Geen gang

  1. Gisteren de hele dag als een dwaas voor mij uit zitten staren. Dacht dat ik een complete verdoving had gekregen van de tandarts. Maar vanmorgen was het weer raak. Ik was om 7.30 uur opgestaan en er was werkelijk geen gang in mij te branden. Plots wist ik het weer. Zomertijd! Na een boodschapje gedaan te hebben even langs het tankstation gereden. Mijn betaalkaart erin gestopt, wist gelukkig mijn pincode nog, toetste eurobenzine in en pakte vervolgens de diesel spuit vast die het niet deed. Verwonderd trok ik hem terug vanuit de tankvulhals, keek in het gat van de spuit en rook toen de penetrante diesellucht. Geen wonder dat hij het niet deed, diesel heeft een andere prijs gelukkig. Toen naar huis en na 6 bakken koffie werd ik om 11.30 wakker. Wil heel graag fietsen met dit mooie weer maar half slapend is dat geen optie. Hartelijk bedankt zomertijd bedenker!

Napijn

Half februari voor controle naar de tandarts geweest. Meteen het verzoek gedaan om mijn ondergebit te trekken, omdat ik al 6 jaar kampte met kiespijn. Wel, daar was de tandarts het niet mee eens, vanwege het feit dat een klikgebit niets was en ik daar spijt van zou krijgen. Dat woord spijt spreekt hij wat slissend uit, zoals alle woorden met een es. De kiespijn werd veroorzaakt door een zogeheten frame, wat bij elke kauwbeweging langs mijn kiezen schuurde.

Dus besloot hij n.a.v. de j.l. genomen foto’s, dat het beter was een goed passend frame te laten maken. Hij zou de irriterende kiezen licht behandelen, zodat deze geen pijn meer deden.

Vandaag was het zover. Eerst langs de mondhygiëniste. Daarna de tandarts. “Wilt u een spuitje?”, vroeg hij vals. “Doe er maar twee”, antwoordde ik gevat “en neem er zelf ook één”. Voordat ik mijzelf kon ontspannen prikte de beul al pijnlijk in mijn kaak. Goed ontspannen helpt n.l. heel goed, je voelt de prik amper en je bent nadien vlug onder verdoving. Enthousiast begon hij te boren en te kotteren in mijn linker kies. En was daar zo klaar mee. Toen een kwartier lang in mijn rechter kies en als hij daar mee klaar is, voel ik met mijn tong dat er nog maar een klein randje van overeind staat. Gloeiende, gloeiende, het zal wel nodig geweest zijn maar waarom zag hij dat niet op de foto? Bij het vullen van de kiezen waarschuwde hij mij dat ik er nog wel een aantal dagen flinke napijn aan over zou houden. “Ook dat nog”, dacht ik. Daarna werd er een soort wasvorm op mijn ondergebit gedrukt waar ik keihard op moest bijten. Toen dat uitgehard was, werd daarop een pasta gesmeerd die ik opnieuw in mijn mond kreeg en die minstens 2 minuten moest uitharden voor de definitieve vorm. Uiteindelijk kon ik de stoel verlaten en mocht naar de wachtkamer. Na 5 minuten werd ik naar binnen geroepen om overleg te plegen over de rekening. Ik bleek volgens hem niet voor alle kosten verzekerd te zijn. Want een kroon en nieuw frame kosten veel geld. Nu heb ik last van dubbele napijn.

Grand Prix

Het Grand Prix seizoen start komende weekend, zowel voor mij en Max. Terwijl Max wat bredere banden laat monteren, houd ik het bij dezelfde van vorig jaar.

Ik heb ze goed gecontroleerd, nadat ik bij een training lek had gereden, op beschadigingen en slijtage.

In zo’n inkepinkje zit vrijwel altijd een stukje glas of een minuscuul klein scherp steentje, die op den duur een lekke band veroorzaken.

Ook de reserve binnenbanden nagekeken. Daar vond ik er 2 met een lek ventiel, dus vervangen door nieuwe.

Gisteren een trainingsrit gemaakt van 105 km naar 

Een snoeiharde en koude wind die mij op de terugweg door de duinen naar huis blies. Ik ben er klaar voor en ik hoop Max ook?

Het mysterie van Zeist

Omdat ik nogal een gevoelig jochie ben, werd ik gisterochtend wakker met heimwee. Ahhhh, zielig! Verstandige Treeske heeft daar alle begrip voor en laat mij dan weer terugkeren naar de kust. (ken je dat liedje?) “Dan zal ik je wielerkleding, die ik gewassen heb even pakken”, riep zij ijverig. Opeens zei ze, “ik mis je koersbroek”. “Geen idee”, bromde ik terwijl ik meer tegen het heimwee buikgevoel vocht. Wat bleek het geval, ik was vrijdag gaan mountainbiken, wat niet helemaal lekker ging vanwege een aanval van een hond, midden in het bos. Wist het loeder van mij af te slaan dmv een flinke tik met mijn fiets. En heb daarna met de daver in het lijf verder gereden. Dan lukt mtb-en niet goed meer, dat moet soepel gaan en niet met een verkrampt lijf. Thuisgekomen had ik mijn bovenkleding laten luchten aan de waslijn en mijn ondergoed in de waszak gedaan. Toen ik ’s avonds de kleding binnen wilde halen goot het van de lucht en heb ik het laten hangen tot de volgende morgen maar door de windstoten lagen ze toen verspreid door de tuin.Treeske ze daarna gewassen en mistte plots mijn koersbroek bij het opvouwen. Tijdens het ontbijt probeerden wij er samen achter te komen waar de broek gebleven was. Ik had de tuin nogmaals doorzocht en zelfs op het schuurdak gekeken. Op een gegeven moment viel het kwartje, ik had hem in mijn waszak gedaan die ik altijd mee naar huis neem. Treeske had die broek helemaal niet gewassen, hi hi! Zo werd het mysterie van Zeist simpel opgelost. En ook mijn heimwee. Heerlijk!