Bokshouding

Na een zeer onrustige nacht, schrok ik vanmorgen wakker met mijn enorme Hulkenvuisten gebald voor mijn gezicht in de bokshouding. Gloeiende, gloeiende, wat eng! Want normaal ben ik helemaal niet zo agressief. Wel wild! Ik wijd het aan wat ik gisteravond op de tv gezien heb, van wat ik nu wel kan noemen, het boksgevechts van de eeuw. Twee sterke mannen (bijna Hulken) stonden met ontblootte bovenlijven elkaar zo hard mogelijk op elkaars gezichten te rammen, terwijl er 90.000 man/vrouw toekeken voor € 100 per toegangskaartje. De beide boksers ‘verdienden’ binnen een uur, elk meer dan 20 miljoen euro. Aan de ene kant denk ik, had ik ook maar zo een vak geleerd maar aan de andere kant blijf ik liever Hulk.

Advertenties

Motivatie

Ik heb van de week het besluit genomen om de verkoop van mijn boek #Helletocht door mijn uitgeverij  #triggertree in Harderwijk te laten verzorgen. Vanmorgen heb ik in een aangenaam zakelijk verlopen gesprek de aantrekkelijke voorwaarden besproken, waarna ik mijn toestemming verleende. Ik bemerkte dat het in eigen beheer uitgeven een te grote geestelijke belasting werd. Bovendien bleek het verkopen van het boek onbewust als een rem te werken op mijn verdere activiteiten als schrijver. Nu ik bevrijd ben van deze last, merk ik onmiddellijk dat ik de motivatie heb om verder te schrijven. Het loeispannende jeugdboek ‘De man met het masker’ is in de eindfase beland. Dat betekent, redigeren, een omslag foto en de tekst op de achterflap dienen nog gedaan te worden. Mijn volgende boek met de voorlopige titel ‘Onrust in de duinen’ is halverwege klaar. Gemotiveerd ga ik nu verder, omdat ik heb geleerd dat ik mij met schrijven bezig moet houden.

Be-lach-elijk leuk

Ik ken Treeske nu zo’n dik jaar en weet dat zij heel pienter, nieuwsgierig en humoristisch is. Wij lachen samen heel wat af, soms bij het be-lach-elijke af. Verleden jaar reden wij een rotonde op in Italië en die had enkel één oprit en één afrit. Nou dat heeft zij meteen door en omdat ik dan haar vraag al verwacht (snap jij dat nou?) staan we even later hikkend van het lachen langs de kant van de weg. Het was ook een be-lach-elijke situatie.

Gisteravond dook ik depressief in bed en Treeske zei, “slaap lekker”. Ik verstond, “ik zet de wekker” en vroeg haar waarom. De nacht werd daardoor een half uur ingekort vanwege de lach. En daarbij steek je elkaar steeds aan.

Nu speelt zij de laatste tijd legpuzzels op haar tablet. Daarbij begint ze met de randen te leggen en vraagt plots aan mij of ik even mee wil helpen zoeken, naar een stukje wat volgens haar dan zogezegd op de grond is gevallen. Nou dan lig ik compleet in een deuk.