De Hulk en de homo

Nu ik vanwege de CBD-olie de vele klachten van de bipolaire stoornis niet meer ervaar, moet ik flink wennen aan mijn nieuwe leven. Wat een vrede en rust geeft het, dat ik niet meer constant hoef te vechten tegen mijn gevoelsleven, waardoor ik steeds opnieuw in vreemde situaties verzeild raakte. Als je jezelf door ziekte laat leiden (lijden) enkel door je gevoel, kom je in een wereld die jullie niet kennen. Dat is een wereld vol wanen, angsten, psychoses en wat ik altijd zo noemde, ‘het grote moeten’. Doordat ik mijzelf geen leiding meer kon geven maar wel in allerlei gewone levensomstandigheden terecht kwam, kon ik daar niet goed mee omgaan. Vroeger werd je dan ‘gek’ genoemd en meestal opgesloten in een gesticht. Het grote moeten in het leven van de verwarde m(J)an trok een zeer zware wissel in mijn leven destijds en leidde vaak tot heel vreemde situaties.

Volgens mijn gevoel moest ik in het voorjaar zo snel mogelijk bruin worden. Een normaal mens stapt dan naar een zonnestudio maar ik kwam niet eens op dat idee. Nee, ik lag als een soort braadworst op een stretcher in de achtertuin te bakken. Plots schoot in mijn gedachte dat niet alles bruin werd van mijn lichaam en ik begon erop te broeden dat ik dat beter op het naaktstrand kon doen dan open en bloot in mijn inkijk achtertuin. Het grote dwangmatige moeten kwam in mij op. Zodoende trok ik op een mooie zonnige dag de stoute schoenen aan, in mijn geval Crocks en reed richting strand naar een gedeelte tussen Wijk aan Zee en de Noordpier van IJmuiden. Ik sloop over een veel gebruikt onverhard voetpad door de duinen naar het strand. Op een paar mensen na was het strand leeg. In een mum van tijd lag ik in mijn blote Jodocus gestrekt op mijn badlaken, dicht tegen de duinenrij aan. Wat een heerlijk gevoel (en voelen kon ik toen enorm, weet u nog?) was dat, om nu eens de lichte zeebries te ervaren op een plek waar hij normaal geen vat op had. Van de weeromstuit werd het gevalletje plotsklaps een mast, om in zeetermen te blijven spreken.

Toen zag ik in de verte een homo sapien opstaan en zich in mijn richting begeven. Dichterbij gekomen zag ik aan zijn lichaamsvormen duidelijk dat het een homo was. Voor de geïnteresseerden onder u, hij had een kleintje. Nog dichterbij gekomen bestudeerde hij mij lang en aandachtig. Daarop trachtte ik mijn kop in het zand te steken maar daar stak het badlaken een stokje voor. Zodoende draaide ik mij om, niet beseffend dat ik nu een nóg beter beeld aan de homo verschafte. Aandachtig kwam de homo op mij af en……leek opeens van de aardbodem te zijn verdwenen. Wat bleek, hij was in een kuil gestapt die door een Duitser was gegraven. Nou, maak nooit de fout om op het strand je in een kuil van een Duitser te begeven, je kunt beter in een slangenkuil stappen. Gloeiende, gloeiende, wat ging die Duitser tekeer tegen die arme homo. “Mensch, das sind unsere keule”, hoorde ik hem de legendarische woorden schreeuwen. Dat laatste woord had iets met Keulen en Aken te maken. Dit voorval gaf mij de gelegenheid om mijzelf razendsnel aan te kleden en met het badlaken achter mij aan trekkend, de duinen in te vluchten. Omkijkend zag ik een enorme bierbuik achter een homo aanhollen. Dat was niet het ergste, ik leefde sindsdien met blanke billen voort.

Advertenties

27 thoughts on “De Hulk en de homo

  1. Zo’n bipolaire stoornis is niet van de poes. Blij dat er middelen zijn om hieraan te verhelpen.
    Toch een raadsel waarom mensen ‘overal bruin’ willen zijn, terwijl niemand op straat daar iets van merkt. Toch hebben wij zo’n naaktstrand ook wel eens geprobeerd, meerdere keren zelfs. Niet zozeer omwille van het getinte kleurtje overal, maar vooral voor de vrijheid die je er ervaart en het wegvallen van het taboe over naakt. Taboes en Pannenkoek horen niet samen :).
    Wat die ‘homo’s’ betreft – hebben die per definitie allemaal een ‘kleintje’ dan? Beetje rare redenering :). Jammer dat je werd geconfronteerd met die man met (allicht?) minder gepaste bedoelingen. Zo was ik ooit op zo’n strand waar een man van middelbare leeftijd met een sneeuwwit achterwerk en zwembroek in z’n hand gepropt traag langs handdoeken liep waar dames lagen te zonnen, hen bijna kwijlend onderzoekend met zijn ogen. Tot een stoere man hem erop aansprak en hij als een speer verdween richting textielstrand.

  2. Afgelopen vrijdag ‘moest’ mijn (v)echtgenoot de stad in…. als altijd vroeg hij ‘ga je mee?’
    kun je je zijn grote verbaasde ogen voorstellen toen ik “ja” zei? 😉 😉
    Totaal op mijn gemak liepen we alle winkels door die hij wilde aandoen…
    de volgende dag was hij er nog verbaasd over…

    Die bevrijding… is veel meer dan slechts een woord van een paar letters hè?

    Heerlijk voor je…en voor mij ook 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s