Sjaak Stevens

Marja’s zwijmelen

Advertenties

Jij zag alles gebeuren

Tijdens onze fietsvierdaagse in Drenthe gebeurden er zoveel dingen. De eerste dag veel lol gehad vanwege de natte weersomstandigheden, wat ik normaliter verschrikkelijk vind.

De tweede dag langs het voormalige deportatiekamp Westerbork gereden. Dat is helemaal niets voor mij want daar ben ik enkel maar aan het huilen. Zeker bij de plek waar de namen en de leeftijden worden opgenoemd die allemaal richting Auschwitz gingen. Bijzonder confronterend!

Daarom maar even verderop op een bankje gezeten, wachtend op mijn vriendin die wat meer van het kamp wilde zien. Vanaf die plek had ik uitzicht op een dikke boom en bedacht, “jij zag alles gebeuren, 102.000 mensen zag je hier langskomen………!”

Hocus pocus

Wij zijn op dit moment de Drentse fietsvierdaagse aan het rijden. Vandaag opnieuw genoten van de prachtig mooie natuurlijke omgeving en het goede fietsweer. Nadat wij vanuit een fietspad een weg opdraaiden werd ik daar aangesproken door een mevrouw die wat paniekerig riep, dat hij het niet meer deed. “Zal ik even kijken”, vroeg ik haar behulpzaam? “Heel graag”, riep de mevrouw wijzend op een elektrisch aangedreven driewieler met een duozit erop. Om mij heen herkende ik diverse geestelijk gehandicapten mensen. Het enige wat mij te binnen schoot was om de batterij even los te halen en hem er opnieuw in te schuiven. Dit omdat men mij had verteld dat de batterij goed was opgeladen. Ik trok de batterij eruit en bekeek de contactpunten die er schoon en niet vervormd uitzagen. Vervolgens probeerde ik de batterij opnieuw in de slede te krijgen maar dat was niet gemakkelijk. Opeens schiet hij er plotsklaps wel in en ik hoor een klik die mij zei dat hij goed op zijn plek zat. De bestuurder gaf aan dat het display een volle batterij aangaf maar dat hij dat ook had gedaan terwijl de fiets geen ondersteuning had. Ik riep simpel, “hocus pocus pilatus pas, ik wil dat je weer een electrische fiets was”. “Probeer hem maar even uit”, beval ik beide bestuurders. De fiets had vanaf dat moment weer ondersteuning en ik was de held van de dag. Ik werd door iedereen bedankt, gelukkig niet gezoend en men vervolgde allemaal weer blij hun weg.