Einstein

Met grote dankbaarheid en blijdschap wil ik u kennisgeven van de geboorte van mijn Ein stein. Ik verbind er meteen een quiz aan. Een soort van wie van de drie is de niersteen?

Raden maar?

Advertenties

Doos

Mijn oudste zoon is altijd heel erg ondernemend geweest. Hij heeft nu dus ook een goedlopende eigen zaak en dat zat er al jong bij hem in. Als ukkie maakte hij voor koninginnendag een kijkdoos. Hij hoefde maar aan enkele personen die dag te vragen, “wilt u in mijn kijkdoos kijken?” “Het kost een kwartje”. Als de mensen eenmaal gekeken hadden moesten ze zo hard lachen, dat al vlug de volgende nieuwsgierige in de rij stond, voor een kijkje in de doos van dat kleine mannetje. Er hing namelijk een briefje in, met daarop geschreven, “bedankt voor uw kwartje”.

Gerrit Smeek

Toen wij onlangs aan de ontbijttafel zaten te eten, zagen wij door het voorraam een auto parkeren bij ons voorop de stoep. “Oh nee hé, daar heb je Gerrit Smeek”, riep Treesje een beetje paniekerig uit. Vervolgens sprong zij van haar stoel en verstopte zich achter de tafel terwijl zij mij beval ook dekking te zoeken. Echter, ik was te laat want het gezicht van Gerrit verscheen reeds voor het raam en hij keek mij recht aan. Toen ik de voordeur opendeed, vroeg hij mij met een schor klinkende stem, “is Trees thuis?” “Ehh ja, komt u binnen, nodigde ik hem. In de huiskamer gekomen ging hij zonder te vragen op de bank zitten, nam zijn pet van zijn volledig kale hoofd en draaide die met zijn handen rond. Trees, die inmiddels tevoorschijn was gekomen zei vrolijk tegen hem, “he, die Gerrit, hoe is het met jou?” Met een wat verdwaasde blik keek Gerrit Trees aan en zei na een angstvallige stilte, “niet goed, Trees, niet goed!” Met zijn handen trok hij nu aan de pet en keek schichtig om zich heen. “Ik, ik……..ik ga zeer binnenkort dood, Trees”, zei hij bijna fluisterend. Er viel even een stilte waarbij een ieder van ons met zijn eigen gedachten bezig was. “Dood………?”,vroeg Trees zacht, haar handen om de rugleuning van de stoel klemmend waar zij achterstond. “Ja, en daarom ben ik hier”, zei Gerrit resoluut. “Je weet Trees, dat ik kind noch kraai op deze wereld heb, maar ik kan je vertellen, dat ik heel veel bezittingen heb”. Ik keek ondertussen van Gerrit Smeek naar Trees en vice versa. “Wel Trees, het doel van mijn bezoek is om al mijn bezittingen aan jou achter te laten”. “Jij had voor mij steeds een luisterend oor, ik kreeg met mijn verjaardag altijd een kaartje van je, dat deed mij bijzonder goed”. “Nou Gerrit, maar dat wil ik helemaal niet”, riep Trees uit nadat ze even erover had nagedacht, “geef het maar aan een ander, ik heb het niet nodig”. Op zijn beurt keek hij haar lang aan en zei toen, “Trees ik smeek het je”, waarmee hij zijn naam eer aan deed. “Al mijn landgoederen, huizen, boten, stoeterij, een goed draaiende winkelketen en een enorm pakket met verschillende aandelen zijn voor jou”. “Weiger mij het niet, ik leef hooguit nog twee dagen, ik laat mijn notaris contact met je opnemen”. “Geef mij even een kopie van je ID-bewijs, dan komt alles goed”. Nadat Trees hem het gevraagde nog steeds verbouwereerd had gegeven, stond hij op en zette zijn pet weer op. Daarna gaf hij ons een hand en zei als laatste tegen Trees, “bedankt meisje, zorg goed voor mijn bezit”. Daarna vertrok hij zonder omkijken en liet ons verbaasd achter. Verleden week belde de notaris, die eerst specifiek mij aan de telefoon wilde hebben. Na mijn groet hoorde ik hem zeggen, “heeft u fijn gedroomd?”

Ploegen

Het mistige/regenachtige sombere novemberweer doet mij terugdenken aan de ploegtijd op onze boerderij. Wij waren in het ‘rijke’ bezit van een rupstractor, merk International Harvester D6 van Amerikaanse makelij.

http://www.tractorshed.com/photoads/upload/119234_opt.jpg

In één woord, het was een ‘kreng’! Mijn vader kocht hem als occasion tesamen met een andere boer, want hij werd enkel gebruikt bij het ploegen. Ik weet nog, dat toen meteen de versleten sprockets (tandwielen die de rupsen aandrijven) moesten worden vernieuwd. Hij liep op petroleum en je behoorde hem te starten op benzine. Zodra de motor iets was opgewarmd, kon je overschakelen naar de goedkopere brandstof. Maar dat was meteen het volgende probleem, als hij wilde starten? De 6 volt accu had nooit voldoende power om de motor te doen aanslaan, dus probeerden wij het met ouderwets aanslingeren. Omdat we daar hondsmoe van werden deden wij dat ombeurten. Zodra mijn moeder ontdekte dat wij ‘de rups’ wilde starten, begon zij met het bakken van een appeltaart. Liep hij uiteindelijk eenmaal, dan kregen wij een stuk appeltaart. Om die reden wilden wij de motor niet meer uitzetten en ploegden in wisseldiensten vaak dag en nacht door. Als jongetje van 13 zat ik dan ’s nachts onbeschut op die tractor met veel kleding aan omdat ik constant stil zat. In slaap vallen deed ik niet, want het geheime wapen van de rups was dat hij geen knaldemper in de uitlaat had maar gewoon was uitgerust met een rechte pijp. Ik hoorde ook altijd, als ik uit school de polder infietste, dat mijn vader aan het ploegen was. Mijn vader sliep amper tijdens die ploegmarathons, want hij was zeer bezorgd om mij, daardoor raakte hij zeer vermoeid. Hij had ook nog als hobby om urenlang achter die ploeg aan te wandelen. En als ik bijvoorbeeld een licht stuurfoutje maakte, nou, dan waren de rapen gaar! Het allermooiste was ooit toen hij zelf de rups bestuurde en opeens, “ho, ho”, riep, omdat hijzelf een fout maakte. Dus ging ik ernaast lopen en brulde boven het geknetter van de motor uit, dat hij er zelf opzat. Vlug duwde hij daarna de koppelingshandel naar voren, zodat de tractor tot stilstand kwam en grijnsde mij wat verlegen aan. Ik lag daarna helemaal gevouwen in het geploegde land en dat later nog met een vermakelijke Sinterklaasrijm flink ingewreven.

Interview

Van veel plannetjes heden komt niets terecht vanwege niersteenproblemen en daarbovenop een depressie. Bij beide zijn flinke vermoeidheidsverschijnselen aanwezig, weet ik uit ervaring. Voor vandaag zou ik meedoen aan een radio interview om daarin een verhaal te vertellen. Nou, vanmorgen maar afgebeld, want in depressie kan ik niet goed nadenken. En met de opspelende niersteenklachten zou het een uhhh, uhhh, auw, auw, intervieuw geworden zijn. Ik kreeg n.l. verleden week van een redactrice, die werkt bij radio Noord-Holland een bericht met de vraag of ik hier aan mee wilde werken? Zij was op het idee gekomen door mijn blogverhalen. En zij dacht als je zo kan schrijven kun je dat ook wel vertellen. Zodoende hadden wij bij ons eerste contact wat verhalen doorgesproken en toen meteen gekozen welke het zouden worden. Tijdens het afzeggen heb ik ook laten blijken, dat ik er in betere tijden weer voor open sta. Maar dat blijft moeilijk, want ik kan in een uur tijd van stemming verwisselen. Trouwens heerlijk geslapen vanmiddag.