In de boot genomen

Vandaag had Trees een uitje met een groep mensen die samen een bewonersgroep vormen. Het werd geen reisje langs de rijn, rijn, rijn (zoals het liedje gaat) maar langs de vecht, vecht, vecht. (owww, daar bestaat geen liedje van)

Hoe leuk zou het zijn om haar daar te verrassen, dacht ik, dus klom ik op mijn racefiets en reed eerst naar de vecht. Ik had vernomen dat zij in Maarssen op de boot zou stappen en naar het keerpunt zou varen bij

Toen ik daar naar toe was gereden, heb ik de boot niet gespot. Omdat er nogal wat bomen en struikgewassen langs de oever groeide, en bovendien het verkeer er erg druk was, had ik moeite om de boot te vinden. Maar plots was hij daar en ik spring vlug van mijn fiets en maakte de foto’s met mijn vinger voor de lens. Ik brul heel hard, “Treesje” en zie haar verbaasd opspringen en terwijl ik naar haar zwaai hoorde ik velen aan boord lachen.

Aan u de vraag, “waar zit Treesje”?

Ik ben de boot niet meer achterna gefietst om eventuele betere opnamen te maken, omdat het er voor mij gewoon gevaarlijk was en het verrassingselement al was geweest.

Wie weet wiet

Na een paar keer er te zijn langs gereden, wist ik het zeker, hier groeiden hectares wietplanten.

Zo maar ergens in het Drentse landschap.

Nu had ik ooit vernomen dat wiet een sterke geur afgeeft. Echter, hoe ik ook snuffelde, bij dit veld niet. Even verderop zag ik een bord staan en las daar even wat erop stond.

Toen zag ik dat de dingen soms niet zijn zoals ze lijken.

Trump’s autootje

Vannacht heb ik Trump’s autootje apk gekeurd. Hij reed in een oud type Renault Twingo. ‘Meneer’ wenste uitdrukkelijk dat hij er op kon wachten. Slurpend aan een bekertje koffie hield hij mij met zijn sluwe varkensoogjes streng in de gaten. Ik volgde het keuringsstramien en toen ik bij de banden was aangekomen, keurde ik zijn linkerachterband af. “Put a new one, put a new one on, I’m in a hurry” riep hij gebiedend, waarna hij op zijn phone twitterde dat zijn achterband stuk was. Ik vervolgde mijn normale werktempo maar toch had ik in recordtijd de band vernieuwd. Daarna hoefde ik enkel nog het uitlaatgas te testen en de koplampafstelling te controleren. Bij dat laatste scheen er een lamp verkeerd en toen ik die bij wilde stellen, brak de verroeste stelbout af. Toen ik hem zei dat de reparatie wat langer ging duren, sprong hij van oranje op rood. “I’m de president of the USA”, brulde hij mij toe. “Daar is de plee”, riep ik rijmend. Naar adem happend zwaaide hij wild met zijn armen en liep stampend door de garage. Opeens stond hij stil en met zijn vinger priemend naar mij riep hij, “dream on boy”. “Dacht het niet”, zei ik en schoot wakker.