Begrijpelijk

Zojuist een bezoek gebracht aan mijn nieuwe psychiater. Was best gezellig! Zij vroeg mij een stuk of 10 vragen te beantwoorden. Vulde een bloedpriklijst in en verkondigde daarna doodleuk dat zij van baan ging veranderen, dus dit was ook meteen ons laatste gesprek.

Nu heb ik dat in de laatste 15 jaar al zo’n 20 keer meegemaakt, zodoende keek ik daar niet meer van op. Toch ga ik mij dan afvragen of dat misschien aan mij ligt? Daarom ben ik even gaan Googlen. En vond ik het volgende.

Ter indicatie: als beginnend afgestudeerde in dienst van een algemeen ziekenhuis verdien je, conform de Arbeidsvoorwaarden Medisch Specialisten (AMS), per jaar een bruto salaris van ongeveer € 70.000,- voor een 45-urige werkweek. Het salaris kan oplopen tot zo’n € 130.000,-.

Ik begin het een beetje te begrijpen, zeker als je bij sommige vacatures de randzaken meeneemt. Bijvoorbeeld €20.000 vestigingskosten + 10% bovenop het salaris e.d.

En ik? Ik ben ook slimmer geworden! Ik ga achterover in een stoel hangen met mijn beide handen in mijn nek, maar niet voordat ik op de knop ‘play’ heb gedrukt van mijn oude cassetterecorder, die opnieuw al mijn klachten ten gehore brengt.

Advertenties

Toilet ongelukjes

Het kan verkeren dat er in je huis allerlei ongelukken gebeuren, b.v. van vlam in de pan of van de trap af mieteren. Bij mij gebeurden de meeste ongelukjes op het toilet, zeker in het grote gezin waar ik verbleef.

Een kind, dat al dacht zo groot te zijn, om zelf op de bril te klimmen maar na enkele mislukte pogingen over mijn voeten plaste.

Een kind dat achter de gesloten deur in paniek bleef brullen, omdat de deur niet meer van het slot af wilde, waarna ik het vanaf de buitenzijde met een schroevendraaier het slot open kreeg.

Het toilet papier helemaal op en daar te laat achter komen.

Een bij het scheefzitten plotseling een bewegende toiletpot door een losschietende bevestigingsbout.

Bij hoge nood op een pot gaan zitten met een omhoogstaande bril.

Een bril, die vanwege de plastic bevestiging, plots afbreekt bij een bepaalde houding.

Bij hoge nood op de afsluitdeksel terecht komen.

En het ergste wat ik ooit meemaakte, was, op de steel van een vergeten toiletborstel neerploffen. Gloeiende, gloeiende!

Doorgeslagen

Mijn stemming is compleet doorgeslagen naar de manie. De manie, die heerlijk voelt maar waarbij het een totale chaos is in mijn hoofd. Alle emoties staan op superscherp. Ik zie, ruik, hoor, voel en denk super scherp. Ik heb energie voor tien maar door de chaotische gedachtengang komt er niets uit mijn handen. Talloze uitvindingen borrelen op in mijn hoofd, waarvan ik nu al zeker weet, dat ze reeds zijn uitgevonden. Het knetterhyper zijn, zou mij wel helpen met grote sportieve prestaties. Maar uit ervaring weet ik dat ik de deur niet moet uitgaan. Ik zou mijzelf en anderen in gevaar brengen met mijn acties. Compleet blind zou ik door het verkeer gaan. Zet mij ook niet in een winkel want ik koop alles wat ik niet nodig heb. Het GROTE MOETEN in de manie is bij mij geboren. Alles MOET, MOET, MOET! Dit is de ‘leuke’ kant van de bipolaire stoornis. En sommige denken mij te helpen. Ik ben op generwijze te helpen, alleen in crisissituaties, zet mij dan in een isoleercel en spuit mij plat. Terwijl ik dit schrijf, zit de eerste Valium pil er in. Ga nu de tweede nemen want ik merk nu al dat hij onvoldoende werkt. De manie is nl heel sterk aanwezig. Als pil twee onvoldoende werkt, neem ik mijn aller zwaarste pil in. Want aan een op hol slaande Hulk heeft niemand iets. Tot ziens, tot de volgende depressie.

De spoken liegen

Vandaag, vandaag voel ik ze vliegen

De spoken in mijn hoofd

Waarvan ik weet dat ze liegen

Van mijn verstand beroofd

Voel ik steeds de waan

Die roept ga daar staan

Naar hetgeen waar ik niet wil

Want het is daar zo stil

Ik ben daar niet blij

De dood trekt er aan mij

De spoken duwen en roepen, doe

Ik wil niet, wil niet, ben zo moe

Krachtenloos vecht ik tegen hun wil

Ik kan er niet meer tegen

Neem daarom een valium pil

Dat is mijn redding en zegen

Cocu

Misschien kent u hem de trainer van voetbalclub PSV. Ik heb niets tegen die man maar ik word nu elke dag met hem geconfronteerd. We leven tegenwoordig in een tijd van piepjes, bliebjes, pingeltjes, belletjes en andere geluidjes, die ons ergens op willen wijzen. Eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Maar bij mij gebeurt er iets vreemds met mijn Samsung smartfoon. Iedere keer als ik hem wil opladen en het stekkertje erin steek, hoor ik hem zeggen, “Cocu”.

Bij u ook?

Verleid

Ik geef het maar ruiterlijk toe, ik ben gisteren op bijzondere wijze verleid. En erger nog, ik heb mij er zelfs aan over gegeven. V R E S E L O O S gewoon. (Hulken zijn nl nergens bang voor) Ik had het plan om mijn zus op te zoeken die in Nijmegen woont. Zodoende trok ik de stoute racefietsschoenen aan, besprong mijn carbon ros en vertrok richting zussie. Probleem met haar echter is dat zij heel vaak niet thuis is. Dus nam ik daarvoor slim mijn maatregelen mee.

Heel veel uren later, bleek dit niet nodig, want zij was net thuis gekomen. Ik fietste heerlijk met goede benen door bossen, weilanden en over dijken, totdat een rivier mij de weg versperde. Normaal fiets ik daar doorheen, omdat ik niet kan zwemmen, maar nu nam ik een pontje.

Gezwind reed ik verder en in de buurt van het plaatsje Andelst reed mij een grote tractor met een mestinjecteur erachter voorbij. Onmiddelijk dook ik daarachter ‘in het wiel’. Het gevaarte reed rond de 40 km/uur, dus schoot ik lekker op. Hij sloeg op een gegeven moment rechtsaf en ik zie daar op die hoek een bord in rode letters (dat voor fietsers geldt) Nijmegen staan. Dus ik dacht, “top, ik zit goed”, en volgde het gevaarte nog lange tijd, totdat ik bij de brug kwam waar ik de rivier de Waal over moest. Daar bleek nergens een oprit van de brug te bekennen.

Onder de brug doorgereden kwam ik een bord tegen, dat ik de Waaldijk naar Nijmegen moest volgen. Op een gegeven moment zag ik aan de overkant van de rivier mijn doel liggen maar ik kon er nergens oversteken. Uiteindelijk na vele kilometers een brug gevonden waar dat wel kon en ben via de andere zijde van de rivier zo goed als mogelijk de kade blijven volgen. Nu woont mijn zussie in een wijk van ‘draaien en keren’ zodoende kwam ik daar pas rond 14.00 uur aan, met veel te veel kilometers op de teller om de terugreis te aanvaarden. Daarop heb ik mijn particuliere chauffeur gebeld, die mij kwam ophalen. Al met al werd ik verleid door een mestinjecteur die ook nog stonk maar waarbij ik wel lekker in de luwte kon fietsen.