Een tweeling !!!!!

Vanmorgen was ik euforisch omdat ik voor het eerst sinds lange tijd geen niersteenpijn meer voelde. Dus meteen heerlijk in de tuin gewerkt, zie vorig log?

Gisteren een nare dag. Ik moest en zou naar de kerk en heb dat ook overleefd. Echter vlak voor thuiskomst, een Hendrik Groen momentje.

Bij nierstenen dien je zoveel mogelijk te drinken en dat doe ik trouw maar ik kwam te laat voor het toilet. Om 12.00 uur begonnen met het drinken van 1 liter water om een volle blaas te creeëren i.v.m. een echo onderzoek in het ziekenhuis. Omdat ze daarop niet alles konden zien, kreeg ik vervolgens ook nog een CT-scan. Daarna een super sprint getrokken naar het toilet.

Zojuist werd ik gebeld door de huisarts die mij meldde dat ik een tweeling krijg. Een kleine en een grotere. Van de kleine zal ik eerder bevallen omdat die bijna in mijn blaas zat op de foto en ik vermoed, omdat ik nu pijnvrij ben, dat hij nu reeds in mijn blaas is beland. De grootste van de twee zit nog in mijn nier vlakbij de leiding naar mijn blaas. Dat betekent verdorie opnieuw weeën. Heb ik echt geen zin in!

Advertenties

Blad zat

Mijn handen jeukten al enige tijd vanwege het volgend feit.

Verleden jaar had ik dat met zo’n hobby bladblazer opgeruimd. Nu was het blad zo dik bezaaid en nat waardoor ik op het slimme idee kwam om een speciekuip te pakken en deze telkenmale met bezem en grashark als ‘slacouvert’ te gebruiken, te vullen. Daarna de kuip legen aan de straatkant waar de gemeente eerdaags langskomt met een bladzuigwagen om het blad definitief op te ruimen.

Keurig hé?

Klein probleempje, en als de windrichting verkeerd staat helemaal, want van dat wonen we aan de verkeerde kant van de straat, er hangt nog heel veel blad aan de bomen.

I.i.g. blad zat!

Jumblowen

Het is wat met de jeugd van tegenwoordig! Veel van hen vergooien hun toekomst met hun drugs verslaving of blowen. Ook de zogeheten partydrugs zijn erg in. Dat was in mijn tijd toch heel anders. Toen ik op de middelbare school zat en bijvoorbeeld middagpauze had, ging ik nog weleens naar de visboer Flip. Flip (leuke naam trouwens) was een klein zwartharig slim mannetje, want naast de vis verkocht hij ook patat en snacks en dat vlakbij een grote school. Het was er altijd bijzonder druk in de zaak, zodat vrouw Flip hem bijstond. Zij was nog kleiner dan Flip zelf en ik zie haar nog steeds dapper de zakjes patat ver boven haar zwartkrullende hoofd aangeven. Vandaag steek ik vanaf de apotheek de weg over en zie een stel jongens op fietsen bij de Jumbo voor stoppen. Met veel kabaal en ‘mans’ gepraat, klaar voor een hongerig bezoek aan de supermarkt. In het voorbij gaan roep ik “goedemorgen heren, ff lekker Jumblowen?” Er komt plots geen geluid meer uit de groep, totdat er een schallend gelach klinkt over het voorpleintje. “Die houden we erin, meneer”, roept een opgeschoten jongen grijnzend.

Kneetstories

Omdat er op Twitter afgelopen week aandacht werd gegeven aan het overlijden van Gerrie Knetemann 13 jaar geleden, heb ik daarop gereageerd. In het verleden heb ik vaak gefietst en heel wat afgelachen met deze oud profwielrenner. Ik kreeg vanwege mijn reactie de vraag van ene @peedebe of ik hem wat anekdotes wilde sturen t.b.v. het maandblad Ons Amsterdam, waarin een portret van ‘de Kneet’ komt te staan. Nou daar heb ik gevolg aan gegeven. Mogelijk dat er straks mensen zullen lezen, waarom hij nooit naakt op een billboard wilde staan? Of hoe hij zich als bezorgde vader over zijn gevallen dochter Roxane ontfermde. Kortom, een lach en een traan. Ik vind het leuk dat ik mijn bijdrage daaraan kan geven.

Blijf van me lijf

Vandaag een ochtend ‘zorg’ gehad. Moest urine inleveren vanwege bloedcontrole ivm mijn niersteen, waarvan ik vanmorgenvroeg dacht, dat ik er van verlost was. Maar helaas na een plasbeurt met de zeef begon het weer flink pijnlijk te prikken, dus er een Diclofenac pil in gestopt. Daarna naar GGZ Altrecht voor gesprek met mijn nieuwe hulpverlener en dit keer heb ik eindelijk echt een hele goede getroffen. Bij thuiskomst kreeg ik telefoon van de huisarts dat ik mij daar onmiddelijk diende te melden omdat er geen bloed in mijn urine was gevonden maar wel een boel suiker. Mijn antwoord daarop dat zoiets niet mogelijk was, werd in de wind geslagen en zij ratelde meteen het afspraaktijdstip van 11.55 aan mij door. Nou daar ga je dan maar weer voor je goede gedrag! Bij aankomst natuurlijk wachten, kon niet zitten van de pijn en na 5 minuten mocht ik meekomen voor een vingerprikje. Uitslag klopte volgens assistent niet dus nogmaals geprikt met een ander apparaatje en het bleef 4,1 m/mol. “En nu”, vroeg ik haar streng aankijkend. “De dokter komt zo nog even langs om u verder te controleren”, kreeg ik als antwoord. Ik heb daar een half uur op de onderzoekstafel gelegen, zodoende zakte de pijn wat af. Uiteindelijk kwam de dokter mij toen halen en leidde mij naar haar eigen kamer. Eindeloos door blijven vragen, bloeddruk meten, temperaturen en ik kreeg iets op mijn vinger. Daarna nog lichamelijk onderzoek waarbij ik haar vermeldde dat ik enkel last had van een niersteen en dat ik zoiets al vijf keer in mijn leven had meegemaakt. Allemaal te lezen in het landelijk medisch dosier. Maarja, ‘de zorg’ moet wat kosten natuurlijk! Dus kreeg ik een nieuw plaspotje mee, nu met vragenlijst.

Daar mag ik maandagochtend weer mee terugkomen voor nog meer onderzoek. Ik ga er mooi niet heen heb ik besloten. Ik meld mij a.s. maandag gewoon bij een ‘blijf van mijn lijf huis’ aan.