Er naast

Vandaag 39 jaar getrouwd met Hulkinnetje
Gloeiende, gloeiende!
Dat is lang!
Gevierd met een 60 km lange fietstocht over Amsterdam en daarna heerlijk uit eten.
Wij fietsen wat af de laatste tijd, want wij gaan in onze vakantie rond het IJsselmeer fietsen van hotel naar hotel, dus daar moet voor getraind worden.
Wij hopen natuurlijk op ontzettend mooi weer zodat wij er flink van zullen genieten.
En als het toch gaat regenen, het meeste valt er naast.

Bert en Ernie

Men vraagt de laatste week steeds aan mij wat ik van de Tour de France vond?
Ze denken zeker dat ik er verstand van heb omdat ik ook een beetje op een racefiets rond toer.
Maar mijn antwoord daarop is steevast dat ik het dit jaar een kinderachtige vertoning vond.
Met etappewinnaar K3 en de in het algemeen klassement 3e geworden Pino, vermoed ik dat volgend jaar Bert en Ernie aan de start staan.

Digid

Ik weet niet hoe het bij u is maar ik verslind Digid aanvragen.
Als ik het nodig heb, en tegenwoordig wordt er overal een Digid voor gevraagd, kan ik niet inloggen.
Gebruikersnaam in combinatie met het wachtwoord klopt dan zogenaamd weer niet en na 3 keer proberen ben je op zijn Hollands gezegd, “de lul”. Want dan moet je een kwartier wachten totdat het opnieuw weer niet lukt. Uit pure wanhoop maar weer een nieuwe aangevraagd en als je dan alles goed doet, kun je eindelijk inloggen. Nu stond ik vanmiddag bij een ijsboer een ijsje te bestellen en die snuiter achter de toonbank keek mij een beetje wantrouwend aan, zodat ik dacht, “ik hoop niet dat ik voor deze bestelling ook mijn Digid moet invullen?” Maar gelukkig hoefde dat niet en ik was kapitaalkrachtig genoeg om die lekkernij te betalen. Heb het trouwens weleens anders meegemaakt toen ik bij de MAC de drive-in op fietste en een bestelling insprak. Ik wilde 7 ijsjes. Werd mij duidelijk gemaakt dat zoiets niet mogelijk was. Je kon er enkel met de auto bestellen. Lekker milieuvriendelijk. Echter, regels zijn regels! Sindsdien hebben ze mij er nooit meer gezien. Nu verzin ik en list om onder die Digid uit te komen.

Rust

Al een maand is het rustig in mijn hoofd.
Een ongekende weelde is dat.
Ik weet niet wat mij overkomt.
Geniet er wel ontzettend van.
Eindelijk mijn eigen ik weer te ontmoeten.
Jezelf zijn!
Bij een MRI-scan bleek dat ik kleine hersenen had en er verder niets bijzonders te zien was.
Vreemd, maar dan heb ik eindelijk ook eens iets kleins!
Men had ook een verhoogde waarde gevonden van mijn schildklier, misschien dat daar in de toekomst nog iets van winst te behalen valt.
Verder kreeg ik via een tip van een vriendin het advies om met facebook te stoppen.
Dit medium werkt voor ons soort mensen veel te prikkelend.
De ´triggers´ waren enorm en ik zie nu pas in, nu ik ´vlak´ ben hoe gelijk zij had.
Er MOET nu niets meer.
Het mag nu.
Wat een rust!

Secondelijm

Al jaren kamp ik met een secondelijm syndroom. Terwijl ik over het algemeen toch niet onhandig genoemd kan worden, zit ik met secondelijm altijd te wroeten. Ik weet nog dat ik van mijn fietsbril de glazen schoon poetste en ik er opeens een glas van in mijn handen hield. Wel, met een beetje secondelijm zat het zo weer vast, wat een prachtig spul is het toch. Totdat ik bij het eerste verkeerslicht aangekomen mijn bril wat omhoog duwde en bemerkte dat hij aan mijn wenkbrauw zat vastgelijmd. Mijn duim en wijsvinger zijn regelmatig aan elkaar vastgelijmd, mijn middelvinger en wijsvinger en dan er precies tussenin aan elkaar vast. En probeer dat maar eens los te maken? Gisteren stuntte ik weer eens, ik was bezig met Hulkinnetjes fiets om een spatbordstangetje vast te lijmen en legde het tubetje zolang even op een stoel. Vervolgens kwam kleine Paultje het buurjongetje van anderhalf jaar bij ons het erf op rennen en brabbelde in zijn eigen taaltje honderduit. Draaide eerst eens flink aan de trappers van de fiets en zag toen het tubetje wat hij met zijn graaihandjes wilde pakken. Ik ben hem net voor en steek het tubetje in mijn zak, zo, daar kon hij niet aankomen. Vervolgens vergeet ik het hele voorval totdat ik ’s avonds voor het slapen gaan mijn broek uittrek die op zijn beurt mijn onderbroek meeneemt. Ik voelde in mijn zak het tubetje secondelijm zitten en vermoedde dat het heeft gelekt. Ik legde het op een papieren zakdoekje op het nachtkastje en probeerde mijn broek los te maken van mijn onderbroek. Dat lukte pas na een ferme Hulkenruk die een flink gat in mijn onderbroek scheurde. Geloof mij, secondelijm rules my life!

Jodelen

Strooi geen zout in een open wond!
Houd dit spreekwoord in de gaten bij onderstaand verhaal?
Tijdens de lange fietstocht van gisteren merkte ik onderweg al dat het niet helemaal goed zat in het kruis. Ach, af en toe een beetje verzitten en wat trekken aan de broek verhielp het probleem wel tijdelijk. Het grootste probleem is namelijk dat ik nogal zwaar geschapen en linksdragend ben, gloeiende, gloeiende, nu allemaal niet beginnen te joelen, ja? Vandaar dat mijn linkerbeen bij elke pedaalslag langs mijn genitaliën schuurde. Dat houd je dan zo’n 116,5 km vol want wielrenners zijn spijkerhard! Vervolgens komt het allerfijnste van wielrennen, het douchen erna. Dus ik spring vol genot onder de straal en begin me daar toch te jodelen. En geloof mij, dat kon ik helemaal niet! De oorzaak ervan was dat het zweetzout wat van mijn hoofd en mijn Hulkenbody langs het schuurplekje liep en daarin als een Suarez begon te bijten. Gloeiende, gloeiende, echt niet fijn!

Extra training

Sinds afgelopen zaterdag eindelijk weer eens op de racefiets gezeten, dit vanwege allerlei voorjaars perikelen in het hoofd en blessures aan het lichaam. Lekker mijn eigen tempo gereden maar het lichaam word echt wel moe na zo lange periode van stilzitten. Afgelopen dinsdag even op de fiets naar de apotheek voor een nieuwe lading medicijnen en nog een boodschapje in het dorrup. Op de terugweg passeerde mij een auto die iets op zijn dak had liggen tegen de rechter dakrailing aan. Omdat er dichtbij een kruising volgde, zette ik er even de spurt in om hem daar in te halen. Ik zie daaraan gekomen, wat er op het dak lag. Een boodschap zakje van onze slagerij, die herken ik uit duizenden. Als ik bij de auto kom, trekt die weer net weg en steekt de weg over. “Gloeiende”, dacht ik, “die kant moet ik helemaal niet op”. Maar zoals een goede Hulk betaamd, wilde ik de man helpen en fietste als een gek achter die auto aan met het idee, dat hij zeker moest stoppen voor de volgende altijd drukke rotonde. De man had mazzel en reed zonder te moeten wachten die rotonde op en aangezien ik een wijdere bocht moest maken raakte ik op een behoorlijke achterstand, echter, ik kon nog steeds het zakje met vleeswaren op het dak zien liggen. Nogmaals ging ik op de pedalen staan en ranselden ze op en neer. Intussen bedacht ik, als het zakje van de wagen afviel, ik als eerste de worst zou vinden en ik kreeg er onwijs veel trek in. Begon al aan vindersloon te denken en dergelijke. Daarna kreeg ik een rood stoplicht tegen waar hij nog in groenstand doorheen had gereden. Heel in de verte zie ik hem verdwijnen en ik rijd stront bezweet naar huis terug, hopende dat hij zijn boodschapje thuis op het dak terug zou vinden. Enfin, even lekker getraind!