Kaartje

Op mijn verjaardag krijg ik altijd wel een felicitatie kaartje. Maar op mijn 65e, kreeg ik wel een bijzonder mooi kaartje.

Daarop een afbeelding van een bijzondere overheerlijke kerel. Met daarin geschreven een fabelachtige mooie tekst.

Voor overheerlijk mag je ook overjarig lezen. Dat keur ik ook goed!

Advertenties

Overleden

Mijn grote vriend is op 90 jarige leeftijd overleden. Hij was missionaris bij de orde van Mill Hill en lang werkzaam in Kameroen. Na zijn zware tropenjaren waarbij hij meerdere malaria aanvallen overleefde, kwam hij als eerste mens bij de verschrikkelijke ramp van het Nyosmeer aan. http://nl.gowikipedia.org/wiki/Nyosmeer Daarna kwam hij in zijn ‘rustjaren’ in de Apostel kerk te Beverwijk werken. Verleden jaar vertrok hij naar het rusthuis van Mill Hill in Oosterbeek, waar ik hem afgelopen januari nog bezocht.

Vandaag wordt hij daar begraven. R.I.P. lieve pater, je was een échte man Gods.

IJskoud

Aanstaande woensdag en donderdag wordt het ijskoud. De harde wind zorgt voor zeer lage gevoelstemperaturen. Dit doet mij terugdenken naar een 175 km lange schaatstocht die ik reed op 17-02-1986. Terwijl het weerbericht goed was de vorige dag, bleek het de gehele dag heel erg hard te waaien. Zo verschrikkelijk hard, dat er amper tegenin te schaatsen was. Als ik stilstond, werd ik achteruit geblazen, zodat ik dan maar dwars op de windrichting ging staan. De enorme kou en de storm was debet aan de krachten van de deelnemers. Je kon er niet tegenop eten. Bij kou verbrand je namelijk enorm veel calorieën. Bovendien hoorde ik achteraf, dat veel deelnemers hun kruis niet goed hadden beschermd, zodat de boel daar bevroor. Ik had onder mijn broek, een uit een vuilniszak geknipte ‘korte broek’ aangetrokken, zodat ik daar geen last van had. Waar ik wel last van had, waren de vele valpartijen vanwege het op het ijs gewaaide zand. Bij een zeer zware val, waarbij ik over de kop sloeg halverwege de tocht, bleek later dat er een wervel in mijn rug was verschoven, wat heel erg pijnlijk was. Aan opgeven dacht ik niet, simpel om het feit, en dat is gewoon een bizarre situatie, ik kon niet helder nadenken bij die verschrikkelijke kou. Ik heb vele verhalen gehoord van andere deelnemers over de belevenissen van de tocht. Sommige hielden er nachtmerries aan over. Jan Koene, ijsmeester van Jisp, (even naar rechts scrollen, man met gele muts) http://www.rtvnh.nl/nieuws/96187/Voorlopig+geen+Bannetocht+%21%21 hebben ze van het ijs moeten dragen, want hij kon op eigen kracht niet meer lopen. Hij vertelde mij, “wij zaten niet na afloop in de kroeg, nee, wij lagen op de vloer!” Ikzelf moest op de terugweg het koppelingspedaal van de auto met twee benen in trappen, met een been lukte het niet, zo krachteloos was ik.

Meer hierover is te lezen in mijn boek Helletocht. Te bestellen bij Bol.com

Ik ga a.s. donderdag ergens in een polder staan of schaatsen om die extreme kou weer eens her te beleven.

Koorts

Na verleden week een flinke griep overleefd te hebben, stond ik vanmorgen op met hevige koorts. De rillingen liepen bij mij over de rug. Het fenomeen schaatskoorts waart hier rond die de Hulk totaal in zijn greep heeft. In gedachten zie ik mijzelf over de komende natuurijsvlaktes jakkeren. Diep door mijn knieën zakkend gons ik met een perfecte techniek over het zwarte ijs. Korte snelle slagen tegen de koude wind in, waarbij ik af en toe een vreugdebrul uitstiet. Met wind in de rug flits ik met rustige lange halen over de ijsvloer. Wat een onwerkelijk mooi gevoel!

Nu de realiteit! Ik kan dat namelijk weer sinds de CBD-olie.

Domme Hulk! Je hebt in jaren niet op het ijs gestaan ivm de medicatie die je neemt, waarvan je erg trilt vooral bij inspanningen. En als één sport inspanning vereist is het schaatsen. Ook ‘krabbelen’ word al moeilijk voor je, laat staan om die verschrikkelijk moeilijke techniek vol te houden. Je bent ongetraind! Echt, na 100 meter zak je figuurlijk door het ijs. Hulk, wat heb jij nog op natuurijs te zoeken?

Oké, dan volg ik de aangeleerde cognitieve gedragstherapie. ‘Breng gevoel en verstand op één lijn en maak dan pas een beslissing’

Gloeiende, gloeiende, dit word heel erg moeilijk voor mij. Ik ben bijna van de chemische medicatie af. Mogelijk dus ook van het trillen, hoewel ik niet weet hoelang het spul doorwerkt.

Laat ik het volgende afspreken. In volledige veiligheids verpakking, helm, knie, heup, elleboog en polsbescherming ga ik proberen de 35 km lange eilandspoldertocht te schaatsen, die ik als 9 jarig Hulkie in 1963 voor het eerst reed. De startplaats is Graft. Mocht dat lukken en ik blijf heel, dan verderop in de week ook nog de 30 km lange Bannetocht, met de startplaats Jisp, alwaar ik in 1986 de verschrikkelijke, ontzettend zware Helletocht aanving.

Het is mij helemaal duidelijk, met koorts stap je je bed in. Met schaatskoorts het natuurijs op!