Het spoor bijster

Ik ben het spoor volkomen bijster! Ik volg normaal gesproken andere bloggers en kan daar dan simpel op reageren, als zij een nieuw blog publiceerden. Ik kreeg daar altijd een melding van via een e-mail, maar sinds een up-date van WordPress krijg ik die niet meer. Ik zeg even sorry als ik bij sommige de laatste tijd niet heb gereageerd. Vaak weet ik niet eens hun blognaam en dan wordt het helemaal moeilijk zoeken. Ik ga proberen er een oplossing voor te vinden. De ideeënbus is geopend. Bij voorbaat dank. Dus tot dan en nogmaals sorry!

Advertenties

Vlees braden

Onze boerderij was een aaneenschakeling van gebouwen en bijgebouwen. Natuurlijk hadden die allemaal benamingen, zodat je wist waar je het kon vinden als je wat zocht of iets moest plaatsen. Schrik niet hé? De stal, het gangetje naast tante Kee haar kastje. Het hok, het stalgangetje, de koestal, de zolder. De dors, de berg, de hooizolder, de oude paardenstal, de boet, de boetzolder, het binnenkippenhok, het buitenkippenhok, de plee, de blikken schuur, de stenen schuur en de gierput.

Mijn moeder had het gasstel in de stal staan, waar ook de wasmachine en de fietsen in stonden. Zodat de geuren en dampen met het openzetten van de deur konden verdwijnen. Omdat de tafel waar het 2 pits gasstel op geplaatst was tegen een met stenen gemetselde muur aan stond, beschermde zij die muur tijdens het vleesbraden tegen de vetspetters met kranten.

Tijdens het koffiedrinken met een loonwerker genaamd Piet Zwart, ontdekte ik dat de kranten vlam hadden gevat. “Brand!”, riep ik hard uit en geen seconde later vloog de keukendeur open en Piet Zwart stormde door de deur, hij zag de vlammen pakte een emmer vol water, die altijd als drinkwater voor de koe klaarstond en smeet het water over de vlammen die in één keer doofden. Wij waren allemaal erg geschrokken en mijn vader schold mede daarom mijn moeder uit met de nodige g.v.d.’s, hoe zij nou zo stom had kunnen zijn met die kranten, terwijl dat al jaren goed ging. Wat later trof ik mijn moeder aan, zittend op een aardappelkistje in de boet. Zij zat daar huilend met een koekenpan verkoold vlees op haar schoot. Ik gaf haar een knuffel en beloofde haar dat ik wel iets anders zou versieren om de muur te beschermen. Ze knikte zachtjes.

Suikerberg

Wat heeft die Mark Suikerberg, CEO van Facebook, een mazzel zeg, met die datagate. Hij heeft NIET Hulk’s identiteit verkocht aan derden. Mijn Hulkse toorn zou hem onverbiddelijk hebben getroffen. Miljoenen zou ik van hem hebben geëist, die ik meteen weer zou doorsluizen naar de armen, mocht hij mijn naam hebben verkwanseld. Hulken laten namelijk niet met zich spotten. Maar nadat ik mijn mailadres had gecontroleerd, bleek dat ik hem niet kon aanklagen. Trouwens ik boycot FB al jaren. Lekker puh!

Apenkooien

Verleden week kreeg ik na 3 maanden eindelijk mijn gratis instructieles bij de sportschool. Dat was echt nodig want ik begreep geenszins de werking van de toestellen die daar staan. In die tussentijd leek het meer op apenkooien, zoals ik dat vroeger op school deed. Ik klom in vele toestellen en wrong mij in allerlei bochten om het beoogde resultaat te krijgen, wat dus helemaal fout ging. Ik kreeg van een hele leuke juf de goede uitleg over de apparatuur. En heel raar, bij haar aanwezigheid probeerde ik mij ook nog uit te sloven. Vandaag ontving ik op papier de afgesproken oefeningen, qua gewichten, uitvoeringen en uren…. ehh seconden die ik zou doen. Dus ik aan de gang! Nu, de toiletgang ging meteen goed. Daarna warmdraaien op de roeimachine en vervolgens op een fiets geklommen, alwaar ik via een scherm een parcours reed over een fietspad. Leuk joh, totdat ik daarbij plotsklaps werd ingehaald door een hardlopende kerel die een rolstoel of een kinderwagen voort duwde. Gloeiende, gloeiende! Ik er achteraan! Maar die vent liet zich niet inhalen en net op het moment dat ik de achtervolging wilde opgeven, sloeg hij rechtsaf. Even verderop had een kind zijn fiets dwars op het fietspad geparkeerd. Nou, dat werd een soort 3D situatie, op het laatste moment stuurde de film er mij omheen. Dat was zo spannend dat ik bijna van de fiets afsprong. Daarna naar de apparaten voor krachttraining. Ik probeerde te lezen hoe het ook alweer moest maar die lettertjes waren veel te klein. Gelukkig bracht Treeske uitkomst. Die ging voorlezen hoe het moest, waarop ik de omstanders erop wees dat ik hiervoor mijn persoonlijke secretaresse had meegenomen. Nou, dat sloeg in als een bom, want die gasten konden van de slappe lach geen buikspier oefeningen meer doen. De hilariteit steeg ten top toen ik Treeske vertelde, hoe blij ik was dat de instructrice er niet bijstond, zodat ik het nu wat rustigaan kon doen. Laat zij nou net langslopen en mijn woorden horen. Het werd meteen erg leuk in de sportschool, hoewel er minder of helemaal niet meer werd getraind door velen.

Op de bank slapen

Vandaag getracht een snelle route van Zeist naar Nieuwegein te zoeken om daar op de Lekdijk te komen. Dat lukte mij wonderwel en met een uurtje stond ik op de Lekboulevard.

Om niet dezelfde route terug te fietsen, heb ik de Lekdijk in zuidelijke richting verder gereden. In eerste instantie ging dat nog goed maar ik kreeg langzamerhand hele slechte zwaar verzuurde benen. Moeizaam ploeterde ik naar Dorestad. Tegenwoordig heet dat Wijk bij Duurstede, om mijn voorvader te bezoeken.

Mijn voorvader was in het echt iets kleiner en bovendien heel lieve Noorman. In Dorestad begon het te regenen, dat is nu echt mijn ideale fietsweer, want dan fiets ik op boze adrenaline keihard. Echter, vandaag niet! Mijn benen deden loeizeer, dus op een licht lopende versnelling richting Odijk gereden. Mensen op elektrische fietsen reden mij gewoon voorbij, zo vreselijk snel ging ik. De weg werd natter, ik kouder en mijn humeur………! Daarbij ga ik altijd omdenken en zeg tegen mijzelf, “wat is fietsen in de regen met zere benen toch enorm fijn!” Daarna zag ik de snelheid op de teller onmiddellijk weer oplopen. Vanaf Odijk schakelde ik naar mijn kleine voorblad om ‘uit te rijden’, waardoor ik niet thuis zou komen met zere benen.

Nou, dat hielp dit keer voor geen meter, zodat Treeske mij op haar rug de trap optilde, alwaar ik onder een hete douche ben gestapt. Nu ik dit schrijf doet alles mij zeer, daarom 🎶slaap ik vannacht maar op de bank schat.🎶 Ik krijg mijzelf niet de trap op gehesen en Treesje ligt er al in. Leuk hé fietsen! Ach, het is een probleem dat alle jaren terugkomt, een keer rijd ik gewoon altijd super slecht.