtb gestapt en de duinen in gefietst. In het begin dacht ik, “ga maar naar huis”, echter geleidelijk ging het steeds beter.

Het geheim daarvan is dat ik door bewegen een stofje aanmaak wat Endorfine heet en dat mij steeds beter laat functioneren. Dan zou je zeggen, waarom beweeg je afgelopen zaterdag dan niet. Nou, in een echte depressie staat mijn brein in blokkeerstand. Bovendien ben ik zo verschrikkelijk energieloos dat ik poep liever in mijn broek, bij wijze van spreken, als dat ik naar de toilet ga. Mentaal ben ik zo destructief, dat ik enkel aan manieren denk hoe ik zo snel mogelijk dood kan gaan. De tegenstrijdigheden hierin spelen ook een grote rol in de pure wanhoop van de depressie. Je weet niet waar je het zoeken moet. Niets is zoals het lijkt.

Op een gegeven moment krijg ik dankzij de bomenslopers even rust met de mtb. 

Maar daarna geniet ik weer super van het fietsen door de natuur. Want dat is wat MTB-en zo mooi maakt. Na half elf mag ik mij niet meer op de onverharde paden begeven, zodoende haastte ik mij naar de verharde wegen en reed vervolgens naar huis. Even mijn fiets schoongespoten bij een carwash en sprak daar nog iemand die mijn schaatsboek had gelezen. Hij had er, zo als zovelen, van genoten. En dat hoor ik graag.

Eigenlijk wilde ik met dit mooie weer nog meer fietsen, dus na wat te hebben gegeten ben ik van schoeisel gewisseld en op deze fiets gesprongen.

Ik reed er enorm fijn op met een licht verzetje, dat is gewoonweg heel snel trappen, wat de beste training is in dit jaargetijde. Op een gegeven moment zie ik in de buurt van West-Graftdijk in de verte iets in de lucht hangen. Verbaasd vroeg ik mij af, wat dat zou kunnen zijn. Dichterbij gekomen, herkende ik het onmiddellijk. De lente hing in de lucht! Toen ben ik verder gefietst naar……

Ik kwam daar kort na elkaar twee idioten tegen op een racefiets. Zij reden namelijk in korte broek en dat bij 10 graden. Geloof mij, met wielrennen dien je de beenspieren zo warm mogelijk te houden. De meesten schakelen om bij 15 graden en dan kan het net. De laatste van de 54 kilometers kreeg ik het koud, ondanks de vele kleding die ik droeg en het hoge beentempo. Een hete douche was dik verdiend! En terwijl ik dit schrijf veranderd de lente hier in de herfst.

Advertenties

33 thoughts on “In de lucht

    • Is heerlijk de manie
      Voelt fantastisch
      Ik kan alles dan
      Maar steek er zoveel energie in, waarna gegarandeerd de depressie volgt.

      Dus voel ik de manie, (meestal niet zo gauw omdat ik mij dan zogezegd goed voel) dan moet ik op de rem trappen.
      Dat is wel heel moeilijk.

  1. Dat is dan zeker de noodrem,ik heb een zwager gehad met depressies en soms was hij zo hyper dat als ik er was het gewoon gevaarlijk vond.Hij was ook moeilijk te temperen of voor rede vatbaar.

    • Zeker gevaarlijk! Alle zintuigen en emoties zijn 10 / 20 keer zo sterk.
      Horen, alles komt harder binnen.
      Zien, super gedetailleerd.
      Ruiken, alles stinkt.
      Financieel, kun je enorm veel geld uitgegeven.
      Sexueel zou je kunnen gaan aanranden.
      Boosheid, je ontploft in extremis.
      Liefde, het brand gewoon in mijn borst, heb ooit weleens gedacht dat ik Jezus was, zoveel liefde in mij.
      Enz. Enz.
      En nu zit ik aan de valium om mijn manische gevoelens te beteugelen.
      Ik gebruik constant medicatie om niet door de onder of bovengrens te gaan. Toch gebeurt dat vaak en neem ik de valium om mijzelf uit te schakelen.

    • Nou, ik schoot gisteren gewoon vanuit depressie naar manie. Daarin doe ik van alles teveel. Nu weer aan de valium.
      Lees antwoord bij Matroos Beek?

  2. Ik ga zo wensen dat jij ooit hier overheen zult komen, ik ben namelijk het levende bewijs dat het kan lieve Hulk, ik heb, ga ik nu bekennen, twee serieuze pogingen op mijn naam staan, crisiscentrum zelfs, al was dat een uurtje waar ik zo weer weg ben gegaan, rot op allemaal, doe het zelf wel. En ja, ik heb het zelfs zelf gedaan samen met mijn beste vriend die mij heeft helpen keren, en ja ook met boosheid om zijn super clichés…. Gelukkig weet jij het telkens nog te keren, en ooit wens ik, voor altijd.

    X

    • Na 16 jaar ervaring weet ik een beetje hoe ik er mee om moet gaan.
      Maar de prikkels blijven mij beïnvloeden.
      Bovendien pas ik goed de cognitieve gedragstherapie toe.
      Hoewel dat ook vermoeiend is om je de ganse dag af te vragen, is het waar wat ik nu voel.

  3. Ik kan me gelukkig niet voorstellen wat het is een echte depressie maar gemakkelijk lijkt het me niet. Heb wel als het dagen grijs is er wel last van maar dat is gelukkig als de zon even schijnt meteen over. Sterkte er mee……..En inderdaad bewegen als je het op kan brengen is altijd goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s